Pobicie

Pobicie to w języku prawnym forma przemocy fizycznej polegająca na czynnym zaatakowaniu jednej osoby przez co najmniej dwie osoby albo zaatakowaniu grupy osób. W odróżnieniu od bójki, która zakłada wzajemne starcia uczestników, przy pobiciu można wyróżnić napastników i osobę lub osoby pokrzywdzone. W praktyce oba pojęcia są często ujmowane razem, jako „bójka lub pobicie”.

W polskim prawie karnym pobicie nie stanowi odrębnego, ogólnego typu czynu zabronionego. Jego znaczenie wynika przede wszystkim z przepisów Kodeksu karnego dotyczących udziału w bójce lub pobiciu. Odpowiedzialność może powstać już wtedy, gdy zachowanie uczestników naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo wystąpienia uszczerbku na zdrowiu. Surowsza odpowiedzialność wiąże się ze skutkiem w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo śmierci człowieka.

Najważniejsze cechy pobicia to:

• udział co najmniej dwóch osób po stronie atakujących,
• użycie przemocy fizycznej, na przykład uderzanie, kopanie lub przewracanie,
• skierowanie działania przeciwko innej osobie albo grupie osób,
• możliwość przypisania odpowiedzialności także za udział w zdarzeniu, nawet gdy nie da się jednoznacznie ustalić, który uczestnik spowodował konkretny skutek, jeżeli skutek pozostaje związany z zachowaniem uczestników.

Pobicie może prowadzić również do odpowiedzialności cywilnej. Poszkodowany może dochodzić naprawienia szkody majątkowej oraz zadośćuczynienia za krzywdę, a w określonych sytuacjach także ochrony dóbr osobistych. Znaczenie mają między innymi rodzaj i rozmiar obrażeń, czas trwania naruszenia zdrowia, sposób działania sprawców oraz następstwa zdarzenia. Prawomocne skazanie za czyn związany z pobiciem może ponadto wiązać się z obowiązkiem uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.