Sygn. akt I C 149/26
UZASADNIENIE
wyroku w postępowaniu uproszczonym
Powód M. Z. wystąpił przeciwko pozwanemu (...) S.A. we W. z powództwem o zasądzenie na jego rzecz kwoty 7.795,79 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od siódmego dnia po dniu doręczenia pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty, Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że powoda i pozwanego łączyła umowa konta, umowa bankowości elektronicznej oraz umowa o kartę kredytową. W okresie od 28 sierpnia 2022 roku do dnia 01 września 2022 roku doszło do „włamania” do bankowości elektronicznej powoda, a sprawca doprowadził do wypłaty pieniędzy z rachunków bankowych powoda i obciążył kartę kredytową, a dodatkowo zawarł umowę o pożyczkę, a uzyskane kwoty pieniędzy wypłacił. Żadna z transakcji nie była autoryzowana przez powoda, który złożył zawiadomienie o przestępstwie. Pozwany uzyskał przeciwko powodowi prawomocny nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, mimo iż powodowi nakaz ten nigdy nie został doręczony. W tym czasie powód odbierał również inne korespondencje sądowe. Wedle treści pozwy w sprawie o sygn. akt VI Nc-e (...) stanowiącego podstawę wydania nakazu zapłaty, powoda i pozwanego łączyła umowa o przyznanie limitu kredytowego w kwocie 5.000 zł, która to kwota została wykorzystana. Na podstawie wspomnianego nakazu zapłaty wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, a wobec wszczęcia egzekucji i zajęcia rachunków bankowych powód zapłacił w całości kwotę egzekwowaną przez komornika. Powód dochodzi od pozwanego kwoty 7.898,06 zł, która stanowi sumę należności wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji z dnia 25 stycznia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II Km 17/24. Podkreślił, ze nigdy nie otrzymał ani nie wykorzystał kwoty pieniędzy żądanej przez pozwanego w postępowaniu o sygn. akt VI Nc-e (...), nie był stroną umowy na podstawie której pozwany udostępnił kwotę 5.000 zł, która został przekazana na wniosek nie ustalonej osoby, która przełamała zabezpieczenia banku. Zarówno wypłata środków pieniężnych z rachunku powoda na rzecz osoby nieuprawnionej, jak i umożliwienie osobie innej niż powód uzyskania na rachunek powoda kwoty 5.000 zł tytułem kredytu bez zlecenia (zgody) posiadacza rachunku bankowego świadczy nie tylko o nienależytym wykonaniu zobowiązania umownego przez Bank, ale także o naruszenie przezeń ogólnego obowiązku należytej staranności wobec posiadacza rachunku bankowego, co stanowi winę w rozumieniu art. 415 kc. Bank odpowiada zatem wobec posiadacza rachunku bankowego na podstawie przepisów o odpowiedzialności deliktowej.
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 3 lutego 2026 roku, sygn. akt I Nc 92/26 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od ww. nakazu zapłaty (k. 36-40) pozwany (...) Bank (...) S.A. we P. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zakwestionował roszczenie tak co do zasady, jak i co do wysokości. Wyjaśnił, że prowadził rachunek bankowy powoda, a także udostępnił mu usługę bankowości elektronicznej, a w dniu 15 listopada 2016 roku strony zawarły umowę o kartę kredytową nr (...), w której ustalono metodę autoryzacji transakcji płatniczych, ze wskazaniem numeru telefonu powoda do wysyłki haseł SMS. W dniu 31 sierpnia 2022 roku doszło do poprawnego dodania przez powoda nowego urządzenia mobilnego (...), a dyspozycja dodania nowego urządzenia zaufanego została autoryzowana hasłem (kodem sms) przesłanym na numer telefonu powoda – tj. zgodnie z umową zawartą przez strony. Przed dodaniem nowego urządzenia – aktywacją aplikacji Bank wysłał do powoda sms z ostrzeżeniem o treści: „Uwaga aktywujesz aplikację mobilną na nowym urządzeniu. Jeśli to nie Ty, zadzwoń pod (...). (...)”. W celu dodania urządzenia został podany identyfikator oraz hasło do serwisu internetowego, a autoryzacja odbyła się za pomocą hasła sms wysłanego na numer do autoryzacji klienta. Następnie doszło do wykonania transakcji kartą kredytową (...)
(...)oraz realizacji transakcji BLIK, które zostały prawidłowo uwierzytelnione PIN-em mobilnym na urządzeniu zaufanym powoda, a tym samym zostały autoryzowane prawidłowo – zgodnie z umową zawartą przez strony. Transakcje zostały prawidłowo zapisane w systemie transakcyjnym banku, a na ich realizację nie miała wpływu żadna awaria czy usterka techniczna. W trakcie postępowania reklamacyjnego pozwany ustalił zaś, że powód otrzymał wiadomość sms z linkiem nieznanego pochodzenia rzekomo w celu dopłaty za paczkę. Z powyższego wynika, że doszło do czynu o charakterze phishingowym, a które to zjawisko jest przedmiotem szerokiej kampanii informacyjnej od kilku już lat, między innymi przeprowadzanej przez pozwanego. W ramach złożonej reklamacji powód kwestionował operacje BLIK na łączną kwotę 8.950 zł, lecz reklamacja została rozpatrzona negatywnie, a mimo to powód nie wytoczył przeciwko pozwanemu powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 kpc ani powództwa o zapłatę na podstawie przepisów ustawy o usługach płatniczych. W związku z tym, że powód nie spłacał zadłużenia z tytułu karty kredytowej (...) Bank wezwał go pismem z dnia 2 kwietnia 2023 toku do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania informując przy tym o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. W związku zaś z brakiem spłat wypowiedział powodowi umowę w dniu 17 maja 2023 roku, a w dniu 12 października 2023 roku złożył przeciwko powodowi pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które to postępowanie zakończyło się wydaniem nakazu zapłaty w sprawie o sygn. akt VI Nc-(...). Jak wynika z elektronicznego potwierdzenia odbioru załączonego do pozwu, odpis tegoż nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu został skutecznie doręczony M. Z. w dniu 3 listopada 2023 roku, wobec czego nakaz ten stał się prawomocny z dniem 18 listopada 2022 roku. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 roku została mu nadana klauzula wykonalności, a w toku wszczętego na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego o sygn. akt II Km 17/24 powód nie negował powstania zadłużenia i dobrowolnie dokonywał wpłat na rachunek wskazany przez Komornika sądowego. Zdaniem pozwanego w przedmiotowej sprawie nie można mówić o spełnieniu przesłanek odpowiedzialności kontraktowej wobec powoda, co skutkuje przyjęciem, że nie zaktualizowały się również przesłanki odpowiedzialności deliktowej pozwanego. Podkreślił, iż powód inicjując przedmiotowe postępowanie zmierza w istocie do ponownego rozpatrzenia sprawy, która została już zakończona prawomocnym orzeczeniem Sądu – postępowanie egzekucyjne prowadzono bowiem na podstawie prawomocnego tytułu wykonawczego. Niezależnie od tego Bank dochował szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych na rachunku bankowym powoda środków pieniężnych, a do zaciągnięcia zobowiązania oraz realizacji transakcji w dniach 30 sierpnia – 1 września 2022 roku doszło nie na skutek przełamania zabezpieczeń Banku, lecz na skutek naruszenia przez powoda zasad bezpieczeństwa w korzystaniu z serwisu bankowości elektronicznej.
Pismem procesowym z dnia 20 marca 2026 roku (k. 104-105) powód podtrzymał żądanie pozwu podkreślając, że nie autoryzował operacji bankowych ani nowego urządzenia umożliwiającego dostęp do jego rachunku bankowego. Zważył, iż nigdy nie doręczono mu nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym sygn. akt VI N-ce (...), a w tym dniu powód odebrał jedynie odpis pozwu w sprawie o sygn. akt I C 609/23, na który to w wniósł odpowiedź. Gdyby powodowi doręczono odpis nakazu zapłaty to z pewnością wniósłby sprzeciw od niego, w szczególności, że od początku kwestionował wszelkie zobowiązania wobec pozwanego wynikające ze zdarzeń mających miejsce w okresie od dnia 28 sierpnia 2022 roku do dnia 01 września 2022 roku. O istnieniu nakazu zapłaty powód dowiedział się dopiero w toku egzekucji i wówczas uzyskał elektroniczny dostęp do tych dokumentów.
Pismem procesowym z dnia 7 kwietnia 2026 roku (k. 107) stanowisko procesowe podtrzymał również pozwany podkreślając, że powód nie sprostał ciężarowi dowodowemu i nie wykazał istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie nie wykazał ziszczenia się przesłanek odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej pozwanego, nie wyjaśniając nawet na czym miałoby polegać działanie lub zaniechanie pozwanego, które – zdaniem powoda – doprowadziło do wyrządzenia szkody, nie wykazując przy tym również adekwatnego związku przyczynowego między zaistnieniem szkody a działaniem lub zaniechaniem pozwanego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 listopada 2016 roku powód zawarł z pozwanym umowę bankowości elektronicznej (...) nr (...) oraz umowę o kartę kredytową nr (...).
W dniach 31 sierpnia 2022 roku oraz 1 września 2022 roku z rachunku bankowego powoda dokonano wypłat środków pieniężnych w bankomacie (...) w K., przy wykorzystaniu usługi BLIK. Łączna kwota dokonanych wypłat wyniosła 8.950 zł. W wyniku wskazanych operacji środki zgromadzone na rachunku pozwanego zostały pomniejszone, a ponadto wykorzystany został przyznany mu limit kredytowy, dostępny na podstawie zawartej w 2016 roku umowy.
Powód zakwestionował przedmiotowe operacje, wskazując, że nie dokonał ich osobiście ani nie wyrażał zgody na ich przeprowadzenie, a w dniu 2 września 2022 roku złożył w Komendzie Miejskiej Policji wŚ. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, w którym wskazał, że w okresie od 31 sierpnia 2022 roku do 2 września 2022 roku nieustalona osoba, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.950 zł. Według relacji powoda osoba ta miała wcześniej wprowadzić go w błąd co do konieczności dokonania dopłaty związanej z doręczeniem przesyłki kurierskiej, a następnie wykorzystać uzyskane w ten sposób informacje do dokonania wypłat z jego rachunku bankowego. Zawiadomienie dotyczyło podejrzenia popełnienia czynu określonego w art. 286 § 1 kk.
O zakwestionowanych transakcjach powód poinformował również pozwany Bank, składając reklamację dotyczącą operacji wykonanych w dniach 31 sierpnia oraz 1 września 2022 roku przy wykorzystaniu usługi BLIK, na łączną kwotę 8.950 zł. Pismem z dnia 9 września 2022 roku Bank poinformował jednak powoda o nieuwzględnieniu jego reklamacji. W uzasadnieniu wskazano, że zakwestionowane operacje zostały prawidłowo zarejestrowane i zrealizowane w systemie bankowym oraz że przy ich wykonywaniu nie stwierdzono awarii technicznej.
(dowód: potwierdzenie złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia
przestępstwa z dnia 02.09.2022 r. – k. 12,
zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 02.09.2022 r. – k. 13,
zestawienie transakcji – k. 14-15,
umowa bankowości elektronicznej z dnia 15.11.2016 r. – k. 44-45,
umowa o kartę kredytową z dnia 15.11.2016 r. – k. 46-50,
wyciągi z rachunku bankowego – k. 50 odwrót – 53,
potwierdzenie przystąpienia do oferty specjalnej – k. 54,
Regulamin (...) k. 55-76,
oświadczenia pozwanego – k. 78-79,
komunikacja kierowana do klienta – k. 80-83,
odpowiedź na zgłoszenie z dnia 05.09.2022 r. – k. 84-85,
odpowiedź na reklamację z dnia 20.02.2023 r. – k. 86-87,
logi z systemu pozwanego i zestawienie transakcji – k. 93 (płyta CD),
dokumenty zgromadzone w aktach sprawy o sygn. I C 609/23,
dokumenty zgromadzone w aktach dochodzenia sygn. (...))
Pismem z dnia 2 kwietnia 2023 roku (...) S.A. we W. wystosował do powoda przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania zaległości w kwocie 1.457,05 zł wskazując, iż zadłużenia wynika z umowy nr (...). Wezwanie zostało powodowi skutecznie doręczone w dniu 12 kwietnia 2023 roku.
Wobec jednak nieuregulowania zadłużenia przez powoda, Bank pismem z dnia 17 maja 2023 roku złożył powodowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o kartę kredytową nr (...), wzywając do zapłaty kwoty 6.125,78 zł. Choć pismo to zostało powodowi skutecznie doręczone w dniu 29 maja 2023 roku, to jednak nie przystąpił on do uregulowania zadłużenia.
Ostatecznie (...) S.A. we W. zainicjował przeciwko M. Z. postępowanie o zapłatę przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, które zakończyło się wydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym o sygn. akt VI Nc-e (...), z dnia 26 października 2023 roku, w oparciu o który – po jego skutecznym doręczeniu pozwanemu, uprawomocnieniu się i zaopatrzeniu w klauzulę wykonalności – wszczęte zostało przeciwko M. Z. postępowanie egzekucyjne, w toku którego wyegzekwowane zostało całe należne pozwanemu Bankowi świadczenie.
(dowód: akta sprawy o sygn. VI Nc-e (...) – k. 16- 24 i k. 121-133,
zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 25.01.2024 r.- k. 25-30,
postanowienie Komornika Sądowego z dnia 06.02.2024 r. – k. 88
dokumenty zgromadzone w aktach postępowania egzekucyjnego
sygn. Km 17/24- k)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powód M. Z. wniósł o zasądzenie od (...) S.A. z siedzibą we W.kwoty 7.795,79 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kosztami procesu, wskazując, że dochodzona kwota odpowiada należności, którą uiścił w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w sprawie VI Nc-e (...). Podniósł, że zobowiązanie objęte tym nakazem nie powstało z jego woli, albowiem zostało zaciągnięte przez nieustaloną osobę, która uzyskała dostęp do jego bankowości elektronicznej, a wobec czego w jego ocenie bank dopuścił się nienależytego wykonania zobowiązania oraz naruszenia obowiązku należytej staranności, co uzasadniało jego odpowiedzialność na podstawie art. 471 kc oraz art. 415 kc.
Pozwany natomiast wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, kwestionując roszczenie zarówno co do zasady, jak i wysokości. Podniósł, że sporne operacje zostały prawidłowo uwierzytelnione przy wykorzystaniu mechanizmów autoryzacji przewidzianych w umowach łączących strony, w systemach bankowych nie wystąpiła żadna awaria ani usterka techniczna, a do uzyskania dostępu do bankowości elektronicznej doszło najprawdopodobniej w następstwie phishingu i naruszenia przez powoda zasad bezpieczeństwa. Pozwany podkreślił, że należność której zwrotu żąda powód została stwierdzona prawomocnym nakazem zapłaty, a następnie wyegzekwowana w toku postępowania egzekucyjnego, wobec czego powód w niniejszym postępowaniu zmierza w istocie do ponownego zakwestionowania zobowiązania objętego prawomocnym orzeczeniem.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostawało, że zobowiązanie powoda w pozwanym Banku, które legło u źródeł sporu zostało zaciągnięte przez osobę trzecią, bez wiedzy i woli powoda, a nadto że kwota dochodzona przez powoda w niniejszym postępowaniu została uprzednio od niego wyegzekwowana w toku postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego przedmiotowe zobowiązanie.
Spór ogniskował się zaś wokół oceny tego czy w ramach niniejszego postępowania możliwe było kwestionowanie zasadności wyegzekwowania od M. Z. należności objętej tytułem wykonawczym w postaci nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, a w konsekwencji – czy możliwe było przypisanie pozwanemu odpowiedzialności za uszczerbek majątkowy powoda odpowiadający wyegzekwowanej kwocie. Drugorzędnie spór dotyczył również tego, czy pozwany ponosi odpowiedzialność za powstanie przedmiotowego zobowiązania, w szczególności czy do jego zaciągnięcia przez osobę trzecią doszło wskutek nienależytego wykonania przez pozwanego obowiązków związanych z prowadzeniem rachunku bankowego i świadczeniem usług bankowości elektronicznej, względnie wskutek zawinionego działania lub zaniechania pozwanego.
Żądanie pozwu w kształcie sprecyzowanym przez powoda nie mogło zostać uwzględnione, bowiem brak jest w okolicznościach sprawy niniejszej jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, jakoby zaistniały przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego.
Zgodnie bowiem z treścią art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Po myśli natomiast art. 471 kc dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozostawia wątpliwości w zakresie tego, że kwota której zwrotu dochodzi powód została od niego wyegzekwowana na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 26 października 2023 roku, którego odpis został – wbrew twierdzeniom powoda – skutecznie doręczony M. Z.w dniu 3 listopada 2023 roku, a co wynika wprost z elektronicznego potwierdzenia odbioru (vide: k. 21) opatrzonego własnoręcznym podpisem powoda, którego autentyczności powód na żadnym etapie nie zakwestionował. Nie sposób przy tym dopatrywać się bezprawności ani zawinienia w zachowaniu pozwanego polegającym na wystąpieniu przeciwko powodowi na drogę postępowania sądowego celem dochodzenia należności wynikającej z umowy o kartę kredytową. Z punktu widzenia pozwanego zobowiązanie to zostało bowiem zaciągnięte przy prawidłowym zastosowaniu przewidzianych przez bank mechanizmów uwierzytelnienia, a przeprowadzone operacje zostały prawidłowo zarejestrowane w systemie bankowym. Nie zostało przy tym wykazane, aby powstanie przedmiotowego zobowiązania było następstwem błędu, awarii systemu lub innego nieprawidłowego działania po stronie banku. W tych okolicznościach samo wystąpienie przez pozwanego z żądaniem zapłaty należności wynikającej z zawartej w systemie bankowym umowy nie może zostać uznane za działanie bezprawne lub zawinione. Pozwany działał bowiem w oparciu o dane wynikające z jego systemów oraz przeprowadzone w sposób prawidłowy mechanizmy autoryzacji, a tym samym miał podstawy, aby uznać, że zobowiązanie obciąża powoda i podjąć przewidziane prawem czynności zmierzające do jego dochodzenia. Okoliczność, że w rzeczywistości czynności prowadzące do powstania zobowiązania zostały dokonane przez osobę trzecią, nie przesądza sama w sobie o bezprawności późniejszego dochodzenia przez pozwanego należności, skoro brak było podstaw do przypisania bankowi nieprawidłowego działania przy obsłudze rachunku lub zawieraniu przedmiotowej umowy.
W przypadku zaś gdy powód nie zgadzał się z zapadłym przeciwko niemu orzeczeniem Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie – na podstawie którego ostatecznie wszczęte zostało przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne - to winien był owe orzeczenie zaskarżyć w sposób prawem przewidziany tudzież w chwili w której powziął informację o zainicjowaniu przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego zainicjować postępowanie w zakresie pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Uwzględnienie natomiast powództwa w kształcie, w jakim zostało ono sformułowane na gruncie przedmiotowego postępowania prowadziłoby natomiast do weryfikowania oraz oceny prawidłowości zapadłego przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie orzeczenia, które jako prawomocne, takowej weryfikacji poddane zostać nie może. Na uwadze bowiem należy mieć, że Sąd jest bezwzględnie związany orzeczeniem wydanym w sprawie między wierzycielem a dłużnikiem co do ustalonego w sentencji obowiązku świadczenia, a jeżeli określone okoliczności i oparte na nich zarzuty lub wypływające z nich wnioski istniały i dały się sformułować w chwili zamknięcia rozprawy tudzież w czasie, w którym możliwe było zaskarżenie zapadłego orzeczenia, lecz strona skutecznie ich nie podniosła lub nie przytoczyła, w związku z czym nie zostały spożytkowane przez sąd przy wydawaniu orzeczenia, to podlegają one prekluzji, czyli wykluczającemu działaniu prawomocności ( zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 roku, sygn. akt III CZP 16/12).
Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie okoliczności bezspornych oraz przedłożonych przez strony dokumentów. Sąd miał nadto na względzie zasady logiki oraz doświadczenia życiowego.
Przedłożone przez strony dokumenty nie budziły zastrzeżeń Sądu co do ich autentyczności i uznane zostały przez Sąd za wystarczające do poczynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej. Jednocześnie Sąd – w toku rozprawy z dnia 15 września 2026 roku – pominął dowód z przesłuchania powoda. W tym kontekście należy wskazać, że dowód z przesłuchania stron nie jest obligatoryjny, a Sąd może odstąpić od jego przeprowadzenia w sytuacji, w której zgromadzony dotychczas materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co też miało miejsce w okolicznościach sprawy niniejszej.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku oddalając powództwo w całości.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1
1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi powoda jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości zasądzając od niego na rzecz pozwanego kwotę 1.834, stanowiącą sumę wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 1.800 zł ustalonego w oparciu o przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2026 r., poz. 118) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictw w wysokości łącznej 34 zł.
SSR Mariusz Grobelny