Użycie przemocy oznacza zastosowanie siły fizycznej wobec osoby w celu wywarcia wpływu na jej zachowanie, przełamania oporu, zmuszenia do określonego działania albo uniemożliwienia działania. Może polegać zarówno na zadawaniu uderzeń lub powodowaniu obrażeń, jak i na obezwładnieniu, przytrzymywaniu, popychaniu czy ograniczeniu swobody ruchów. Ocenie podlega nie tylko rozmiar skutku, lecz także sposób działania, jego bezpośredniość i związek z zachowaniem pokrzywdzonego.

Termin nie ma jednej, ogólnej definicji obowiązującej we wszystkich dziedzinach prawa. Jego znaczenie wynika z przepisu, w którym został użyty, oraz z okoliczności konkretnego zdarzenia. Co do zasady „użycie przemocy” odnosi się do fizycznego oddziaływania na człowieka. Od przemocy odróżnia się groźbę, która polega na zapowiedzi wyrządzenia krzywdy, oraz przemoc psychiczną, której uwzględnienie zależy od brzmienia danego przepisu i jego interpretacji. W niektórych regulacjach istotne jest także to, czy przemoc została użyta wobec osoby, czy w związku z określonym przedmiotem ochrony.

W prawie karnym użycie przemocy może być znamieniem przestępstwa, okolicznością wpływającą na surowszą odpowiedzialność albo przesłanką zastosowania szczególnego trybu postępowania. Znaczenie ma między innymi to, czy sprawca działał umyślnie, jaki był cel przemocy i czy spowodowała ona obrażenia lub inne następstwa. Nie każda siła fizyczna jest bezprawna, przykładowo zgodne z prawem działania uprawnionych organów mogą mieć inną ocenę.

Pojęcie występuje również w przepisach dotyczących wykonywania kar i środków probacyjnych. Popełnienie w okresie próby przestępstwa z użyciem przemocy może wpływać na decyzję o odwołaniu warunkowego zwolnienia. W przepisach procesowych przemoc jest jednym z kryteriów kwalifikujących określone poważne przestępstwa do stosowania szczególnych czynności dowodowych. Termin pojawia się także w regulacjach karnych skarbowych oraz przy ocenie powrotu sprawcy do przestępstwa. Each time its practical consequences depend on the specific provision.

Kodeks karny

Art. 256 Kodeksu karnego stanowi istotny element polskiego systemu prawnego, mający na celu ochronę społeczeństwa przed propagowaniem ideologii totalitarnych oraz nawoływaniem do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych lub ze względu na bezwyznaniowość. Przepis ten jest kluczowy w kontekście walki z ekstremizmem i ochrony porządku publicznego.

### Analiza przepisu:

#### § 1
Pierwszy paragraf art. 256 KK penalizuje publiczne propagowanie nazistowskiego, komunistycznego, faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju państwa oraz nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych lub ze względu na bezwyznaniowość. Kara za takie działania wynosi do 3 lat pozbawienia wolności.

#### § 1a
Paragraf 1a rozszerza zakres penalizacji na publiczne propagowanie ideologii nazistowskiej, komunistycznej, faszystowskiej lub ideologii nawołującej do użycia przemocy w celu wpływania na życie polityczne lub społeczne. Jest to istotne, ponieważ nie tylko propagowanie ustrojów totalitarnych, ale również ideologii nawołujących do przemocy, jest uznawane za szkodliwe społecznie.

#### § 2
Paragraf 2 wprowadza odpowiedzialność karną za produkcję, utrwalanie, sprowadzanie, nabywanie, zbywanie, oferowanie, przechowywanie, posiadanie, prezentowanie, przewożenie lub przesyłanie druków, nagrań lub innych przedmiotów zawierających treści określone w § 1 lub 1a, lub będących nośnikiem symboliki nazistowskiej, komunistycznej, faszystowskiej lub innej totalitarnej, użytej w sposób służący propagowaniu tych treści.

#### § 3
Paragraf 3 wprowadza wyjątek od odpowiedzialności karnej dla osób, które dopuściły się czynów określonych w § 2 w ramach działalności artystycznej, edukacyjnej, kolekcjonerskiej lub naukowej. Jest to istotne, ponieważ pozwala na zachowanie wolności twórczej i naukowej, jednocześnie chroniąc przed nadużyciami.

#### § 4
Paragraf 4 nakłada obowiązek orzeczenia przepadku przedmiotów, o których mowa w § 2, w przypadku skazania za przestępstwo określone w tym paragrafie, nawet jeśli przedmioty te nie stanowią własności sprawcy. Jest to środek mający na celu eliminację z obiegu przedmiotów służących propagowaniu ideologii totalitarnych.

### Komentarz:
Art. 256 KK jest przepisem o dużym znaczeniu prewencyjnym i symbolicznym. Jego celem jest ochrona społeczeństwa przed ideologiami, które historycznie doprowadziły do ogromnych tragedii i zbrodni przeciwko ludzkości. Przepis ten jest zgodny z międzynarodowymi standardami ochrony praw człowieka, które zakazują propagowania nienawiści i przemocy.

Jednakże, stosowanie tego przepisu wymaga dużej ostrożności i wyważenia, aby nie naruszać wolności słowa i wolności twórczej. Wyjątki przewidziane w § 3 są kluczowe dla zachowania równowagi między ochroną porządku publicznego a prawami jednostki.

W praktyce, sądy muszą dokładnie analizować kontekst i intencje sprawcy, aby odróżnić działania mające na celu propagowanie ideologii totalitarnych od działań podejmowanych w celach artystycznych, edukacyjnych, kolekcjonerskich lub naukowych.

Podsumowując, art. 256 KK jest niezbędnym narzędziem w walce z ekstremizmem i ochroną społeczeństwa przed ideologiami nienawiści, ale jego stosowanie wymaga staranności i wyważenia, aby nie naruszać fundamentalnych praw i wolności jednostki.

Art. 64 Kodeksu karnego (KK) wprowadza szczególne zasady wymiaru kary dla recydywistów, czyli osób, które popełniają przestępstwa ponownie po odbyciu kary za wcześniejsze przestępstwa. Przepis ten ma na celu zaostrzenie odpowiedzialności karnej dla osób, które nie zrehabilitowały się po odbyciu kary i ponownie naruszają prawo.

### Komentarz do Art. 64 KK

#### § 1
Zgodnie z § 1, jeżeli sprawca, który został skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Sąd może również wymierzyć karę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

**Analiza:**
- **Warunki zastosowania:**
  - Skazanie za przestępstwo umyślne.
  - Odbycie co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności.
  - Popełnienie podobnego przestępstwa umyślnego w ciągu 5 lat od odbycia kary.
- **Konsekwencje:**
  - Kara musi być wymierzona powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
  - Możliwość zwiększenia górnej granicy ustawowego zagrożenia o połowę.

#### § 2
Zgodnie z § 2, jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1 lub art. 64a, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności, popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

**Analiza:**
- **Warunki zastosowania:**
  - Skazanie w warunkach określonych w § 1 lub art. 64a.
  - Odbycie łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności.
  - Popełnienie w ciągu 5 lat po odbyciu kary przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu, zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub innego przestępstwa przeciwko mieniu z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia.
- **Konsekwencje:**
  - Kara musi być wymierzona od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

#### Wyłączenie zbrodni
Przewidziane w § 1 lub 2 podwyższenie górnego ustawowego zagrożenia nie dotyczy zbrodni.

**Analiza:**
- **Zbrodnie:**
  - Zbrodnie to przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata lub karą surowszą.
  - Dla zbrodni nie stosuje się podwyższenia górnego ustawowego zagrożenia przewidzianego w § 1 lub 2.

### Wnioski
Art. 64 KK ma na celu zaostrzenie odpowiedzialności karnej dla recydywistów, zwłaszcza w przypadku popełnienia przestępstw podobnych lub szczególnie groźnych. Przepis ten odzwierciedla zasadę, że osoby, które nie zrehabilitowały się po odbyciu kary i ponownie popełniają przestępstwa, powinny być surowiej karane. Jednakże, ustawodawca wyłączył z tego zaostrzenia zbrodnie, co może wynikać z faktu, że zbrodnie już same w sobie są zagrożone bardzo surowymi karami.

Art. 37 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) wprowadza instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary w przypadku popełnienia przestępstw skarbowych w określonych okolicznościach. Przepis ten ma na celu zaostrzenie odpowiedzialności karnej wobec sprawców, którzy działają w sposób szczególnie szkodliwy dla interesów publicznych, w tym finansowych państwa.

#### § 1 - Przesłanki nadzwyczajnego obostrzenia kary

Przepis § 1 art. 37 KKS wymienia konkretne sytuacje, w których sąd ma obowiązek zastosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary. Są to przypadki, gdy sprawca:

1. **Popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości** albo **popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża**.
2. **Popełnia przestępstwo skarbowe określone w art. 62 § 2 KKS**, a kwota podatku wynikająca z faktury lub suma kwot podatku wynikających z faktur jest dużej wartości.
3. **Uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu**.
4. **Popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych**, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich, i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego określonego w tym samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie.
5. **Został skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia wolności albo karę grzywny**, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności lub 6 miesięcy kary ograniczenia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju.
6. **Popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym na celu popełnienie przestępstwa skarbowego**.
7. **Popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo działając wspólnie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym jej użyciem**.
8. **Przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza inną osobę do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe**.

#### § 2 - Wyłączenia stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary

Przepis § 2 art. 37 KKS wprowadza wyjątki od obowiązku stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary w określonych sytuacjach:

1. **Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się**, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
2. **Przepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się**, jeżeli wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
3. **Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się**, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

#### § 3 - Zasady orzekania kary w przypadku zbiegu przestępstw skarbowych

Przepis § 3 art. 37 KKS określa, że w przypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2 KKS.

### Podsumowanie

Art. 37 KKS stanowi istotny element systemu karnego, mający na celu skuteczne zwalczanie przestępczości skarbowej. Przepis ten wprowadza mechanizmy nadzwyczajnego obostrzenia kary w przypadkach szczególnie szkodliwych dla interesów publicznych, jednocześnie przewidując wyjątki, które mogą złagodzić odpowiedzialność karną w określonych okolicznościach. W praktyce sądowej art. 37 KKS pełni funkcję prewencyjną, mając na celu odstraszanie potencjalnych sprawców od popełniania przestępstw skarbowych.

Użycie przemocy

Użycie przemocy - definicja

Użycie przemocy w przepisach

Kodeks karny6 przepisów

Kodeks karny skarbowy1 przepis

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis