Art. 193. k.k. Zakłócenie miru domowego

Orzecznictwo

Znaleziono 1 044 orzeczenia dotyczących art. 193 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Uzasadnienie II Ka 249/21

   22 września 2021

   Stan sprawy

   Oskarżona przyszła do mieszkania brata w asyście policji, aby udzielić mu pomocy po informacji, że dzieje mu się krzywda i jest agresywny. Pokrzywdzony po wylewie i w stanie silnego upojenia alkoholowego krzyczał i mówił w sposób niezrozumiały, co potwierdzali świadkowie i policjanci. Z materiału wynika, że oskarżona nie zrozumiała rzekomego wezwania do opuszczenia mieszkania.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd odwoławczy oddalił apelację prokuratora i utrzymał w mocy wyrok uniewinniający.

   Uzasadnienie

   Sąd uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych za bezzasadny. Przyjął, że brak było dowodów winy oraz zamiaru bezpośredniego wymaganego do odpowiedzialności z art. 193 k.k. Nieopuszczenie lokalu musi być świadomym sprzeciwieniem się wyraźnej woli osoby uprawnionej, a niezrozumiałe oświadczenia nie tworzą takiego stanu. Dodatkowo oskarżona działała w celu udzielenia pomocy osobie chorej i skrajnie pijanej, więc nie można jej przypisać zamiaru naruszenia miru domowego.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II K 91/20

   17 listopada 2020

   Stan sprawy

   Dwóm oskarżonym zarzucono, że wspólnie wdarli się do domu należącego do pokrzywdzonej po wyłamaniu zamknięcia drzwi. Ustalono jednak, że pokrzywdzona nie mieszkała w tym domu, a wejście było zabezpieczone kłódką niezamykaną na klucz. Jeden z oskarżonych miał zgodę pokrzywdzonej, aby wejść do domu pod jej nieobecność, zabrać swoje rzeczy i zatrzymać się tam. Drugi wszedł na jego zaproszenie, będąc przekonanym, że zgoda właścicielki obejmuje wejście pierwszego z nich.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uniewinnił obu oskarżonych od zarzutu z art. 193 k.k.

   Uzasadnienie

   Sąd wskazał, że wdarcie się oznacza wejście wbrew wyraźnie wyrażonej woli osoby uprawnionej, a ochrona miru domowego obejmuje tylko wejście bezprawne albo nieopuszczenie miejsca mimo żądania. Skoro jeden z oskarżonych miał zgodę właścicielki na wejście i pobyt, jego zachowanie nie stanowiło wdarcia się. Drugi działał w przeświadczeniu, że wchodzi legalnie na zaproszenie osoby uprawnionej do wejścia, a z tekstu wynika też brak pretensji pokrzywdzonej wobec niego. Dodatkowo po żądaniu opuszczenia domu pierwszy z oskarżonych natychmiast wyszedł, co wykluczało także postać nieopuszczenia miejsca mimo żądania.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok II Ka 64/18

   18 kwietnia 2018

   Stan sprawy

   Sąd pierwszej instancji skazał oskarżonego za wdarcie się do domu należącego do pokrzywdzonych. W postępowaniu odwoławczym stwierdzono jednak, że korespondencję kierowano na adres posesji, co do której oskarżonemu zarzucono brak prawa pobytu, a przesyłki nie były odbierane. Materiał dowodowy nie pozwalał też jasno ustalić, kiedy i w jaki sposób miało dojść do „wdarcia się”. Z dowodów wynikało, że oskarżony wcześniej często przebywał na tej nieruchomości, dom był niezamieszkały, a świadkowie nie potrafili wskazać sposobu pokonania zabezpieczenia.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd odwoławczy uchylił wyrok skazujący w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

   Uzasadnienie

   Sąd odwoławczy uznał, że doszło do uchybień naruszających prawo do obrony, ponieważ wadliwie zawiadamiano oskarżonego o czynnościach procesowych. Jednocześnie wskazał na rażące braki w ustaleniach faktycznych: sąd pierwszej instancji nie wykazał, na czym konkretnie polegało „wdarcie się”, ani nie ustalił prawidłowo czasu czynu. Sam fakt przebywania na nieruchomości nie wystarcza do przypisania art. 193 k.k. Przy ponownym rozpoznaniu należało ustalić prawidłowy adres oskarżonego oraz sposób i czas realizacji znamion czynu.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (1 044)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.