Postanowienie Ts 316/13

591/6/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 19 listopada 2014 r. Sygn. akt Ts 316/13 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Hermeliński – przewodniczący Małgorzata Pyziak-Szafnicka – sprawozdawca Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika, M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) oraz uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (M. P. Nr 72, poz. 720; dalej: regulamin TK). Skarżący zarzucił art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK niezgodność z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji. Względem art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK sformułował zarzut niezgodności z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji. Natomiast przeciwko przepisom regulaminu TK skarżący sformułował zarzuty w ten sposób, że § 16 ust. 1 zarzucił niezgodność z art. 25 ustawy o TK i art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji, zaś § 19 ust. 1 – niezgodność z art. 25 ustawy o TK i art. 79 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 29 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, polegającego na wyjaśnieniu, w jaki sposób – jego zdaniem – zaskarżone unormowania godzą w konstytucyjne wolności lub prawa wskazane jako podstawa skargi. W odniesieniu do zarzutu niezgodności z art. 45 ust. 1 Konstytucji Trybunał stwierdził, że sposób wyjaśnienia przez skarżącego naruszenia prawa wyrażonego w tym przepisie jest oczywiście bezzasadny. Argumentacja skargi opiera się bowiem na błędnym rozumieniu art. 190 ust. 5 Konstytucji i zakresu zastosowania wyrażonej tam zasady podejmowania orzeczeń przez Trybunał. Zarzut dotyczący przesłanki „oczywistej bezzasadności” nie uwzględniał zaś udzielonej ustawodawcy kompetencji do określenia zasad korzystania ze skargi konstytucyjnej (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Zdaniem Trybunału skarżący nie wziął ponadto pod uwagę – akceptowanej także w orzecznictwie – konstytucyjnej dopuszczalności posługiwania się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi i nieostrymi. W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu skarżący zarzucił Trybunałowi, że wydał je w niewłaściwym składzie. Skarżący podniósł ponadto, że Trybunał zasugerował „bez dogłębnego rozważenia, że (…) rozwiązanie ustawowe o jednoosobowym orzekaniu o odmowie nadania skardze dalszego biegu jest sanowane trzyosobowym składem o orzekaniu o zażaleniu skarżącego wniesionym na postanowienie o odmowie”. Skarżący uznał za pozbawione racji odwołanie się do systematyki art. 190 Konstytucji i ponownie podważył dopuszczalność dokonywania przez Trybunał w składzie jednoosobowym merytorycznej oceny skargi. W zażaleniu skarżący powtórzył w związku z tym zarzut naruszenia art. 190 ust. 5 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie dostarczyło argumentów, które podważyłyby prawidłowość postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zarzuty zażalenia ponownie nawiązują do treści art. 190 ust. 5 Konstytucji i wyrażonej w tym przepisie zasady, zgodnie z którą orzeczenia Trybunału zapadają większością głosów. Trybunał w całości podtrzymuje stanowisko, zgodnie z którym zakres zastosowania zasady wyrażonej w tym przepisie obejmuje wyłącznie orzeczenia wydawane już w toku merytorycznej kontroli konstytucyjności i legalności norm prawnych. Poza tym zakresem znajdują się więc rozstrzygnięcia podejmowane na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej, przesądzającej dopiero o dopuszczalności poddania kontroli merytorycznej unormowań zakwestionowanych przez podmiot występujący ze skargą. Pogląd skarżącego, krytyczny wobec przedstawionego wyżej stanowiska Trybunału, opiera się wyłącznie na pozbawionym bliższego uzasadnienia zanegowaniu dopuszczalności odwołania się do systematyki unormowań art. 190 Konstytucji, jak również – ponownie względem treści samej skargi – nieuwzględnieniu konsekwencji upoważnień udzielonych ustawodawcy w art. 79 ust. 1 i art. 197 Konstytucji. Na nieporozumieniu opiera się natomiast teza zażalenia dotycząca kolegialnego składu, w jakim Trybunał rozpoznaje zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. To bynajmniej nie Trybunał upatrywał w tym rozwiązaniu „sanacji” nieprawidłowego – bo jednoosobowego – składu, w jakim wydawane jest postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Z treści analizowanej skargi wynika wniosek odwrotny – to skarżący stawiał tezę o braku takiej „sanacji”. W ocenie Trybunału rozważania na ten temat pozbawione są jednak racji i uzasadnienia, skoro za nienaruszający Konstytucję uznać należy mechanizm przewidziany w zaskarżonym art. 36 ust. 1 w zw. z art. 49 ustawy o TK. Powyższe ustalenia determinują również negatywną ocenę zarzutu zażalenia dotyczącego kryterium „oczywistej bezzasadności” jako przesłanki odmowy nadania skardze dalszego biegu. Także i w tym kontekście skarżący upatruje niezgodność z Konstytucją w dopuszczalności wydania przez Trybunał w składzie jednoosobowym postanowienia opartego na takiej przyczynie odmowy. Jak sam bowiem skarżący zastrzegł, nie neguje dopuszczalności posłużenia się w ustawie tego rodzaju niedoprecyzowanym określeniem. Trybunał już wcześniej jednak podkreślił, że argumentacja skarżącego opiera się w tym zakresie na niewłaściwym rozumieniu (art. 190 ust. 5) lub pominięciu (art. 79 ust. 1 i art. 197) stosownych przepisów Konstytucji. Z uwagi na powyższe okoliczności należy stwierdzić, że Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.