Art. 6. Upadłość wspólnika

Ogłoszenie upadłości spółki jawnej lub komandytowej nie pociąga za sobą samo przez się ogłoszenia upadłości wspólnika.

Komentarz do Art. 6.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że ogłoszenie upadłości spółki jawnej albo komandytowej nie powodowało samo przez się ogłoszenia upadłości jej wspólnika. Oznaczało to, że samo stwierdzenie upadłości spółki nie wystarczało, aby uznać, że upadłość została również ogłoszona wobec wspólnika. Reguła odnosiła się do dwóch rodzajów spółek: spółki jawnej i spółki komandytowej. Jej znaczenie polegało na rozdzieleniu ogłoszenia upadłości spółki od ogłoszenia upadłości wspólnika. Przepis nie ustanawiał więc automatycznego skutku, w którym upadłość spółki obejmowałaby także osobę wspólnika. Sformułowanie „samo przez się” wskazywało, że skutek wobec wspólnika nie następował wyłącznie dlatego, że upadłość ogłoszono wobec spółki. Przepis nie przesądzał natomiast w tej jednostce, jakie inne przesłanki, czynności lub rozstrzygnięcia mogły prowadzić do ogłoszenia upadłości wspólnika. Ograniczał się do wyłączenia automatycznego utożsamienia obu tych ogłoszeń.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ogłoszenie upadłości

spółka jawna

spółka komandytowa

wspólnik

upadłość

Art. 5.Art. 7.