Art. 7. Upadłość po śmierci dłużnika

Śmierć dłużnika nie stanowi przeszkody do ogłoszenia jego upadłości, jeżeli wniosek o ogłoszenie będzie złożony w ciągu roku od daty śmierci. Ogłoszenia upadłości może żądać także każdy ze spadkobierców dłużnika. Zgłoszenie wniosku przez spadkobiercę nie oznacza przyjęcia spadku.

Komentarz do Art. 7.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że śmierć dłużnika nie stanowiła przeszkody do ogłoszenia jego upadłości. Wniosek w tej sprawie musiał jednak zostać złożony w ciągu roku od dnia śmierci dłużnika. Termin ten rozpoczynał się zatem w dniu jego śmierci i ograniczał czas, w którym można było wystąpić z żądaniem ogłoszenia upadłości. Z żądaniem ogłoszenia upadłości mógł wystąpić także każdy ze spadkobierców dłużnika. Przepis przyznawał więc takie uprawnienie indywidualnie każdemu spadkobiercy, a nie tylko wszystkim spadkobiercom działającym wspólnie. Jednocześnie samo zgłoszenie wniosku przez spadkobiercę nie oznaczało przyjęcia spadku. Wystąpienie z wnioskiem pozostawało zatem odrębną czynnością i nie było równoznaczne z oświadczeniem o przyjęciu spadku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

śmierć dłużnika

ogłoszenie upadłościwniosek spadkobierca przyjęcie spadku

Art. 6.Art. 8.