Postanowienie Ts 127/12

114/2/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 12 marca 2014 r. Sygn. akt Ts 127/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Cieślak – przewodniczący Marek Zubik – sprawozdawca Andrzej Rzepliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W.L., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 21 maja 2012 r., sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, skarżący W.L. zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: u.d.m.). Zdaniem skarżącego zaskarżone unormowanie u.d.m. jest niezgodne z art. 2, art. 32 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 23 kwietnia 2013 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarga nie spełniała wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Po pierwsze, skarga została skierowana do Trybunału po upływie terminu wskazanego w art. 46 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy o TK. Po drugie zaś, skarżący nie określił prawidłowo jej podstawy. Samodzielnym wzorcem kontroli przepisów kwestionowanych w tym trybie postępowania nie mogą być bowiem zasady wynikające z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Także powołany przez skarżącego art. 92 ust. 1 Konstytucji – jako przepis o charakterze wyłącznie przedmiotowym – nie mógł służyć za podstawę skargi konstytucyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie skierował do Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącego. Podniósł w nim, że skarga konstytucyjna została wniesiona w terminie określonym w art. 46 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy o TK. W piśmie uzupełniającym braki formalne skargi – wskutek oczywistej omyłki pisarskiej – błędnie wskazano bowiem datę zwrócenia się przez skarżącego do sądu rejonowego o przyznanie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Prawidłową datą był 9 marca 2012 r., a to oznacza, że skarga wniesiona została z zachowaniem terminu obliczonego zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Ponadto w zażaleniu pełnomocnik stwierdził, że prawidłowo określił przepisy Konstytucji będące wzorcem kontroli art. 5 u.d.m. Wzorzec ten stanowiły art. 2, art. 32 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji. Jego zdaniem brak też było podstaw do uznania argumentów towarzyszących zarzutom skargi za oczywiście bezzasadne. Niezależnie od opisanego wyżej zażalenia pismo zatytułowane „Zażalenie” wniósł samodzielnie również skarżący. Wyjaśnił w nim, że pełnomocnik z urzędu ustanowiony do sporządzenia skargi konstytucyjnej nie przedstawił w niej całego istotnego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Podkreślił, że jako osoba posiadająca wyższe wykształcenie rolnicze dysponuje także wiedzą z zakresu prawa administracyjnego. Następnie skarżący zgłosił szereg szczegółowych zastrzeżeń do przebiegu postępowania zarówno przed organami administracji, jak i sądami administracyjnymi. Przedstawił również liczne argumenty wskazujące na jego trudną sytuację życiową i socjalną. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. W myśl art. 48 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna i zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu powinny być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Z treści pisma zatytułowanego „Zażalenie”, które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 6 maja 2013 r., wynika jednoznacznie, że zostało ono sporządzone i podpisane przez skarżącego. Podniesione w piśmie argumenty, mające przemawiać za dopuszczalnością samodzielnego sporządzenia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Trybunału o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie mogą być uznane za uzasadnione w świetle art. 48 ust. 1 ustawy o TK. Wyliczenie podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania w tym zakresie ma charakter enumeratywny i nie pozwala na jego rozszerzającą interpretację. Z uwagi na powyższe okoliczności Trybunał pozostawił pismo skarżącego bez rozpoznania. W odniesieniu natomiast do zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżącego Trybunał stwierdził, że nie dostarczyło ono argumentów, które podważyłyby zasadniczą przyczynę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wprawdzie zarzut zażalenia dotyczący wniesienia skargi w terminie Trybunał uznał za uzasadniony, to jednak w pełni podtrzymał negatywną ocenę sposobu wykonania w niej obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Wymóg wskazania przez skarżącego konkretnych praw podmiotowych naruszonych przez zakwestionowany art. 5 u.d.m. zrealizowany został przez odwołanie się do unormowań Konstytucji, które nie mogą być samodzielną podstawą skargi konstytucyjnej (art. 2, art. 32), względnie do przepisu niewyrażającego tego rodzaju praw (art. 92 ust. 1). Stanowisko zajęte przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu podtrzymuje też w tym zakresie utrwaloną linię orzeczniczą w sprawach skarg konstytucyjnych (zob. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego cytowane w zaskarżonym postanowieniu). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.