Postanowienie Ts 210/14

382/4/B/2015 POSTANOWIENIE z dnia 19 stycznia 2015 r. Sygn. akt Ts 210/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.S., p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 sierpnia 2014 r. skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 listopada 2011 r. (nr PA 26011/22623/11) z art. 42 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 22 października 2010 r. Sąd Rejonowy w Radomiu – VIII Wydział Karny (sygn. akt VIII K 1737/10) uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.). Po uzyskaniu odpisu prawomocnego wyroku Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji – działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm.; dalej: ustawa o broni i amunicji) – wydał 10 listopada 2011 r. decyzję (nr PA 26011/22623/11), w której cofnął przyznane skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione do Komendanta Głównego Policji po upływie ustawowego terminu. Z dołączonych do skargi materiałów wynika, że skarżący kwestionował zasadność wydanej wobec niego decyzji: występował do organów administracyjnych ze skargą w trybie i na zasadach określonych w rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267, ze zm.), a także z pismami do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniesionej skargi można wywieść, że zdaniem skarżącego zastosowanie przez Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., pomimo tego, że wyrok stwierdzający popełnienie przez skarżącego przestępstwa został wydany 22 października 2010 r., narusza art. 42 ust. 1 Konstytucji, ponieważ przepis ten „stanowi o odpowiedzialności karnej przez Ustawę obowiązującą w czasie popełnienia przestępstwa”. W 2010 r. treść ustawy, na podstawie której wydano kwestionowaną decyzję, była zaś odmienna od tej, obowiązującej w 2011 r. Ponadto skarżący wskazuje na niewspółmierność wymierzonej mu kary w stosunku do popełnionego przez niego wykroczenia. Zarządzeniem z 11 września 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku skargi konstytucyjnej przez nadesłanie pełnomocnictwa szczególnego do wniesienia skargi konstytucyjnej. Przesłane w odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnictwo nie zostało jednak podpisane przez skarżącego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem kontroli konstytucyjności przepisów, którego rozpoznanie możliwe jest jedynie w przypadku naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności na skutek wydania rozstrzygnięcia na podstawie zakwestionowanej regulacji. Przesłanki skargi konstytucyjnej uregulowane zostały przede wszystkim w art. 79 ust. 1 Konstytucji, który stanowi: „Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji”. Przedmiotem skargi jest zatem badanie zgodności z Konstytucją przepisów prawa, na podstawie których wydano wskazane w skardze orzeczenie. Ponadto z ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) wynikają kolejne przesłanki skargi konstytucyjnej, m.in. konieczność wyczerpania drogi prawnej od orzeczenia, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych, jak też zachowanie ustawowego terminu do wystąpienia z tym środkiem prawnym. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Analizowana skarga konstytucyjna nie spełnia wskazanych powyżej wymogów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący domaga się od Trybunału zbadania zgodności z Konstytucją wydanej w jego sprawie decyzji, nie zaś przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Rozpoznanie tak sformułowanego zarzutu wykracza poza kompetencje Trybunału. Z uzasadnienia dołączonych od skargi pism wynika ponadto, że skarżący nie wyczerpał drogi prawnej od decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji. Analiza orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wskazuje jednoznacznie, że do wyczerpania drogi prawnej – w rozumieniu wskazanego powyżej art. 46 ustawy o TK – dochodzi w momencie uzyskania prawomocnego orzeczenia w konsekwencji skorzystania z przysługujących skarżącemu zwyczajnych środków odwoławczych. Aby wyczerpać drogę prawną w sprawach toczących się w trybie postępowania administracyjnego, należy uzyskać rozstrzygnięcie wydane na skutek rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący – ze względu na przekroczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji – nie uzyskał merytorycznego rozstrzygnięcia organu II instancji, jego sprawa nie stanowiła również przedmiotu orzeczeń sądów administracyjnych. Tym samym skarżący nie wyczerpał drogi prawnej od decyzji, z której wydaniem wiąże naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych, co dodatkowo uzasadnienia odmowę nadania wniesionej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na marginesie należy także zauważyć, że wydanie wskazanej w skardze decyzji nie mogło doprowadzić do naruszenia statuowanej w art. 42 ust. 1 Konstytucji zasady nullum crimen sine lege. Cofnięcie – na mocy tej decyzji – przyznanego wcześniej skarżącemu pozwolenia na broń ze względu na popełniony przez niego czyn zabroniony nie stanowi bowiem kary w rozumieniu tego przepisu Konstytucji. Oczywiście bezzasadne jest zatem domaganie się, aby przepis stanowiący podstawę wydania przedmiotowej decyzji obowiązywał – czy to w czasie popełnienia czynu zabronionego, czy też w momencie uzyskania wyroku skazującego. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że skarżący nie uzupełnił w terminie braku skargi konstytucyjnej, ponieważ nie nadesłał pełnomocnictwa szczególnego upoważniającego do sporządzenia i wniesienia tego szczególnego środka prawnego. Nadesłane przez skarżącego pismo zatytułowane „pełnomocnictwo” nie zostało przez niego podpisane, a zatem nie może wywoływać żadnych skutków prawnych. Okoliczność ta stanowi samoistną podstawę odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 oraz art. 46 ust. 1 i art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o TK.