Postanowienie Ts 204/05

220/5/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 17 października 2006 r. Sygn. akt Ts 204/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Janusz Niemcewicz – sprawozdawca Marek Mazurkiewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Edwarda Ososia, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze z 7 listopada 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 12 ust. 5-7 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2002 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. Nr 181, poz. 1515 ze zm.), z art. 2, art. 5 i art. 19 Konstytucji. Niekonstytucyjność kwestionowanych przepisów polega, zdaniem skarżącego na likwidacji książki inwalidy wojennego przez zastąpienie jej legitymacją osoby represjonowanej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 maja 2006 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej poprzez m.in. wskazanie, jakie przysługujące mu prawa lub wolności konstytucyjne zostały naruszone poprzez wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia opartego na kwestionowanych przepisach oraz dokładne określenie sposobu tego naruszenia, wskazanie wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów, które skarżący uważa za ostateczne w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wraz z podaniem daty jego doręczenia skarżącemu. W nadesłanym w celu wykonania zarządzenia sędziego TK piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego wskazał, że ostatecznym rozstrzygnięciem jest pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 19 września 2005 r. uznające brak naruszenia konstytucyjnych wolności i praw skarżącego. Postanowieniem z 5 lipca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, że pismo Rzecznika Praw Obywatelskich nie spełnia cech ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie. Przyznając, iż w piśmie procesowym nastąpiło wyraźne wskazanie pisma Rzecznika Praw Obywatelskich jako ostatecznego orzeczenia, skarżący zauważa, iż do skargi konstytucyjnej załączono szereg orzeczeń organów i sądów oraz pism procesowych, które „niezbicie wskazują jak, w jaki sposób naruszane są konstytucyjne prawa i wolności weteranów walk o niepodległość i inwalidów wojennych wobec sprzeczności przepisów w skarżonej ustawie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie pełnomocnika skarżącego nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Pełnomocnik skarżącego domaga się zbadania zgodności zaskarżonych przepisów, nie kwestionując zarazem przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania. Pomimo wyraźnego wezwania w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego do wskazania ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach skarżącego, rozstrzygnięcie takie de facto nie zostało wskazane, co czyni niemożliwym merytoryczne rozpoznanie skargi i uzasadnia odmowę nadania dalszego biegu skardze. Należy również zaznaczyć, że w trybie skargi konstytucyjnej ostatecznym orzeczeniem może być wyłącznie orzeczenie dotyczące wolności lub praw skarżącego. Nie można złożyć skargi konstytucyjnej w imieniu osób trzecich. Byłoby to niezgodne z zasadą bezpośredniości skargi konstytucyjnej. Skarga konstytucyjna nie ma bowiem charakteru actio popularis. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny uznał za w pełni uzasadnione postanowienie z 5 lipca 2006 r. o odmowie nadania dalszego biegu niniejszej skardze i nie uwzględnił zażalenia złożonego na to postanowienie.