Wyrok SNO 23/12

WYROK Z DNIA 5 CZERWCA 2012 R. SNO 23/12 Przewodniczący: sędzia SN Dariusz Świecki (sprawozdawca). Sędziowie SN: Dariusz Zawistowski, Katarzyna Gonera. S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz protokólanta w sprawie sędziego w stanie spoczynku, obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym o popełnienie czynów określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów po- wszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. odwołania wniesionego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt ASD (...) 1. z m i e n i ł zaskarżony w y r o k w punkcie 2 przez dodanie, że obwiniony popeł- nił przewinienie dyscyplinarne, 2. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części, 3. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. L.-K. kwotę siedemset trzydzieści osiem złotych za obronę przed Sądem Najwyższym. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał ob- winionego sędziego Sądu Rejonowego w stanie spoczynku za winnego tego, że jako peł- niący obowiązki Przewodniczącego VII Wydziału Grodzkiego wymienionego Sądu od dnia 24 maja 2007 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. dopuścił się opieszałości przez okresy od 6 do 17 miesięcy w nadaniu biegu 65 sprawom – z repertorium VII K o wymienionych numerach i na podstawie art. 109 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) odstąpił od wymierzenia kary. 2 Natomiast na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) umorzył postępowanie w zakresie zarzutu II dotyczącego tego, że w okresie od dnia 12 kwietnia do dnia 29 grudnia 2008 r. dopuścił się obrazy art. 423 § 1 k.p.k., polegającej na sporzą- dzeniu motywów orzeczeń z oczywistym, rażącym i nieuzasadnionym przekroczeniem terminu ustawowego w wymienionych sprawach. Odwołanie od tego wyroku wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego, zaskarżając go w całości na niekorzyść obwinionego i zarzucił: 1. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt. 2 i 4 k.p.k. rozstrzygnięciu zawartemu w pkt. 1 wyroku obrazę art. 7 k.p.k. mającą wpływ na jego treść – łagodność orze- czonej kary – polegającą na naruszeniu dyrektyw obowiązujących przy ocenie do- wodów poprzez wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków ze zgromadzonego mate- riału dowodowego wskutek dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów – co skut- kowało błędnym ustaleniem, że w działaniu obwinionego brak było złej woli i umyślności zaniedbania obowiązków, i w konsekwencji przyjęciem, że przypisane w pkt. I przewinienie jest przewinieniem mniejszej wagi określonym w art. 109 § 5 u.s.p. i odstąpieniem od wymierzenia kary, 2. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., art. 438 pkt 1 k.p.k. i art. 108 § 2 u.s.p. rozstrzygnięciu zawartemu w pkt. 2 wyroku obrazę art. 108 § 2 u.s.p. po- legającą na niezawarciu orzeczenia o popełnieniu przez obwinionego przewinienia zarzucanego w pkt. II wniosku. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 i wymierzenie obwinionemu za przypisane przewinienie kary określonej w art. 104 § 3 pkt 3 u.s.p., tj. zawieszenie waloryzacji uposażenia na okres 3 lat oraz o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 2 przez uzupełnienie zawartego rozstrzygnięcia orzeczeniem, że obwiniony popełnił zarzucane w pkt. II przewinienie – i umorzenie postępowania w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej. Sąd Najwyższy, Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: Odwołanie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego jest zasadne tylko w zakresie za- rzutu wskazanego w punkcie II. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanego 3 mu czynu w pkt. 2 i na podstawie wskazanych przepisów umorzył postępowanie. Jednak- że sentencja wyroku nie zawiera orzeczenia o popełnieniu przez obwinionego przewinie- nia dyscyplinarnego. Stanowi to naruszenie art. 108 § 2 u.s.p., co słusznie w odwołaniu zarzucił skarżący. Dlatego też w tym zakresie należało skorygować zaskarżony wyrok przez dodanie wymaganego przez ten przepis orzeczenia. Natomiast nie mogło zostać uwzględnione odwołanie w zakresie czynu przypisane- go w punkcie I zaskarżonego wyroku, albowiem zarzuty odwoławcze nie zostały prawi- dłowo postawione. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów procesowych w postaci art. 7 k.p.k. oraz rażącą niewspółmierność rozstrzygnięcia o karze dyscyplinarnej, co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia. Jednakże z uzasadnienia odwołania wynika, że skarżący kwestionuje ustalenia stanu faktycznego dotyczące rozstrzygnięcia o karze dys- cyplinarnej przez pominięcie ujawnionych dowodów dotyczących bardzo długiego okresu bezczynności w sprawach, dwukrotnego uprzedniego wytknięcia obwinionemu w trybie art. 37 § 4 u.s.p. i art. 40 § 1 u.s.p. uchybień w zakresie sprawności postępowania oraz dopuszczenia się oczywistej obrazy prawa, a także nie wzięcia pod uwagę treści opinii biegłych lekarzy psychiatrów co do rozpoznania u obwinionego szkodliwego nadużywa- nia alkoholu. Rzeczywiście tych okoliczności Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie uwzględnił przy ocenie przewinienia dyscyplinarnego jako mniejszej wagi. Jest to więc błąd braku w zakresie ustaleń faktycznych. Jednakże w odwołaniu nie postawiono zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych mogących mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.). W konsekwencji w związku z kierunkiem zaskarżenia – na niekorzyść obwinionego – zgodnie z art. 434 § 1 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. Sąd Najwyższy jako sąd odwoławczy jest związany podniesionymi zarzutami (uchybie- niami), chyba że zachodzą podstawy do wyjścia poza granice zarzutów z urzędu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Nie można bowiem uznać w świetle wskaza- nych przyczyn zaniedbań w pracy obwinionego, aby zaskarżony wyrok w tym zakresie uznać za rażąco niesprawiedliwy (art. 440 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.). Rozpoznając zaś sprawę w graniach podniesionych zarzutów należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie dopuścił się obra- zy art. 7 k.p.k., albowiem przeprowadzona ocena dowodów nie ma charakteru dowolnej. Sąd ten wskazał bowiem na podstawie jakich okoliczności doszedł do przekonania, że przewinienie dyscyplinarne jest mniejszej wagi. Przywołano głównie okoliczności zwią- 4 zane z osobą obwinionego w zakresie jego stanu psychicznego oraz warunków w jakich pracował, co rzutowało, zdaniem tego Sądu, na ocenę strony podmiotowej czynu, który nie miał charakteru umyślnego. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Wskazane oko- liczności wynikające z przeprowadzonych dowodów uzasadniały wyrażenie takiego po- glądu. Tym samym nie można mówić o dowolności w ocenie dowodów. W aspekcie tych okoliczności rozstrzygnięcie co do kary nie nosi również cech rażącej niewspółmierności. Natomiast pozostawały jeszcze okoliczności dotyczące strony przedmiotowej czynu związane z okresami bezczynności oraz liczbą spraw, w których nastąpiła opieszałość w ich załatwieniu. Jednakże w tym zakresie, jak już powyżej wskazano, nie postawiono za- rzutu dotyczącego ustaleń faktycznych przez pominięcie tych okoliczności. Tym samym w świetle art. 434 § 1 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. pozostały one poza polem kontroli odwoławczej w ramach granic wyznaczonych przez skarżącego zarzutami odwo- ławczymi. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak w wy- roku.