Art. 11. Zaliczka na koszty postępowania

§ 1. Od wierzyciela, który zgłasza wniosek o ogłoszeniu upadłości, sąd może zażądać zaliczki na koszty postępowania.

§ 2. Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia zaliczki sąd odrzuci wniosek o ogłoszenie upadłości.

Komentarz do Art. 11.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że wierzyciel, który składał wniosek o ogłoszenie upadłości, mógł zostać zobowiązany przez sąd do wpłacenia zaliczki na koszty postępowania. Zaliczka była więc kwotą przeznaczoną na pokrycie wydatków związanych z prowadzeniem postępowania upadłościowego. Samo złożenie wniosku nie oznaczało, że sąd zawsze żądał takiej wpłaty. Decyzja w tej sprawie należała do sądu, który mógł uznać, że zaliczka była potrzebna. Jeżeli sąd zażądał zaliczki, wyznaczał wierzycielowi termin na jej złożenie. Przepis wiązał z tym terminem istotny skutek procesowy. Gdy wierzyciel nie wpłacił zaliczki w wyznaczonym czasie, a termin upłynął bezskutecznie, sąd odrzucał wniosek o ogłoszenie upadłości. Odrzucenie oznaczało zakończenie postępowania dotyczącego tego wniosku bez jego dalszego rozpoznawania. Przepis nie wskazywał wysokości zaliczki ani szczegółowych zasad jej ustalania, lecz określał konsekwencję niewykonania żądania sądu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.