Art. 260. k.p.c. Współuczestnik sporu

Współuczestnik sporu, niebędący współuczestnikiem jednolitym, może być świadkiem co do faktów dotyczących wyłącznie innego współuczestnika.

Komentarz do Art. 260. kpc

Współuczestnik sporu jest stroną, a nie świadkiem. Kodeks dopuszcza jednak wąski wyjątek: można go przesłuchać w charakterze świadka, ale wyłącznie co do faktów dotyczących innego współuczestnika i tylko wtedy, gdy nie jest współuczestnikiem jednolitym.

Najważniejsze punkty

Zakaz łączenia roli strony i świadka zostaje tu przełamany, lecz w ściśle wyznaczonym zakresie.
Przesłanka pierwsza: osoba nie może być współuczestnikiem jednolitym, czyli takim, wobec którego rozstrzygnięcie musi być jednakowe dla wszystkich.
Przesłanka druga: zeznanie może dotyczyć wyłącznie faktów odnoszących się do innego współuczestnika, a nie do własnej sytuacji zeznającego.
Wyjście poza ten zakres oznacza, że dowód wykracza poza granice dopuszczalności wyznaczone przepisem.
W pozostałym zakresie osoba pozostaje stroną i podlega przesłuchaniu w tym charakterze.

W praktyce

Rozgraniczenie faktów własnych i cudzych bywa trudne, gdy stan faktyczny jest wspólny dla kilku pozwanych. Wniosek dowodowy powinien więc precyzyjnie wskazywać, czyjej sytuacji dotyczą fakty objęte tezą dowodową. Osoba zeznająca w tej roli składa zeznania z rygorami przewidzianymi dla świadka, a nie dla strony.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

współuczestnik sporu

współuczestnik jednolity

Art. 259¹. kpc Art. 261. kpc