Postanowienie I CZ 12/14

Sygn. akt I CZ 12/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi R. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV Ca …/11, wydanym w sprawie z wniosku R. B. przy uczestnictwie J. J. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2014 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 października 2013 r., oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę R. B. o wznowienie postępowania w sprawie z udziałem J. J. o podział majątku wspólnego, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 listopada 2012 r. Odrzucenie skargi, jako nieopartej na ustawowej podstawie nastąpiło z powołaniem art. 410, § 1 w związku z art. 403 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. W zażaleniu skarżący zarzucił postanowieniu z dnia 9 października 2013 r. naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia, mających niewątpliwy wpływ na jego treść. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o przyjęciu sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z wnioskiem skargi o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., na który to przepis powołuje się skarżący, w związku z art. 13 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie nie zostały wykryte dowody, które były wcześniej nieznane i strona nie mogła z nich skorzystać. Jak wynika z samej treści zażalenia dowody te w postaci stwierdzenia wysokości zadłużenia w odpowiednim zaświadczeniu bankowym mogły zostać przedstawione, tak jak zostało to uczynione na obecnym etapie działania strony, już po zakończeniu postępowania rozpoznawczego. Strona powołuje się w skardze na orzecznictwo i doktrynę, które mają pomóc w dowiedzeniu jej racji odnośnie do zasadności wznowienia postępowania w sprawie, tymczasem z orzeczeń tych płyną wnioski przeciwne, wskazujące na słuszność twierdzeń Sądu Okręgowego w zaskarżonym 3 postanowieniu. Jak podniósł Sąd w uzasadnieniu tego postanowienia i z powołaniem się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., III CSK 254/11 (niepubl.), dokument mający stanowić podstawę wznowienia powstał po dniu wydania prawomocnego orzeczenia, kończącego postępowanie w sprawie, nie może więc być podstawą do wzruszenia tego orzeczenia. Ustalenie to nie jest kwestionowane w zażaleniu, tylko się mu przypisuje inne znaczenie, a prawidłowe zaświadczenie okazało się możliwe do uzyskania, po podjęciu odpowiednich starań. Nie można więc twierdzić, jak to czyni skarżący, że nie mógł skorzystać z konkretnego dowodu w sprawie, bo go nie znał, nawet jeśli dowód taki istniał. Do uzyskania zaświadczenia nie były także potrzebne skarżącemu żadne specjalne kwalifikacje w dziedzinie rachunkowości lub bankowości, których brak uniemożliwiał przeprowadzenia prawidłowego postępowania przed sądem. Mając to na uwadze, należało zażalenie uznać za nieuzasadnione i orzec jak w postanowieniu art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. jw