Posiadacz w złej wierze rozlicza się z właścicielem na najsurowszych zasadach, i to za cały okres władania rzeczą, a nie dopiero od chwili pozwu. Odesłanie zawarte w tym przepisie dotyczy zakresu obowiązków, nie momentu ich powstania.

### Najważniejsze punkty

- **Od początku posiadania**: przepis przenosi na posiadacza w złej wierze te obowiązki, które posiadacza w dobrej wierze obciążają dopiero po dowiedzeniu się o powództwie o wydanie rzeczy - ale obciąża go nimi za cały czas posiadania.
- **Zakres obowiązków**: wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, odpowiedzialność za jej zużycie, pogorszenie i utratę, zwrot pobranych pożytków, których nie zużył, oraz zapłata wartości tych, które zużył.
- **Surowsza odpowiedzialność za rzecz**: posiadacz w złej wierze odpowiada za pogorszenie i utratę także wtedy, gdy nie ponosi winy. Uwalnia go tylko wykazanie, że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie również wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
- **Utracone pożytki**: dodatkowo zwraca wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał. Nie wystarczy oddać tego, co realnie pobrał.
- **Nakłady**: może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych i tylko o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem (art. 226 § 2).

### W praktyce

Różnica wobec dobrej wiary jest wymierna. Kto zajmuje cudzą nieruchomość, wiedząc, że nie ma do niej tytułu, musi liczyć się z żądaniem wynagrodzenia za cały okres korzystania, a nie tylko za czas po otrzymaniu pozwu.

Powództwo o wydanie

Powództwo o wydanie w przepisach

Kodeks cywilny4 przepisy