Art. 212 Kodeksu cywilnego reguluje kwestie związane ze zniesieniem współwłasności na mocy orzeczenia sądu. Przepis ten ma na celu ułatwienie rozwiązania sytuacji, w której kilka osób jest współwłaścicielami jednej rzeczy, a ich interesy wymagają rozdzielenia własności.

1. **Dopłaty pieniężne**:
   - Przepis przewiduje możliwość wyrównania wartości poszczególnych udziałów poprzez dopłaty pieniężne. Jest to istotne w sytuacjach, gdy podział fizyczny rzeczy nie jest możliwy lub jest niekorzystny dla współwłaścicieli. Dopłaty pieniężne pozwalają na sprawiedliwe rozliczenie wartości udziałów, co jest kluczowe dla zachowania równowagi interesów współwłaścicieli.

2. **Służebności gruntowe**:
   - W przypadku podziału gruntu, sąd ma możliwość obciążenia poszczególnych części gruntu służebnościami gruntowymi. Jest to narzędzie, które pozwala na zapewnienie dostępu do drogi publicznej, mediów czy innych niezbędnych elementów infrastruktury, co jest istotne dla funkcjonalności podzielonych działek.

3. **Rzecz niepodzielna**:
   - W sytuacji, gdy rzecz nie daje się podzielić, sąd może przyznać ją jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych. Alternatywnie, rzecz może zostać sprzedana zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Taka regulacja pozwala na rozwiązanie sytuacji, w której fizyczny podział rzeczy byłby niemożliwy lub niepraktyczny.

4. **Terminy i sposób uiszczenia dopłat/spłat**:
   - Sąd ma obowiązek określić termin i sposób uiszczenia dopłat lub spłat, a także wysokość i termin uiszczenia odsetek. W razie potrzeby sąd może również określić sposób zabezpieczenia tych płatności. Jest to istotne dla zapewnienia, że zobowiązania finansowe wynikające z podziału zostaną wykonane w sposób terminowy i zabezpieczony.

5. **Rozłożenie na raty**:
   - Przepis przewiduje możliwość rozłożenia dopłat i spłat na raty, jednak terminy ich uiszczenia nie mogą przekraczać łącznie dziesięciu lat. Jest to rozwiązanie, które ma na celu ułatwienie spłaty zobowiązań finansowych, szczególnie w sytuacjach, gdy jednorazowa płatność byłaby zbyt obciążająca dla dłużnika.

6. **Odroczenie terminu zapłaty**:
   - W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych. Jest to mechanizm, który pozwala na elastyczne dostosowanie terminów płatności do sytuacji życiowej dłużnika, co jest istotne z punktu widzenia ochrony jego interesów.

Podsumowując, Art. 212 Kodeksu cywilnego stanowi kompleksową regulację dotyczącą zniesienia współwłasności, uwzględniającą różnorodne sytuacje i potrzeby współwłaścicieli. Przepis ten zapewnia narzędzia do sprawiedliwego i efektywnego rozwiązania kwestii współwłasności, jednocześnie chroniąc interesy wszystkich stron zaangażowanych w proces.

Kodeks cywilny

Art. 601 Kodeksu cywilnego dotyczy prawa pierwokupu, które jest jednym z ograniczonych praw rzeczowych. Prawo pierwokupu daje uprawnionemu możliwość nabycia rzeczy na tych samych warunkach, jakie zostały uzgodnione w umowie sprzedaży zawartej z osobą trzecią.

Komentarz do art. 601 Kodeksu cywilnego:

1. **Zasada ogólna**:
   - Przepis ten stanowi, że jeżeli w umowie sprzedaży zawartej z osobą trzecią przewidziano, że cena ma być zapłacona w terminie późniejszym, uprawniony do pierwokupu może skorzystać z tego terminu tylko wtedy, gdy zabezpieczy zapłatę ceny. Oznacza to, że uprawniony do pierwokupu nie może po prostu przyjąć warunków umowy, ale musi dodatkowo zabezpieczyć zapłatę ceny, aby móc skorzystać z prawa pierwokupu.

2. **Cel przepisu**:
   - Celem tego przepisu jest ochrona interesów sprzedającego. W sytuacji, gdy cena ma być zapłacona w terminie późniejszym, sprzedający ponosi ryzyko niewypłacalności kupującego. Wymóg zabezpieczenia zapłaty ceny przez uprawnionego do pierwokupu ma na celu zminimalizowanie tego ryzyka.

3. **Formy zabezpieczenia**:
   - Przepis nie precyzuje, jakie formy zabezpieczenia są dopuszczalne. W praktyce mogą to być różne formy zabezpieczenia, takie jak poręczenie, gwarancja bankowa, zastaw, hipoteka czy depozyt notarialny. Ważne jest, aby zabezpieczenie było wystarczające i akceptowalne dla sprzedającego.

4. **Wyjątek dla państwowych jednostek organizacyjnych**:
   - Przepis ten nie ma zastosowania, gdy uprawnionym do pierwokupu jest państwowa jednostka organizacyjna. Państwowe jednostki organizacyjne są traktowane jako bardziej wiarygodne podmioty, co uzasadnia zwolnienie ich z obowiązku zabezpieczenia zapłaty ceny. Państwo jako podmiot prawa publicznego posiada większą stabilność finansową i wiarygodność, co zmniejsza ryzyko niewypłacalności.

5. **Praktyczne znaczenie**:
   - W praktyce przepis ten ma istotne znaczenie dla stron umowy sprzedaży oraz dla uprawnionych do pierwokupu. Sprzedający musi być świadomy, że uprawniony do pierwokupu może skorzystać z prawa pierwokupu tylko po zabezpieczeniu zapłaty ceny. Z kolei uprawniony do pierwokupu musi być przygotowany na konieczność zabezpieczenia zapłaty, co może wiązać się z dodatkowymi kosztami i formalnościami.

Podsumowując, art. 601 Kodeksu cywilnego wprowadza mechanizm ochronny dla sprzedającego w sytuacji, gdy cena sprzedaży ma być zapłacona w terminie późniejszym. Uprawniony do pierwokupu musi zabezpieczyć zapłatę ceny, co ma na celu zminimalizowanie ryzyka niewypłacalności. Wyjątek dla państwowych jednostek organizacyjnych wynika z ich specyficznego statusu i większej wiarygodności finansowej.

Art. 997^1 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne mechanizmy ochrony zarówno dla uprawnionych do zachowku, jak i dla zobowiązanych do jego zaspokojenia. Przepis ten przewiduje możliwość odroczenia terminu płatności zachowku, rozłożenia go na raty, a w wyjątkowych przypadkach - jego obniżenia. Kluczowym elementem jest tutaj uwzględnienie sytuacji osobistej i majątkowej obu stron.

### Odroczenie i rozłożenie na raty

Zobowiązany do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku może żądać odroczenia terminu jego płatności lub rozłożenia go na raty. Przy rozłożeniu na raty, terminy ich uiszczenia nie mogą przekraczać łącznie pięciu lat. Jest to istotne zabezpieczenie dla uprawnionego do zachowku, aby nie był on zbyt długo pozbawiony należnych mu środków.

### Wyjątkowe przypadki obniżenia zachowku

W wyjątkowych przypadkach sąd może obniżyć wysokość zachowku, biorąc pod uwagę sytuację osobistą i majątkową zarówno uprawnionego, jak i zobowiązanego. Jest to rozwiązanie mające na celu ochronę zobowiązanego przed nadmiernym obciążeniem finansowym, które mogłoby prowadzić do jego niewypłacalności.

### Przedłużenie terminu płatności

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, sąd może na wniosek zobowiązanego odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych lub przedłużyć termin płatności zachowku, jednak nie dłużej niż do dziesięciu lat. Jest to mechanizm, który pozwala na elastyczne dostosowanie terminów płatności do zmieniającej się sytuacji majątkowej zobowiązanego.

### Zwrot obniżonego zachowku

Jeżeli ustają okoliczności uzasadniające obniżenie zachowku, zobowiązany jest na wniosek uprawnionego do zachowku zwrócić sumę pieniężną, o którą zachowek został obniżony. Jednakże, zwrotu tej sumy nie można żądać po upływie pięciu lat od dnia obniżenia zachowku. Jest to rozwiązanie, które ma na celu zapewnienie stabilności i pewności obrotu prawnego, a także ochronę zobowiązanego przed nieograniczoną w czasie odpowiedzialnością.

### Podsumowanie

Art. 997^1 Kodeksu cywilnego wprowadza elastyczne mechanizmy, które pozwalają na dostosowanie obowiązków związanych z zachowkiem do indywidualnych okoliczności stron. Przepis ten stanowi wyważenie interesów uprawnionego do zachowku i zobowiązanego do jego zaspokojenia, umożliwiając sądowi ingerencję w przypadkach, gdy jest to uzasadnione szczególnymi okolicznościami. Wprowadzone limity czasowe mają na celu zapewnienie równowagi między potrzebą ochrony uprawnionego a możliwościami finansowymi zobowiązanego.

Art. 206 Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) reguluje procedurę egzekucji kosztów sądowych oraz kar pieniężnych, które zostały nałożone na osobę zobowiązaną. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia zarówno osób zobowiązanych do uiszczenia tych należności, jak i organów sądowych odpowiedzialnych za ich egzekucję.

#### § 1. Wezwanie do zapłaty i egzekucja

Zgodnie z § 1, sąd wzywa osobę zobowiązaną do uiszczenia kosztów sądowych lub pieniężnej kary porządkowej do ich zapłacenia w terminie 30 dni. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, należności te są ściągane w drodze egzekucji. Jest to standardowa procedura, która ma na celu zapewnienie, że zobowiązania finansowe wynikające z orzeczeń sądowych są realizowane.

#### Wyjątek od stosowania § 1

Jeżeli koszty zostały ściągnięte w całości zgodnie z art. 11a, przepisu § 1 nie stosuje się. Art. 11a dotyczy sytuacji, w których koszty sądowe są ściągane bezpośrednio przez sąd z majątku osoby zobowiązanej, co eliminuje potrzebę dodatkowego wezwania do zapłaty.

#### § 2. Rozkładanie na raty i umarzanie należności

Przepis § 2 wprowadza możliwość rozkładania na raty i umarzania należności sądowych, stosując odpowiednio art. 49-51 k.k.w. Jednakże, okres rozłożenia na raty pieniężnej kary porządkowej nie może przekroczyć 6 miesięcy. Jest to istotne ograniczenie, które ma na celu zapewnienie, że kary porządkowe są egzekwowane w stosunkowo krótkim czasie.

#### Nawiązki i świadczenia pieniężne

Przepisy § 1-2 mają odpowiednie zastosowanie do wykonania orzeczeń o nawiązce na rzecz Skarbu Państwa oraz o przepadku, jeżeli jego przedmiotem jest kwota pieniężna, nawiązce lub świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jednakże, okres rozłożenia na raty tych należności nie może przekroczyć 1 roku. Jest to kolejny mechanizm mający na celu zapewnienie, że zobowiązania finansowe są realizowane w rozsądnym czasie.

#### Wyłączenia z możliwości rozkładania na raty

Nie rozkłada się na raty kosztów sądowych, nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, nawiązki lub świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i przepadku, którego przedmiotem jest kwota pieniężna, jeżeli podlegają wykonaniu w sposób, o którym mowa w art. 11a lub art. 11b § 1. Oznacza to, że w pewnych sytuacjach, gdy egzekucja jest prowadzona bezpośrednio przez sąd, nie ma możliwości rozłożenia tych należności na raty.

#### Koszty sądowe na rzecz jednostki samorządu terytorialnego

W razie zasądzenia kosztów sądowych na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, sąd z urzędu i bez pobierania jakichkolwiek opłat przesyła tytuł egzekucyjny jednostce samorządu terytorialnego. Jest to procedura mająca na celu ułatwienie egzekucji tych należności przez jednostki samorządu terytorialnego.

#### Wyłączenia z zastosowania przepisów

Przepisów § 1 i 2 oraz art. 12a nie stosuje się w określonych sytuacjach, co oznacza, że pewne kategorie należności są wyłączone spod standardowych procedur egzekucyjnych przewidzianych w tych przepisach.

### Podsumowanie

Art. 206 k.k.w. wprowadza szczegółowe zasady dotyczące egzekucji kosztów sądowych i kar pieniężnych, z uwzględnieniem możliwości rozkładania na raty i umarzania należności. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia skutecznej realizacji zobowiązań finansowych wynikających z orzeczeń sądowych, jednocześnie wprowadzając mechanizmy ochronne dla osób zobowiązanych, takie jak możliwość rozłożenia na raty w określonych przypadkach.

Kodeks karny wykonawczy

Kodeks postępowania administracyjnego

Art. 130^4 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje kwestie związane z obowiązkiem uiszczenia zaliczki na pokrycie wydatków związanych z podjęciem określonych czynności procesowych. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych paragrafów tego artykułu:

1. **Obowiązek uiszczenia zaliczki**:
   - Strona, która wnosi o podjęcie czynności procesowej połączonej z wydatkami, jest zobowiązana do uiszczenia zaliczki na ich pokrycie. Wysokość i termin uiszczenia zaliczki określa sąd.
   - W przypadku, gdy więcej niż jedna strona wnosi o podjęcie czynności, sąd zobowiązuje każdą stronę, która z tej czynności wywodzi skutki prawne, do uiszczenia zaliczki. Zaliczka może być podzielona równo między strony lub w innym stosunku, według uznania sądu.

2. **Wezwanie do uiszczenia zaliczki**:
   - Przewodniczący wzywa stronę zobowiązaną do wniesienia zaliczki, aby w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż dwa tygodnie, zapłaciła oznaczoną kwotę.
   - Jeżeli strona zobowiązana mieszka lub ma siedzibę za granicą i nie ma w kraju przedstawiciela, termin ten wynosi miesiąc. W przypadku doręczenia wezwania poza terytorium Unii Europejskiej, termin ten nie może być krótszy niż trzy miesiące.

3. **Uzupełnienie zaliczki**:
   - Jeżeli przewidywane lub rzeczywiste wydatki są większe od wniesionej zaliczki, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia w trybie określonym w § 2.

4. **Skutki nieuiszczenia zaliczki**:
   - Sąd podejmie czynność połączoną z wydatkami tylko wtedy, gdy zaliczka zostanie uiszczona w oznaczonej wysokości.
   - W razie nieuiszczenia zaliczki sąd pominie czynność połączoną z wydatkami.

### Analiza i praktyczne znaczenie:

- **Zabezpieczenie kosztów postępowania**: Przepis ten ma na celu zabezpieczenie kosztów postępowania, które mogą powstać w związku z podjęciem określonych czynności procesowych, takich jak np. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przesłuchanie świadków, czy inne czynności wymagające nakładów finansowych.

- **Równość stron**: Regulacja ta zapewnia równość stron w postępowaniu, gdyż każda strona, która wnosi o podjęcie czynności, jest zobowiązana do pokrycia części kosztów. Sąd ma jednak możliwość dostosowania podziału kosztów do specyfiki sprawy, co pozwala na elastyczne podejście do różnych sytuacji procesowych.

- **Terminowość**: Określenie terminów na uiszczenie zaliczki jest istotne dla sprawnego przebiegu postępowania. Przewidziane dłuższe terminy dla stron zagranicznych uwzględniają trudności związane z międzynarodowym obiegiem dokumentów.

- **Konsekwencje nieuiszczenia zaliczki**: Przepis jasno określa, że brak uiszczenia zaliczki skutkuje pominięciem czynności połączonej z wydatkami. Jest to istotne narzędzie dyscyplinujące strony do terminowego regulowania kosztów postępowania.

### Wnioski:

Art. 130^4 k.p.c. jest kluczowym przepisem zapewniającym efektywne zarządzanie kosztami postępowania cywilnego. Przewiduje on mechanizmy zabezpieczające interesy finansowe sądu oraz stron postępowania, a także umożliwia elastyczne dostosowanie podziału kosztów do specyfiki danej sprawy. Przestrzeganie tego przepisu jest niezbędne dla sprawnego i sprawiedliwego przebiegu postępowania cywilnego.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 142 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (KRiO) wprowadza mechanizm ochrony interesów matki i dziecka w sytuacji, gdy ojcostwo mężczyzny niebędącego mężem matki zostało uwiarygodnione. Przepis ten ma na celu zapewnienie wsparcia finansowego dla matki w okresie okołoporodowym oraz dla nowo narodzonego dziecka w pierwszych miesiącach jego życia.

### Komentarz do Art. 142 KRiO

#### 1. Uwiarygodnienie ojcostwa
Przepis wymaga, aby ojcostwo mężczyzny zostało „uwiarygodnione”. Oznacza to, że nie jest konieczne formalne ustalenie ojcostwa przez sąd, ale muszą istnieć wystarczające dowody wskazujące na to, że dany mężczyzna jest ojcem dziecka. Uwiarygodnienie może nastąpić na podstawie różnych dowodów, takich jak zeznania świadków, korespondencja, wyniki badań genetycznych czy inne okoliczności wskazujące na związek mężczyzny z matką dziecka.

#### 2. Zakres roszczenia
Matka może żądać od mężczyzny wyłożenia odpowiedniej sumy pieniężnej na:
- koszty utrzymania matki przez trzy miesiące w okresie porodu,
- koszty utrzymania dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu.

Koszty te mogą obejmować wydatki na żywność, odzież, opiekę medyczną, a także inne niezbędne potrzeby matki i dziecka w tym okresie.

#### 3. Okres wsparcia
Przepis precyzuje, że wsparcie finansowe ma obejmować trzy miesiące przed porodem oraz trzy miesiące po urodzeniu dziecka. Jest to okres szczególnie istotny z punktu widzenia zdrowia i dobrostanu matki oraz noworodka.

#### 4. Określenie sumy i terminu zapłaty
Sąd jest odpowiedzialny za określenie zarówno wysokości sumy pieniężnej, jak i terminu oraz sposobu jej zapłaty. W praktyce oznacza to, że matka musi złożyć odpowiedni wniosek do sądu, który po przeanalizowaniu dowodów i okoliczności sprawy wyda stosowne postanowienie. Sąd bierze pod uwagę potrzeby matki i dziecka oraz możliwości finansowe mężczyzny.

#### 5. Znaczenie przepisu
Art. 142 KRiO ma na celu zapewnienie ochrony matki i dziecka w sytuacji, gdy ojcostwo nie zostało jeszcze formalnie ustalone, ale istnieją przesłanki wskazujące na to, że dany mężczyzna jest ojcem dziecka. Przepis ten wprowadza mechanizm tymczasowego wsparcia finansowego, co jest szczególnie istotne w kontekście ochrony zdrowia i dobrostanu matki i dziecka w kluczowym okresie okołoporodowym.

#### 6. Praktyczne zastosowanie
W praktyce, zastosowanie tego przepisu może napotkać na trudności związane z uwiarygodnieniem ojcostwa oraz określeniem odpowiedniej sumy pieniężnej. Ważne jest, aby matka zgromadziła odpowiednie dowody i przedstawiła je sądowi w sposób przekonujący. Sąd z kolei musi dokładnie przeanalizować wszystkie okoliczności sprawy, aby wydać sprawiedliwe i proporcjonalne postanowienie.

Podsumowując, Art. 142 KRiO stanowi istotny instrument ochrony praw matki i dziecka, umożliwiając uzyskanie wsparcia finansowego jeszcze przed formalnym ustaleniem ojcostwa. Przepis ten podkreśla znaczenie odpowiedzialności mężczyzny za dziecko już na etapie prenatalnym oraz w pierwszych miesiącach jego życia.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 300^39 Kodeksu spółek handlowych (KSH) reguluje kwestie związane z ograniczeniami w rozporządzaniu akcjami w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. Przepis ten wprowadza możliwość uzależnienia zbycia akcji od zgody spółki oraz określa procedury i warunki związane z takim ograniczeniem.

**1. Zgoda spółki na zbycie akcji**

Zgodnie z art. 300^39 § 1 KSH, umowa spółki może przewidywać, że zbycie akcji wymaga zgody spółki lub może w inny sposób ograniczać rozporządzanie akcjami. Jest to istotne narzędzie, które pozwala spółce kontrolować skład akcjonariatu i zapobiegać niepożądanym zmianom w strukturze właścicielskiej.

**2. Procedura uzyskania zgody**

Jeżeli umowa spółki uzależnia zbycie akcji od zgody spółki, stosuje się przepisy § 3-6, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. W przypadku odmowy zgody na zbycie akcji, spółka jest zobowiązana wskazać innego nabywcę. Termin do wskazania nabywcy, cenę nabycia albo sposób jej określenia oraz termin zapłaty powinny być określone w umowie spółki. W braku tych postanowień, akcja może być zbyta bez ograniczenia.

**3. Termin wskazania nabywcy**

Termin do wskazania nabywcy nie może być dłuższy niż miesiąc od dnia zgłoszenia spółce zamiaru zbycia akcji. Jest to istotne, aby nie blokować zbycia akcji na zbyt długi okres, co mogłoby negatywnie wpływać na płynność akcji i interesy akcjonariuszy.

**4. Forma czynności**

Czynności, o których mowa w § 3, dokonuje zarząd w formie dokumentowej pod rygorem nieważności, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Forma dokumentowa jest wymagana dla zachowania przejrzystości i pewności obrotu prawnego.

**5. Brak wskazania nabywcy lub zapłaty ceny**

Jeżeli spółka nie wskaże nabywcy w terminie, o którym mowa w § 3, albo wskazany przez spółkę nabywca nie uiści ceny nabycia w terminie określonym w umowie spółki, akcjonariusz może swobodnie zbyć akcję, chyba że nie przyjął oferowanej zapłaty. Jest to mechanizm zabezpieczający interesy akcjonariusza, który chce zbyć akcje.

**6. Zbycie akcji w postępowaniu egzekucyjnym**

Zbycie akcji w postępowaniu egzekucyjnym nie wymaga zgody spółki. Jest to wyjątek od ogólnej zasady, który ma na celu zapewnienie skuteczności egzekucji sądowej i ochronę wierzycieli.

**Podsumowanie**

Art. 300^39 KSH wprowadza mechanizmy, które pozwalają spółce kontrolować zbycie akcji, jednocześnie zabezpieczając interesy akcjonariuszy i wierzycieli. Przepis ten jest istotny dla zachowania równowagi między potrzebą kontroli nad składem akcjonariatu a swobodą obrotu akcjami. W praktyce, umowy spółek powinny precyzyjnie określać warunki i procedury związane z uzyskiwaniem zgody na zbycie akcji, aby uniknąć potencjalnych sporów i niejasności.

Przepis (art. 71) dotyczy opłat związanych z oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z tym artykułem, osoba, która otrzymuje nieruchomość w użytkowanie wieczyste, musi uiścić pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.

Pierwsza opłata za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej, która została uzyskana w drodze przetargu, musi zostać zapłacona jednorazowo, nie później niż w dniu zawarcia umowy o użytkowanie wieczyste. Natomiast pierwszą opłatę za użytkowanie wieczyste nieruchomości w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na raty.

Opłaty roczne za użytkowanie wieczyste nieruchomości należy wnosić corocznie do dnia 31 marca, z góry za dany rok. Nie pobiera się opłaty rocznej za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Istnieje możliwość ustalenia innego terminu zapłaty opłaty rocznej na wniosek użytkownika wieczystego, jednak nie może on przekraczać danego roku kalendarzowego.

W przypadku wygaśnięcia użytkowania wieczystego, opłata roczna za dany rok podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do czasu trwania użytkowania wieczystego w tym roku. Natomiast w sytuacji, gdy następuje zmiana użytkownika wieczystego w wyniku przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, opłatę roczną pobiera się w całości od nowego użytkownika wieczystego nieruchomości.

Termin zapłaty

Termin zapłaty w przepisach

Kodeks cywilny6 przepisów

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego2 przepisy

Kodeks rodzinny i opiekuńczy1 przepis

Kodeks spółek handlowych (ksh)4 przepisy

o gospodarce nieruchomościami1 przepis