Postanowienie V KK 142/13

Sygn. akt V KK 142/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy K. J. skazanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 listopada 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 2 sierpnia 2012 r p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt III K …/10, oskarżony K. J. (poprzednio C. B.) został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. 2 Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego K. J., który podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej K. J. i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej K. J. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 listopada 2012 r. wniósł obrońca skazanego K. J. zarzucając rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść obu orzeczeń, tj.: a) art. 193 k.p.k., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości i w konsekwencji uznanie, iż analiza umów zawieranych z klientami nie wymagała wiadomości specjalnych, podczas gdy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości w tym zakresie było niezbędne, czego Sądy obu instancji nie uczyniły; b) art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, iż oskarżony wprowadzał pokrzywdzonych w błąd, że przy podpisywaniu umów zawierają umowę pożyczki, podczas gdy w rzeczywistości podpisywali umowę inwestycyjną w systemie argentyńskim, opartą o istotnie niepewny rezultat, podczas gdy w rzeczywistości oskarżony w ogóle nie miał bezpośredniego kontaktu z żadnym pokrzywdzonym i nie zajmował się podpisywaniem umów z klientami spółki. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia 2012 roku, w części dotyczącej K. J. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego K. J. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 3 Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego K. J. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej oddalenie w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie, wobec kierunku kasacji, przypomnieć trzeba o konsekwentnie prezentowanym stanowisku sądu kasacyjnego – odwołującym się do wyraźnej woli ustawodawcy (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), zgodnie z którym postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją powtarzającą zwykłe postępowanie odwoławcze. Tymczasem, w tej sprawie pod pozorem podniesienia zarzutu obrazy prawa procesowego, autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia podjął kolejną próbę zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji. W rozwinięciu zarzutu sformułowanego w tym zakresie skarżący wskazuje, że chodzi mu wyłącznie o podważenie ustaleń dotyczących okoliczności należących do znamion przestępstwa przypisanego K. J. Tym samym konieczne staje się przypomnienie, że bez wcześniejszego wykazania naruszenia konkretnej normy regulującej proces dokonywania ustaleń przez Sąd I instancji, a następnie – wad kontroli odwoławczej, nawet samo objęcie tej sfery kontrolą kasacyjną jest niemożliwe. W niniejszej sprawie obrońca skazanego wyraźnie wskazał w skardze kasacyjnej, przy jednoczesnym sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., że obrazy przepisów postępowania upatruje w jednostronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego dotyczącej przede wszystkim braku po stronie K. J. zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa. Taka konstrukcja kasacji nie pozostawia zaś wątpliwości, że w istocie skarżącemu chodziło o doprowadzenie do ponownej kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Obrońca skazanego nie wykazuje jednocześnie, że ustosunkowanie się przez Sąd Odwoławczy do twierdzeń zamieszczonych w apelacji naruszało dyrektywy zakreślone w art. 7 k.p.k. W tym obszarze skarżący w zasadzie ogranicza się do prostej negacji ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji i zaakceptowanych przez Sąd Okręgowy, pozostawiając poza sferą swego zainteresowania pozostałą część materiału dowodowego, który nie ogranicza się przecież tylko do zeznań pokrzywdzonych. 4 Za chybiony należy uznać również zarzut, skądinąd na tym etapie postępowania nieprawidłowo skonstruowany, naruszenia art. 193 k.p.k. Sąd odwoławczy odniósł się bowiem do postulatu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości (s. 6 uzasadnienia) trafnie wskazując, że zawierane z pokrzywdzonymi umowy nie stanowiły jedynych elementów, które brano pod uwagę przy ustalaniu okoliczności wprowadzania w błąd klientów spółki, co w efekcie doprowadziło do uznania wniosku obrońcy za niezasadny. Z tych względów stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w kasacji obrońcy skazanego K. J. nie tylko nie zasługują na uwzględnienie, ale są one bezzasadne w stopniu oczywistym, co obligowało Sąd Najwyższy do wydania orzeczenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k., obciążając skazanego obowiązkiem ich uiszczenia.