Art. 44. Wygaśnięcie umowy ajencyjnej

§ 1. Umowa ajencyjna wygasa z ogłoszeniem upadłości jednej ze stron.

§ 2. W razie upadłości dającego polecenia ajent ma prawo wierzytelność swoją z tytułu straty, poniesionej wskutek wygaśnięcia umowy, zgłosić do masy upadłości.

Komentarz do Art. 44.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że umowa ajencyjna wygasała z chwilą ogłoszenia upadłości jednej ze stron. Skutek ten następował niezależnie od tego, która strona popadła w upadłość. Samo ogłoszenie upadłości kończyło więc stosunek wynikający z umowy ajencyjnej. Przepis nie uzależniał wygaśnięcia umowy od dodatkowego oświadczenia drugiej strony ani od odrębnego rozstrzygnięcia sądu. Szczególną regulację przewidziano na wypadek upadłości dającego polecenie. Ajent uzyskiwał wtedy prawo zgłoszenia do masy upadłości wierzytelności z tytułu straty poniesionej wskutek wygaśnięcia umowy. Chodziło więc o możliwość dochodzenia odszkodowawczego roszczenia w postępowaniu upadłościowym, w zakresie przewidzianym przez przepis. Podstawą zgłoszenia była strata pozostająca w związku z zakończeniem umowy. Przepis wskazywał upadłość dającego polecenie jako sytuację, w której takie uprawnienie ajenta powstawało.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 43.Art. 47.