Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 24 lipca 2025 r., sygn. KIO 2520/25

Sygn. akt: KIO 2520/25

WYROK

Warszawa, dnia 24.07. 2025 r.

Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:

Przewodnicząca:Agata Mikołajczyk

Protokolantka: Aldona Karpińska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2025 r. w Warszawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby

Odwoławczej w dniu 20 czerwca 2025 r. przez Odwołującego: wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie

zamówienia: Konsorcjum: Zakład Odzieżowy MODAR Sp. z o.o., Holsters HPE Polska

G.S. z/s w Staszowie (ul.

Krakowska 50 28200 Staszów) w postępowaniu prowadzonym przez Zamawiającego: Skarb Państwa - 3 Regionalna

Baza Logistyczna z/s w Krakowie (ul. Montelupich 3 30​901 Kraków),

- Uczestnik po stronie Zamawiającego: Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z/s we Włocławku (ul.

Lipowa 6, 87-800 Włocławek)

orzeka:

1.Oddala odwołanie;

2.Kosztami postępowania odwoławczego obciąża Odwołującego: wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie

zamówienia: Konsorcjum: Zakład Odzieżowy MODAR Sp. z o.o., Holsters HPE Polska

G.S. z/s w Staszowie (ul.

Krakowska 50 28​200 Staszów) i:

2.1.zalicza w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 15.000 zł 00 gr (słownie: piętnaście tysięcy złotych

zero groszy) uiszczoną przez Odwołującego tytułem wpisu od odwołania.

Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby

Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.

……………………………..

Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby

Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.

…………………………

Sygn. akt: 2520/25

Uzasadnienie

Odwołanie zostało wniesione do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 20 czerwca

​2025 r. przez wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: Konsorcjum: Zakład Odzieżowy MODAR

Sp. z o.o., Holsters HPE Polska G.S. z/s w Staszowie(Odwołujący) w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu

nieograniczonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z

​2024 r. poz. 1320 ze zm.), [ustawa Pzp lub Pzp lub Ustawa PZP]przez Zamawiającego: 3 Regionalna Baza Logistyczna

z/s w Krakowie.

Przedmiotem zamówienia publicznego jest „Dostawa PUiW dla Wojsk Specjalnych i Żandarmerii Wojskowej –

kombinezon ćwiczebny W S w kamuflażu CPV: 35812000 Mundury bojowe. Sygnatura Zamawiającego: 65/2025/D.

Ogłoszenie o zamówieniu zamieszczono w Dz. Urz. UE : w dniu 27/03/2025, Numer publikacji ogłoszenia 197546-2025,

Numer wydania Dz.U. S: 61/2025.

Odwołujący podał, że wnosi odwołanie: (...) od niezgodnej z przepisami Ustawy czynności Zamawiającego polegającej

na:

1)odrzuceniu oferty Odwołującego, jako niezgodnej (rzekomo) z warunkami zamówienia i dokonaniu wyboru oferty

wykonawcy Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku („Wykonawca” lub „PO Drwal”),

w sytuacji, w której to oferta

Odwołującego była ofertą najkorzystniejszą i niepodlagającą odrzuceniu,

oraz ewentualnie (z daleko posuniętej ostrożności)

2)zaniechaniu odrzucenia oferty wykonawcy Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku,

jako niezgodnej z warunkami zamówienia, w tym z postanowieniami opisu przedmiotu zamówienia, zawartymi w

Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKWS, a w konsekwencji zaniechaniu unieważnienia Postępowania.

II. Zarzucam Zamawiającemu, iż podejmując ww. czynności naruszył następujące przepisy:

1) art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) PZP poprzez odrzucenie oferty Odwołującego, jako niegodnej

(rzekomo) z warunkami zamówienia, w sytuacji, w której z przedłożonego przez Odwołującego przedmiotowego środka

dowodowego (wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego

W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular) wynikało, że Odwołujący zaoferował przedmiot

zamówienia spełniający parametry opisane

w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S („W TU”), a wszelkie występujące niejasności, sprzeczności

czy wątpliwości interpretacyjne występujące w opisie przedmiotu zamówienia nie mogły obciążać Odwołującego i zostać

zinterpretowane na jego niekorzyść; dodatkowo Zamawiający naruszył ww. przepisy formułując w sposób wadliwy

uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji o odrzuceniu oferty Odwołującego, częstokroć wskazując na

niezgodności we wzorze Odwołującego, które nie wynikały z postanowień WTU (OPZ),

2) art. 239 ust. 2 PZP poprzez (a) zaniechanie wyboru oferty Odwołującego jako najkorzystniejszej, (b) poddanie ocenie

Zamawiającego oferty PO Drwal (podlegającej odrzuceniu) i (c) dokonaniu jej wyboru jako najkorzystniejszej złożonej w

Postępowaniu,

ewentualnie (z daleko posuniętej ostrożności na wypadek nieuwzględnienia przez Izbę zarzutów z punktu 1)-2) powyżej)

3) art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP poprzez zaniechanie odrzucenia oferty wykonawcy Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL

Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku w sytuacji, w której z przedłożonego przez tego wykonawcę przedmiotowego środka

dowodowego (wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego

W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular) wynikało, że Wykonawca zaoferował przedmiot

zamówienia nie spełniający parametrów opisanych w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKWS,

4) art. 255 pkt 2 PZP w zw. z art. 239 ust. 2 PZP poprzez poddanie ocenie Zamawiającego oferty PO Drwal (podlegającej

odrzuceniu) i dokonaniu jej wyboru jako oferty najkorzystniejszej złożonej w Postępowaniu, w sytuacji, w której

Postępowanie powinno zostać unieważnione z uwagi na fakt, że wszystkie złożone w Postępowaniu oferty podlegały

odrzuceniu.

III. Mając na uwadze powyższe zarzuty wnoszę o:

1)uwzględnienie niniejszego odwołania w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie II pkkt 1) i 2) petitum i tym samym,

2)nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru oferty najkorzystniejszej w Postępowaniu (w zakresie

zadania nr 1 i zadania nr 2) dokonanej przez Zamawiającego w dniu 9 czerwca 2025 r.,

3)nakazanie Zamawiającemu dokonania ponownego badania i oceny ofert złożonych w Postępowaniu, z uwzględnieniem

oferty Odwołującego,

4)nakazanie Zamawiającemu odrzucenia oferty Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we

Włocławku, z uwagi na fakt, że z przedłożonego przez tego wykonawcę przedmiotowego środka dowodowego wynikało,

że zaoferował on przedmiot zamówienia nie spełniający parametrów opisanych w WTU nr 117/DKWS,

5)nakazanie Zamawiającemu uznania oferty Odwołującego – jako oferty najkorzystniejszej i złożonej – jako jedyna – w

sposób prawidłowy i skuteczny oraz wybór tej oferty, jako oferty najkorzystniejszej.

ewentualnie (z najdalej posuniętej ostrożności, na wypadek uznania przez Izbę, że oferta Odwołującego także powinna

podlegać odrzuceniu, co jednak Odwołujący z całą stanowczością kwestionuje), wnoszę o:

6)uwzględnienie odwołania w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie II pkkt 3) i 4) petitum i tym samym,

7)nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru oferty najkorzystniejszej w Postępowaniu (w zakresie

zadania nr 1 i zadania nr 2) dokonanej przez Zamawiającego w dniu 9 czerwca 2025 r.,

8)nakazanie Zamawiającemu odrzucenia oferty Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we

Włocławku, z uwagi na fakt, że z przedłożonego przez tego wykonawcę przedmiotowego środka dowodowego wynikało,

że zaoferował on przedmiot zamówienia nie spełniający parametrów opisanych w W TU nr 117/DKW S, 9) nakazanie

Zamawiającemu unieważnienia Postępowania.

IV.Jednocześnie wnoszę o:

1)zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Odwołującego, na podstawie art. 573 PZP, kosztów postępowania

odwoławczego, na które składają się kwota w wysokości 15.000 zł – tytułem wpisu od odwołania,

2)zobowiązanie Zamawiającego do dostarczenia na rozprawę wzorów oferowanego przedmiotu umundurowania i

wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie

32/Regular, złożonych w Postępowaniu przez Odwołującego oraz Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z

siedzibą we Włocławku, celem ich prezentacji i weryfikacji oraz potwierdzenia, że:

a)oferowany przez Odwołującego wzór przedmiotu zamówienia SPEŁNIA wymagania określone przez Zamawiającego w

WTU,

b)oferowany przez Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku wzór przedmiotu

zamówienia NIE SPEŁNIA wymagań określonych przez Zamawiającego w WTU,

3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego odwołania na okoliczności

wskazane w jego uzasadnieniu.

Konsorcjum podało: (...) Odwołujący posiada interes we wniesieniu odwołania, stosownie do wymogów wynikających z

art. 505 ust. 1 PZP, gdyż jest wykonawcą zainteresowanym udzieleniem mu przedmiotowego zamówienia, jako podmiot,

który w ramach swojej działalności gospodarczej dostarcza do służb mundurowych wyroby takie jak te objęte niniejszym

Postępowaniem (kombinezony w kamuflażu). Odwołujący ubiega się o udzielenie przedmiotowego zamówienia i złożył

swoją ofertę w Postępowaniu w zakresie zadania nr 1 i 2, a treść jego oferty odpowiada treści SW Z i jest zgodna z

wymaganiami zawartymi w W TU. Odwołujący też – jako jedyny wykonawca – złożył w Postępowaniu przetargowym

ofertę niepodlegającą odrzuceniu. Jeśli Zamawiający nie dokonałby w dniu 9 czerwca 2025 r. niezgodnych z przepisami

PZP czynności, wówczas Odwołujący stałby się jedynym wykonawcą biorącym udział w Postępowaniu, z którym

Zamawiający mógłby zawrzeć umowę. Ponieważ jednak Zamawiający podjął czynności, które pozostają w sprzeczności

z przepisami PZP i do których podjęcia nie był uprawniony, a w konsekwencji w sposób nieuprawniony odrzucił ofertę

Odwołującego, w sytuacji, w której oferta ta powinna zostać wybrana, bowiem nie podlegała odrzuceniu, a dodatkowo

dokonał wyboru oferty PO Drwal, w sytuacji, w której oferta tego wykonawcy winna zostać odrzucona, taka sytuacja grozi

możliwością wyrządzenia szkody Odwołującemu, polegającej na utracie zamówienia w ramach Postępowania

przetargowego, co wyczerpuje przesłankę do wniesienia odwołania, wskazaną w art. 505 ust. 1 Ustawy. Oferta

Odwołującego, jako jedyna z ofert złożonych w Postępowaniu spełnia wymagania zawarte w W TU, niewątpliwie

Odwołujący posiada więc interes i co najważniejsze realną możliwość uzyskania i wykonania zamówienia. Na skutek

niezgodnych z prawem czynności Zamawiającego polegających na odrzuceniu oferty Odwołującego, Odwołujący został

pozbawiony możliwości uzyskania przedmiotowego zamówienia publicznego. Możliwość poniesienia szkody w wyniku

naruszenia przez Zamawiającego przepisów PZP wyraża się także koniecznością konkurowania z wykonawcą (PO

Drwal), którego oferta powinna zostać odrzucona, a zatem wyraża się pozbawieniem Odwołującego statusu jedynego

wykonawcy. Konsekwencją powyższego jest pozbawienie Odwołującego potencjalnego zysku związanego z realizacją

przedmiotowego zamówienia publicznego, co niewątpliwie stanowi szkodę.

2) Ewentualnie, z najdalej posuniętej ostrożności procesowej Odwołujący wskazuje, że zaniechanie odrzucenia oferty

PO Drwal (w sytuacji, w której oferta Odwołującego także podlegała odrzuceniu, co jednak Odwołujący z całą

stanowczością kwestionuje), nadal powoduje, że spełnione są przesłanki materialnoprawne korzystania ze środków

ochrony prawnej. Interes w uzyskaniu zamówienia lub nagrody w konkursie, o którym mowa w art. 505 ust. 1 PZP, to

każdy interes, tj. interes faktyczny i prawny. Wiąże się on z chęcią uzyskania zamówienia w konkretnym postępowaniu o

udzielenie zamówienia lub konkursie (tj. w postępowaniu lub konkursie, w którym wnoszone jest odwołanie). Ocena, czy

dany podmiot posiada interes w uzyskaniu zamówienia lub nagrody w konkursie, winna być badana na gruncie

okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Przy czym wskazać w tym miejscu należy, że w niektórych stanach

faktycznych wykonawca może mieć interes w uzyskaniu zamówienia nawet wówczas, gdy uwzględnienie wniesionego

przez niego odwołania miałoby prowadzić do unieważnienia postępowania o udzielenie zamówienia. W niniejszym stanie

faktycznym (w ramach zarzutów i wniosków ewentualnych) znajdzie zastosowania pojęcie „danego zamówienia”

sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) na gruncie orzeczenia z dnia 11 maja 2017 r.

w sprawie C-131/16 Archus et Gama. W przedmiotowym orzeczeniu TSUE wskazał, że pojęcie „danego zamówienia”

może w danym razie dotyczyć ewentualnego wszczęcia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego,

podkreślając jednocześnie okoliczności faktyczne i prawne w jakich zdefiniował to pojęcie. Orzeczenie to zostało

wydane, w sytuacji, gdy w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego złożono dwie oferty, a instytucja

zamawiająca wydała jednocześnie dwie decyzje, odpowiednio, o odrzuceniu oferty jednego z oferentów i o udzieleniu

zamówienia drugiemu, wówczas Trybunał uznał, iż odrzucony oferent, który zaskarżył obie te decyzje, powinien mieć

możliwość żądania wykluczenia oferty wygrywającego oferenta i w związku z taką sytuacją zdefiniował pojęcie „danego

zamówienia”. Szeroką wykładnię interesu w uzyskaniu danego zamówienia TSUE przyjął również w wyrokach wydanych

w sprawach C-100/12 Fastweb (wyrok z dn. 4 lipca 2013 r.) oraz C-689/13 PFE (wyrok z dn. 5 kwietnia 2016 r.)

dotyczących zasad rozpatrywania odwołań wzajemnych i każdorazowo orzeczenia te dotyczyły podmiotów, wobec

których decyzja o wykluczeniu lub odrzuceniu nie była ostateczna - różnicę tę podkreślił TSUE w motywie 33 wyroku z

dn. 21 grudnia 2016 r. w sprawie C-355/15 Technische Gebaudebetreuung i Caverion Osterreich.

Powyższe, potwierdza, że interes w uzyskaniu danego zamówienia należy rozważać w związku z sytuacją podmiotu

wnoszącego odwołanie. W orzeczeniach przywołanych powyżej, skutek w postaci ewentualnego unieważnienia

postępowania, stanowił swego rodzaju konsekwencję przyznania legitymacji procesowej każdemu z podmiotów

wnoszących odwołanie, a nie był aprobowanym celem samym w sobie.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wykonawca, którego oferta została co prawda odrzucona (ale nie

ostatecznie) i który czynność odrzucenia oferty własnej kwestionuje, ma interes w uzyskaniu zamówienia oraz może

ponieść szkodę w wyniku naruszenia zarzucanych w odwołaniu przepisów PZP, dotyczących oceny przez

Zamawiającego innej oferty, skutkiem czego może być (ewentualna) decyzja o unieważnieniu postępowania.

W uzasadnieniu stanowiska wskazał na następujące okoliczności:

I.Stan faktyczny

1)(...) Zgodnie z postanowieniami SW Z (pkt IV) w celu potwierdzenia że oferowane dostawy spełniają wymagania

określone przez Zamawiającego we właściwych dla danego zadania W TU, wymagane jest złożenie przez wykonawcę

ubiegającego się o udzielenie zamówienia wraz z ofertą następujących przedmiotowych środków dowodowych dla

zadania nr 1 i nr 2: wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania, tj.: (1) jeden komplet kombinezonu

ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular oraz (2) oświadczeniewłasne

Wykonawcy o zgodności parametrów oferowanego wyrobu z zapisami zawartymi w WTU 117/DKWS.

2)Odwołujący złożył ofertę w Postępowaniu dla zadania nr 1 i zadania nr 2 oraz złożył wzór oferowanego przedmiotu

umundurowania i wyekwipowania. W dniu 9 czerwca 2025 r. Zamawiający poinformował o wynikach Postępowania w

tym o odrzuceniu oferty Odwołującego, jako (rzekomo) niezgodnej z warunkami zamówienia oraz o wyborze oferty PO

Drwal, jako spełniającej (rzekomo) wszelkie wymogi zawarte w SW Z.W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 czerwca 2025 r. o

odrzuceniu oferty Odwołującego Zamawiający wskazał, że:

1)wzór Konsorcjum posiada mini mapnik, który jest niezgodny z opisem umieszczonym w W TU w punkcie 3.1.9 str. 9,

gdzie definiuje mini mapnik, jako element składający się z dwóch warstw: „zewnętrznej z tkaniny zasadniczej oraz

wewnętrznej z przeźroczystej folii z tworzywa PCV”. Wzór PUiW Odwołującego posiada mini mapnik składający się z 3

warstw – 2 warstw tkaniny zasadniczej i z wewnętrznej trzeciej warstwy z przeźroczystej folii z tworzywa PCV,

2)wymiar 2e zgodnie z przedstawionym w W TU rysunkiem 3 strona 20 określa odległość przedniego wierzchołka

kieszeni przodu od szczytu barkowego w wyrobie ułożonym na płasko nie zgadza się z wartością wymaganą dla

rozmiaru M/Regular 31 cm±0,6 cm. We wzorze przedstawionym przez Konsorcjum wartość ta wynosi 29,0 cm,

3)brak trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10 punkt 3.2.7, gdzie jest

wskazane, iż haczykowe części taśmy samosczepnej mają być naszyte. W wykonanym wzorze brak jest przeszyć

zgodnie z powyższym wymaganiem WTU,

4)taśma samosczepna do zapinania małej kieszeni cargo na dole nogawki zgodnie z WTU

117/DKWS na stronie 12 tablica L.p. 17 powinna mieć szerokość 2,5 cm±0,2cm, we

wzorze Konsorcjum taśma samosczepna ma szerokość 3,6 cm,

5)wymiary bocznych krawędzi patek małej kieszeni cargo powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5 cm. We

wzorze Konsorcjum patki te wynoszą odpowiednio 7 cm dłuższa i 6 cm krótsza.

Zamawiający wskazał więc, że skoro wykonawca tj. Konsorcjum firm Zakład Odzieżowy MODAR Sp. z o.o. – Lider

Konsorcjum oraz Holsters HPE Polska G.S. – Partner Konsorcjum złożył wzór przedmiotu zamówienia (przedmiotowy

środek dowodowy), który nie potwierdza zgodności z wymaganiami określonymi przez Zamawiającego w dokumentach

zamówienia tj. z W TU nr 117/DKW S (dla którego Zamawiający nie przewidział możliwości wezwania do uzupełnienia), a

tym samym nie wykazał potwierdzenia, iż oferowane przez niego dostawy spełniają wymagania Zamawiającego,

należało odrzucić ofertę złożoną w zakresie zadania nr 1 i nr 2 przez ww. wykonawcę na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5)

ustawy Pzp.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgadza się jednak Odwołujący, gdyż w jego ocenie narusza ono przepisy PZP.

II. Uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) PZP i art. 239 ust. 2 PZP.

Odwołujący zarzuca Zamawiającemu naruszenie art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) PZP poprzez

odrzucenie oferty Odwołującego, jako niezgodnej (rzekomo) z warunkami zamówienia, w sytuacji, w której z

przedłożonego przez Odwołującego przedmiotowego środka dowodowego (wzoru oferowanego przedmiotu

umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i

spodnie 32/Regular) wynikało, że Odwołujący zaoferował przedmiot zamówienia spełniający parametry opisane w

Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S („W TU”), a wszelkie występujące niejasności, sprzeczności czy

wątpliwości interpretacyjne występujące w opisie przedmiotu zamówienia nie mogły obciążać Odwołującego i zostać

zinterpretowane na jego niekorzyść. Dodatkowo Zamawiający naruszył ww. przepisy formułując w sposób wadliwy

uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji o odrzuceniu oferty Odwołującego, częstokroć wskazując na

niezgodności we wzorze Odwołującego, które nie wynikały z postanowień WTU (OPZ).

1) W tym też zakresie Odwołujący wskazuje, że wg oceny Zamawiającego wzór Odwołującego posiada mini mapnik,

który jest niezgodny z opisem umieszczonym w W TU w punkcie 3.1.9 str. 9, gdzie definiuje się mini mapnik, jako

element składający się z dwóch warstw: „zewnętrznej z tkaniny zasadniczej oraz wewnętrznej z przeźroczystej folii z

tworzywa PCV”. W ocenie Zamawiającego wzór PUiW Odwołującego posiada mini mapnik składający się z 3 warstw – 2

warstw tkaniny zasadniczej i z wewnętrznej trzeciej warstwy z przeźroczystej folii z tworzywa PCV, co nie jest zgodne z

prawdą. We wzorze Odwołującego tkanina wierzchnia mini mapnika to jedna warstwa tkaniny, złożona na pół, co jest

zgodne ze zdjęciem z 4 strony dokumentacji, na którym wyraźnie widać, że od wewnętrznej strony mini mapnika musi

być widać wierzchnią stronę tkaniny, zawierającą wzór kamuflażu. Mini mapnik we wzorze Odwołującego składa się więc

z dwóch warstw (1) pierwszej – zewnętrznej – w tym przypadku tkanina (prostokątna) złożona na pół i (2) drugiej –

wewnętrznej – folia z tworzywa PCV. Konstrukcja mini mapnika we wzorze Odwołującego w pełni odzwierciedla

wymagania zawarte w W TU także w funkcjonalnym i praktycznym rozumieniu, które jest kluczowe dla przeznaczenia

mini mapnika. W ocenie Odwołującego definicja "dwóch warstw" w kontekście mini mapnika odnosi się do

funkcjonalnych i użytecznych płaszczyzn, a nie do każdej fizycznej powierzchni materiału. Mini mapnik ma służyć do

przechowywania i ochrony mapy, a także umożliwiać jej podgląd. We wzorze Odwołującego występuje jedna spójna

warstwa tkaniny zasadniczej, która została złożona na pół. To złożenie tworzy jedną zewnętrzną powłokę, która otacza i

chroni folię wewnętrzną oraz mapę. Złożenie tkaniny na pół nie tworzy dwóch niezależnych "warstw" tkaniny w sensie

funkcjonalnym, ale jedną, podwójną w grubości powierzchnię zewnętrzną. Można to porównać do rękawa koszuli

złożonego na pół – nadal jest to jeden rękaw, choć składający się z dwóch fizycznych stron tkaniny. Zatem, w ujęciu

funkcjonalnym, mamy do czynienia z jedną warstwą ochronną z tkaniny (nawet jeśli podwójną) i jedną warstwą

przezroczystą z folii PCV. Liczba "warstw" powinna odzwierciedlać ich rolę w konstrukcji, a nie sumować każdą stronę

złożonego materiału jako oddzielną warstwę. Tym bardziej, że w branży tekstylnej i produkcyjnej, złożenie jednego

kawałka materiału w celu stworzenia podwójnej grubości nie jest automatycznie traktowane jako tworzenie oddzielnych

warstw w kontekście ogólnej konstrukcji produktu. Jest to standardowa praktyka, mająca na celu wzmocnienie lub

wykończenie elementu. "Warstwą" w sensie konstrukcyjnym jest element pełniący określoną, odrębną funkcję. W tym

przypadku, funkcja zewnętrznej warstwy ochronnej jest realizowana przez spójny element z tkaniny, niezależnie od jego

wewnętrznej struktury wynikającej ze złożenia. Interpretacja Zamawiającego sugeruje, że złożenie jednej tkaniny na pół

tworzy dwie "oddzielne" warstwy. Jest to interpretacja nieprawidłowa. Złożony element to nadal jeden, spójny element

materiałowy (jedna tkanina), a nie dwie niezależne tkaniny połączone ze sobą. Gdyby wymagano dwóch odrębnych

kawałków tkaniny, specyfikacja powinna to wyraźnie określić, np. "dwie oddzielne warstwy tkaniny". Sformułowanie

"warstwa zewnętrzna z tkaniny zasadniczej" odnosi się do charakteru materiału i jego położenia, a nie do liczby

kawałków. Finalnie potwierdza to także tablica 1 na stronie 14-15, która wskazuje na zestawienie elementów składowych.

W Lp. 18 znajduje się informacja, że mapnik składa się z jednej części (sztuki) tkaniny zasadniczej. I tak dokładnie jest

we wzorze Odwołującego.

W świetle powyższych argumentów, bez wątpienia mini mapnik Odwołującego składa się z dwóch zasadniczych i

funkcjonalnie odrębnych warstw:

(1)zewnętrznej warstwy ochronnej z tkaniny zasadniczej (która jest wykonana ze złożonego kawałka, co zwiększa jej

trwałość i estetykę).

(2)wewnętrznej warstwy z przeźroczystej folii PCV.

Okoliczność, że mini mapnik wykonany przez Odwołującego jest zgodny z wymaganiami W TU potwierdza także zdjęcie

na stronie 4 pokazujące estetykę wykonania. Na zdjęciu na stronie 4 wyraźnie widać wewnętrzną stronę mini mapnika i

to, że maskowanie jest widoczne przez folię. Nie jest to jednocześnie zdjęcie poglądowe, a służy ono do pokazania

estetki wyrobu gotowego. Zdjęcie to – w ujęciu funkcjonalnym – pokazuje jak ma zostać wykonany wyrób gotowy. Skoro

zatem za zdjęciu na stronie 4 pokazano na wewnętrznej stronie mini mapnika maskowanie – Wykonawca uznał, że jest

to dla Zamawiającego istotne (tym bardziej, że maskowanie w wyrobach wojskowych ma zasadnicze i kluczowe

znaczenie) i tak też wyrób wykonał. Odwołujący na etapie przygotowania oferty i wzoru sugerował się tym zdjęciem, jego

„zawartość” nie była nigdy kwestionowana ani przez Zamawiającego, ani też przez któregokolwiek z wykonawców (w tym

więc aspekcie samo zdjęcie było jasne i precyzyjne).

Z kolei rysunek 8 na stronie 22 (gdzie od wewnętrznej strony nie widać maskowania), jak sam wskazał Zamawiający ma

charakter jedynie poglądowy i przedstawia on rozwiązania konstrukcyjne (rozmieszenie poszczególnych elementów,

poszczególnych szwów). Nie jest więc rysunkiem służącym do pokazania estetki wyrobu gotowego.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację nie sposób uznać, że rzeczywiście występują w tym zakresie we wzorze

Odwołującego niezgodności opisane przez Zamawiającego w uzasadnieniu decyzji odrzucającej ofertę Odwołującego.

Dowód: Wzór Wykonawcy (do jego dostarczenia na rozprawę należy zobowiązać Zamawiającego, zgodnie z wnioskiem

Odwołującego zawartym w pkt IV ppkt 2) petitum Odwołania).

Z ostrożności Odwołujący wskazuje, że dokumentacja w tym zakresie w trzech miejscach wydaje się być co najmniej

niespójna (rysunek, zdjęcie i opis mini mapnika). Jednakże wszelkie niezgodności, niejasności i wątpliwości

interpretacyjne, które pojawiają się w opisie przedmiotu zamówienia (w tym przypadku w W TU), nie mogą być

interpretowane na niekorzyść wykonawców. Niedopuszczalne jest obciążanie ich negatywnymi konsekwencjami

wynikającymi z nieprecyzyjnych czy niespójnych postanowień specyfikacji. Ta zasada, głęboko zakorzeniona w prawie

zamówień publicznych znalazła potwierdzenie w licznych orzeczeniach KIO.

Na Zamawiającym, jako podmiocie inicjującym postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, spoczywa

podstawowy obowiązek przygotowania specyfikacji warunków zamówienia (SW Z) w sposób jasny, precyzyjny i

jednoznaczny. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych, opis przedmiotu zamówienia musi być

sporządzony w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, z uwzględnieniem wszystkich wymagań i okoliczności mogących

mieć wpływ na sporządzenie oferty.

Jeżeli Zamawiający nie dopełni tego obowiązku, co stworzy możliwość różnorodnych interpretacji, to okoliczność ta nie

może obciążać wykonawcy. Wykonawca, działając w dobrej wierze i na podstawie dostępnych informacji, ma prawo

polegać na treści specyfikacji.

Dlatego ryzyko związane z niejasnościami lub błędami w dokumentacji zamówienia spoczywa na podmiocie, który tę

dokumentację przygotował, czyli na Zamawiającym. Wykonawcy są co prawda profesjonalistami w swojej dziedzinie, ale

nie są zobowiązani do przewidywania ukrytych intencji Zamawiającego ani do interpretowania niejasnych zapisów w

sposób dla siebie niekorzystny. Jeśli Zamawiający sformułował wymagania w sposób nieprecyzyjny, to on ponosi

odpowiedzialność za ewentualne konsekwencje takiego stanu rzeczy, a nie wykonawca, który mógł te zapisy

zinterpretować w najbardziej dla siebie racjonalny i korzystny sposób.

2) Według twierdzeń Zamawiającego, we wzorze Odwołującego, wymiar 2e (opisany na str. 20, rysunek 3) posiada inną

wartość, aniżeli ta wynikająca z postanowień W TU. Wymiar 2e, który określa odległość przedniego wierzchołka kieszeni

przodu od szczytu barkowego w wyrobie ułożonym na płasko, dla rozmiaru M/Regular wynosi 31 cm±0,6 cm. We

wzorze przedstawionym przez Konsorcjum wartość ta wynosi (rzekomo) 29,0 cm.

Tymczasem Odwołujący stoi na stanowisku, że wymiar 2e w jego wzorze wynosi dokładnie 30,5 cm. W ocenie

Odwołującego Zamawiający dokonał niewłaściwego pomiaru tego wymiaru tj. zmierzył go do patki, a nie do szczytu łaty

kieszeni i stąd wynika zaniżona wartość pomiaru (błąd pomiaru). Jednocześnie rysunek 3 na stronie 20 (jak notabene

wskazuje sam Zamawiający) pokazuje, w jaki sposób należy tę odległość prawidłowo zmierzyć.

W ocenie Odwołującego Zamawiający dokonał błędnych pomiarów lub zmierzył przedmiotowy wymiar w sposób

niezgodny z postanowieniami W TU, a do przedmiotowego stwierdzenia uprawnia Odwołującego fakt, że jego wzór został

poddany wewnętrznej, rygorystycznej kontroli jakości i kontrolę tę przeszedł z wynikiem pozytywnym. Wyniki tej kontroli

potwierdziły pełną zgodność wzoru z wymaganiami WTU.

Dowód: Protokół z wewnętrznej kontroli jakości.

W ramach wewnętrznych procedur, wzór został dokładnie sprawdzony, a następnie poddany szczegółowej weryfikacji

przez Kierownika Kontroli Jakości. Podczas tej kontroli, wszystkie wymagane wymiary zostały skrupulatnie zmierzone za

pomocą zalegalizowanego urządzenia pomiarowego (tj. centymetra). Wszystkie wymiary były zgodne z postanowieniami

WTU.

Dowód: Legalizacja urządzenia pomiarowego stosowanego przez Odwołującego do oceny wzorów własnego i

pozostałych wykonawców.

Na dowód powyższego, Odwołujący przedkłada protokół z przeprowadzonej kontroli jakości, który szczegółowo

dokumentuje proces pomiarowy i jego wyniki. To potwierdza, że w całym procesie produkcji i weryfikacji Odwołujący

zachował należytą staranność, gwarantując wysoką jakość i precyzję dostarczanego wzoru PUiW.

Dowód: Wzór Wykonawcy (do jego dostarczenia na rozprawę należy zobowiązać Zamawiającego, zgodnie z wnioskiem

Odwołującego zawartym w pkt IV ppkt 2) petitum Odwołania).

Niezależnie od powyższego, w ocenie Odwołującego nie można w ogóle uznać dokonanych przez Zamawiającego

pomiarów za wiążące. Przede wszystkim dlatego, że z udostępnionej Odwołującemu w dniu 17 czerwca 2025 r. notatki

służbowej z oceny wzorów nie wynika, że Komisja powołana do oceny wzorów do zmierzenia poszczególnych

wymiarów użyła przyrządu/ urządzenia pomiarowego posiadającego stosowną legalizację, co pozwoliłoby uznać je za

wiążące.

Dowód: Notatka służbowa z oceny wzorów z dnia 03.06.2025 r. – w aktach Postępowania.

Używanie do zmierzenia określonych w centymetrach wymiarów urządzeń posiadających legalizację jest kluczowe dla

ustalenia rzeczywistego i wiarygodnego wyniku pomiaru z kilku powodów, w tym przede wszystkim dla zapewnienia

wiarygodności i dokładności pomiaru. Legalizacja jest procesem, w którym uprawniony organ (w Polsce jest to Główny

Urząd Miar lub upoważniony punkt legalizacyjny) sprawdza, czy dany przyrząd pomiarowy spełnia wymagania

metrologiczne i techniczne określone w przepisach prawa. Dotyczy to m.in. dopuszczalnych błędów pomiarowych.

Przyrząd bez legalizacji może wykazywać nieprawidłowe odczyty, co prowadziłoby do błędnych wyników. Dodatkowo

legalizacja zapewnia, że wszystkie zalegalizowane przyrządy danego typu, niezależnie od producenta czy miejsca

użytkowania, działają zgodnie z tymi samymi standardami. Dzięki temu pomiary wykonane różnymi zalegalizowanymi

urządzeniami są spójne i porównywalne. Urządzenia posiadające legalizację są też regularnie sprawdzane i kalibrowane,

co gwarantuje ich wysoką precyzję i dokładność. W kontekście oceny ofert i wzorów PUiW, gdzie często liczy się każdy

milimetr, precyzyjne pomiary są kluczowe do prawidłowej weryfikacji zgodności z wymaganiami W TU. Legalizacja

umożliwia więc wiarygodne i obiektywne porównywanie wymiarów podawanych przez różnych oferentów oraz

weryfikację, czy dostarczone wzory PUiW faktycznie odpowiadają wymaganym przez Zamawiającego parametrom. Brak

legalizacji mógłby prowadzić do sytuacji, w której różnice w pomiarach wynikałyby nie z faktycznych rozbieżności w

przedmiotach, ale z błędów lub niedokładności urządzeń użytych do pomiaru przez Zamawiającego i samych

wykonawców, co jest niezwykle ważne mając na uwadze chociażby aspekt równego traktowania wykonawców, a także

fakt, że pomiarów dokonuje sam wykonawca na etapie przygotowania wzoru, poddania go kontroli jakości, a zatem w tym

zakresie pomiary uzyskiwane przez wykonawcę i Zamawiającego powinny być spójne i porównywalne (jeśli oba podmioty

używają w tym celu przyrządów tej samej klasy, posiadających stosowną legalizację).

Powyższe tłumaczyłoby ewentualne rozbieżności, gdzie wymiary zmierzone przez Odwołującego (certyfikowanym

urządzeniem pomiarowym posiadającym aktualną legalizację) były zgodne z tymi wskazanymi w W TU, a dokonane

przez Zamawiającego pomiary tego nie potwierdziły.

Powyższy brak wskazania w notatce służbowej jakichkolwiek przyrządów, którymi Komisja wyznaczona przez

Zamawiającego dokonywała stosownych pomiarów (tym bardziej przyrządów posiadających ważną legalizację)

całkowicie dyskredytuje dokonaną przez Zamawiającego ocenę wzorów powodując, że w tym zakresie nie może ona

absolutnie zostać uznana za wiążącą, a brak ten jest nieusuwalny.

3) Kolejnym zastrzeżeniem Zamawiającego do wzoru Odwołującego jest brak trwałego zamocowania rzepów w

ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10 punkt 3.2.7, gdzie jest wskazane, iż haczykowe części taśmy

samosczepnej mają być naszyte. W uzasadnieniu Zamawiającego czytamy, że „w wykonanym wzorze brak przeszyć

zgodnie z powyższym wymaganiem WTU”.

Zamawiający sformułował więc dwa zarzuty do wzoru Konsorcjum dotyczące ochraniaczy kolan (pkt 3.2.7. W TU)

zarzucając, że

(1)w wykonanym wzorze nie ma przeszyć haczykowych części taśmy samosczepnej oraz

(2)wzór ten nie posiada trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan.

Tymczasem W TU – wbrew twierdzeniom Zamawiającego nie wymaga by haczykowe części taśmy samosczepnej były

„przeszyte”. Wymaga, by haczykowe części taśmy samosczepnej były na ochraniaczu naszyte. Przy tym nie można

utożsamiać pojęcia "przeszycie" i "naszycie", gdyż odnoszą się one do różnych technik łączenia materiałów.

Przeszycie to czynność polegająca na przeprowadzeniu szwu przez jedną lub więcej warstw materiału w celu ich

połączenia, wzmocnienia, ustabilizowania, wykończenia lub ozdobienia. Kluczową cechą przeszycia jest to, że szew

przenika na wylot przez warstwy materiału, tworząc widoczną linię ściegu po obu stronach. Naszycie z kolei to czynność

polegająca na przyszyciu jednego elementu (lub kilku) na wierzch innego materiału, stanowiącego tło. Celem naszycia

jest najczęściej dekoracja lub dodanie funkcjonalnego elementu do powierzchni. Naszywany element jest widoczny i

wyróżnia się na tle podstawowego materiału.

Zamawiający nie miał więc prawa wymagać, by we wzorze haczykowe części taśmy samosczepnej były przeszyte, a

tym bardziej nie miał prawa za powyższy brak przeszyć odrzucić oferty Odwołującego. W tym przypadku uzasadnienie

decyzji o odrzuceniu oferty Odwołującego powinno być precyzyjne, jasne i konkretne, a także winno odnosić się wprost i

literalnie do wymagań zawartych w W TU. Za takie z pewnością nie może zostać uznane uzasadnienie, z którego wynika,

że oceniany wzór nie spełnia wymagań, których próżno szukać w postanowieniach WTU. Jednocześnie Zamawiający nie

zakwestionował, że na ochraniaczu znajdują się naszyte haczykowe części taśmy samosczepnej. W uzasadnieniu

swojej decyzji z dnia 9 czerwca 2025 r. Zamawiający zarzucił także, że we wzorze Odwołującego brak jest trwałego

zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan. Tymczasem W TU nie wskazuje na wymóg „trwałego zamocowania”, ale

„trwałego połączenia”, a dodatkowo W TU wymaga by to części ochraniaczy kolan były ze sobą trwale połączone (tj.

zewnętrzny ochraniacz (tiret pierwszy) oraz gąbka amortyzująca (tiret drugi), a nie rzepy w ochraniaczach kolan.

Dlatego Odwołujący wskazuje, że pkt 3.2.7 W TU nie wymaga „trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan”, a

jego literalne brzmienie wskazuje na wymóg trwałego połączenia „części ochraniaczy kolan”. Jako „części ochraniaczy

kolan” W TU definiuje dwie pozycje tj. zewnętrzny ochraniacz wykonany z elastycznego tworzywa i gąbkę amortyzującą

wykonaną z pianki poliuretanowej. W tym więc aspekcie Zamawiający nie mógł odrzucić oferty Odwołującego, skoro

stwierdzone „niezgodności” nie wynikają z brzmienia postanowień W TU. Jednocześnie sam sposób mocowania rzepów

musi być oceniany wyłącznie przy uwzględnieniu funkcji ochraniaczy i ich przeznaczenia, skoro żadne szczegółowe

wymagania w tym zakresie nie zostały zawarte w WTU.

Odwołujący oświadcza, że jego wzór spełnia wymagania zawarte w punkt 3.2.7 WTU.

4) W uzasadnieniu przyczyny odrzucenia oferty Odwołującego znalazło się także stwierdzenie, że taśma samosczepna

do zapinania małej kieszeni cargo na dole nogawki zgodnie z W TU 117/DKW S na stronie 12 tablica L.p. 17 powinna

mieć szerokość 2,5 cm±0,2cm, a we wzorze Konsorcjum taśma ta ma szerokość 3,6 cm. Powyższe świadczyć ma o

niezgodności wzoru PUiW Odwołującego z wymaganiami zawartymi w W TU. Stanowisko Zamawiającego w ww.

zakresie jest błędne z co najmniej kilku powodów. Pierwszym z nich jest to, że Zamawiający całkowicie błędnie odnosi

się do rodzaju kieszeni i do wymagań stawianych przez W TU w tym zakresie. Punkt 3.2.4 W TU (Kieszenie spodni)

określa, które kieszenie są kieszeniami cargo. Wskazuje on, że: „Spodnie posiadają sześć kieszeni. Dwie kieszenie

górne nogawek przednich (skośne do linii pasa) z obłożeniami z tkaniny zasadniczej. Dwie duże kieszenie cargo naszyte

na udach z dwoma skośnymi zakładkami, przeszytymi po krawędziach od góry zapinane patką na dwa duże guziki.

Kieszenie cargo posiadają dodatkową warstwę, która tworzy dodatkową kieszeń z wejściem od strony przodu zapinanym

na spiralny zamek błyskawiczny. Dwie kieszenie naszyte na łydkach o podobnym kształcie jak duże kieszenie cargo z

jedną zakładką, zamykane patkami z zapięciem taśmami samosczepnymi. Kieszenie cargo oraz kieszenie na łydkach w

dole łat kieszeniowych posiadają po trzy wszywane otwory.” Z ww. postanowień W TU wynika więc, że we wzorze

znajduje się sześć kieszeni spodni, w tym:

-dwie kieszenie górne nogawek przednich,

-dwie duże kieszenie cargo naszyte na udach,

-dwie kieszenie naszyte na łydkach (o podobnym kształcie jak duże kieszenie cargo).

W uzasadnieniu decyzji Zamawiającego wprowadził nieznany dotąd (nie wymieniony w W TU) rodzaj kieszeni spodni tj.

małą kieszeń cargo na dole nogawki. Próżno szukać takiego rodzaju kieszeni w pkt 3.2.4 W TU. Mając na względzie

lokalizację kieszeni „na dole nogawki”, Odwołujący domyśla się (choć domyślać się nie powinien), że Zamawiającemu

chodzić może o kieszenie naszyte na łydkach, tym bardziej, że z W TU wynika, że te kieszenie są „o podobnym kształcie

jak duże kieszenie cargo” – vide: pkt 3.2.4 W TU. Formalnie jednak kieszenie naszyte na łydkach nie są „kieszeniami

cargo”.

Przyjmując, że Zamawiającemu chodziło o kieszenie naszyte na łydkach, całkowicie nietrafne pozostaje wymaganie

Zamawiającego, by w tych kieszeniach szerokość taśmy samosczepnej była zgodna z tablicą L.p. 17 na stronie 12 i

wynosiła 2,5 cm±0,2cm.

Opis tablicy 1 na str. 12, Lp. 17 dotyczy kieszeni cargo (naszytych na udach), a nie kieszeni (podobnych do kieszeni

cargo) naszytych na łydce. W TU wyraźnie rozróżnia te dwa rodzaje kieszeni. Obrazuje to w końcu rysunek 13

pokazujący kieszeń cargo oraz rysunek 14 pokazujący kieszeń na łydce o podobnym kształcie jak duże kieszenie cargo.

Tak samo końcowy fragment pkt 3.2.4 W TU wskazuje na dwa różne rodzaje kieszeni tj. „Kieszenie cargo oraz kieszenie

na łydkach w dole łat kieszeniowych.” Są to zatem dwa odrębne rodzaje kieszeni.

W odniesieniu do tej pierwszej kieszeni (cargo) w tabeli na str. 12 mamy pozycje 17, która wskazuje ile centymetrów

powinna mieć szerokość taśmy samosczepnej. W odniesieniu do tej drugiej kieszeni (na łydce), podobnej do kieszeni

cargo, takich wymagań W TU nie precyzuje (w tym zakresie W TU nie wskazuje żadnych wymagań odnośnie do

szerokości taśmy samosczepnej). Zamawiający nie ma więc podstaw by wymagać szerokości tej taśmy na poziomie 2,5

cm±0,2cm.

W efekcie, Odwołujący wskazuje, że pomiar Zamawiającego (taśma samosczepna ma szerokość 3,6 cm) dotyczy

kieszeni na łydce, a nie kieszeni cargo, a zatem kieszeni w stosunku do której W TU nie stawia żadnych wymagań co do

szerokości.

Jednocześnie z rysunku konstrukcyjnego nr 14 znajdującego się na stronie 27 W TU wynikało, że w kieszeni na łydce

zastosowane zostały 2 rodzaje rzepów – węższy oraz szerszy. Na rysunku w sposób oczywisty widoczne są dwie

szerokości taśmy rzepowej – z tego też względu przy braku dookreślenia szerokości taśm w opisie, przy uwzględnieniu

dwóch szerokości taśm rzepowych na rysunku oraz przy uwzględnieniu parametrów z tablicy wskazujących na dwie

szerokości taśm, Odwołujący przyjął, że takie właśnie dwie szerokości (jak wskazane w tablicy) winny być zastosowane.

Nieprecyzyjne postanowienia WTU w tym zakresie nie mogą obciążać Wykonawcy.

W tym więc zakresie nie jest uprawnione stwierdzenie Zamawiającego, że Odwołujący złożył wzór przedmiotu

zamówienia (przedmiotowy środek dowodowy), który nie potwierdza zgodności z wymaganiami określonymi przez

Zamawiającego w dokumentach zamówienia tj. z W TU nr 117/DKW S, a tym samym nie wykazał potwierdzenia, iż

oferowane przez niego dostawy spełniają wymagania Zamawiającego i dlatego odrzucono ofertę złożoną w zakresie

zadania nr 1 i nr 2 przez ww. wykonawcę na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5) ustawy Pzp.

Niezależnie od tego, Odwołujący ponosi, że uzasadnienie decyzji o odrzuceniu jego oferty powinno być precyzyjne, jasne

i konkretne, a za takie z pewnością nie może zostać uznane uzasadnienie, z którego nie wynika o jaką kieszeń, czy jaką

dokładnie niezgodność Zamawiającemu chodziło. W reżimie Ustawy PZP,rolą Wykonawca nie jest to, by domyślać się

czy doszukiwać rzeczywistych zastrzeżeń Zamawiającego, skoro powinny być one wyartykułowane w uzasadnieniu w

sposób niebudzący wątpliwości (tym bardziej mając na uwadze najbardziej dotkliwą dla wykonawcy sankcję wynikającą z

tych zastrzeżeń, jaką jest odrzucenie złożonej przez niego oferty w postępowaniu).

5) Jako ostatnie z zastrzeżeń sformułowanych przez Zamawiającego znalazło się stwierdzenie, że wymiary bocznych

krawędzi patek małej kieszeni cargo powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5 cm, natomiast we wzorze

Konsorcjum patki te wynoszą odpowiednio 7 cm dłuższa i 6 cm krótsza, co jest niezgodne z postanowieniami W TU.

Jednocześnie jak wskazał Zamawiający - sposób pomiaru przedstawiono w wyjaśnieniach oraz treści SW Z z dnia

24.04.2025 r. w odpowiedzi na stronie 2 zamieszczając rysunek nr 14.

Odwołujący kwestionuje sposób i wyniki pomiarów dokonane przez Zamawiającego. Odwołujący wskazuje, że w ramach

wewnętrznych procedur, jego wzór został dokładnie sprawdzony, a następnie poddany szczegółowej weryfikacji przez

Kierownika Kontroli Jakości. Podczas tej kontroli, wszystkie wymagane wymiary zostały skrupulatnie zmierzone za

pomocą zalegalizowanego urządzenia pomiarowego. Wszystkie wymiary były zgodne z postanowieniami WTU.

Dowód: Protokół z kontroli jakości i pomiarów.

Dlatego w tym zakresie Odwołujący powołuje się na argumentację zawartą w pkt 2) powyżej – zarówno w zakresie

przedsięwziętych przez Odwołującego czynności sprawdzających, jak również w zakresie argumentacji dotyczącej

urządzeń/ przyrządów pomiarowych użytych przez Zamawiającego do weryfikacji przedmiotowych wymiarów.

Odwołujący raz jeszcze w tym miejscu wskazuje, że nie można uznać dokonanych przez Zamawiającego pomiarów za

wiążące. Z udostępnionej Odwołującemu notatki służbowej z oceny wzorów nie wynika bowiem jakiego przyrządu/

urządzenia pomiarowego Komisja powołana do oceny wzorów użyła do zmierzenia poszczególnych wymiarów, a tym

bardziej nie wynika z niej, że urządzenie to/ przyrząd posiadało stosowną legalizację.

Powyższy brak wskazania w notatce służbowej jakichkolwiek przyrządów, którymi Komisja wyznaczona przez

Zamawiającego dokonywała stosownych pomiarów (tym bardziej przyrządów posiadających ważną legalizację)

całkowicie dyskredytuje dokonaną przez Zamawiającego ocenę wzorów powodując, że w tym zakresie nie może ona

zostać uznana za wiążącą, a brak ten jest nieusuwalny.

***

Końcowo, podsumowując uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Zamawiającego art. 226 ust. 1 pkt 5) PZP w zw. z art.

253 ust. 1 pkt 2) PZP, Odwołujący wskazuje, że konsekwencją nieuprawnionego odrzucenia oferty Odwołującego było

naruszenie także art. 239 ust. 2 PZP. Naruszenie art. 239 ust. 2 PZP polegało na (a) zaniechaniu wyboru oferty

Odwołującego jako najkorzystniejszej, (b) poddaniu ocenie Zamawiającego oferty PO Drwal (podlegającej odrzuceniu) i

(c) dokonaniu jej wyboru jako najkorzystniejszej złożonej w Postępowaniu.

II.Odwołujący, z bardzo daleko posuniętej ostrożności, na wypadek braku uwzględnienia zarzutów zawartych w

odwołaniu pkt II ppkt 1)-2) petitum, wskazuje na naruszenie przez Zamawiającego art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP poprzez

zaniechanie odrzucenia oferty wykonawcy Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku w

sytuacji, w której z przedłożonego przez tego wykonawcę przedmiotowego środka dowodowego (wzoru oferowanego

przedmiotu umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza

M/Regular i spodnie 32/Regular) wynikało, że Wykonawca zaoferował przedmiot zamówienia nie spełniający parametrów

opisanych w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKWS.

Odwołujący powyższe twierdzenia i zarzuty w tym zakresie opiera na szczegółowych oględzinach wzoru PO Drwal,

jakich dokonał Odwołujący w Postępowaniu. Po zapoznaniu się z wzorami PUiW oraz po porównaniu ich do wymagań

określonych w W TU, w ocenie Odwołującego złożony przez PO DRWAL wzór nie potwierdza, że oferowany przedmiot

zamówienia odpowiada wymaganiom, cechom, kryteriom określonym przez Zamawiającego w Opisie przedmiotu

zamówienia. Odwołujący wskazuje na następujące niezgodności oferty PO Drwal (przy czym Odwołujący oświadcza, że

wykonał wszystkie pomiary za pomocą certyfikowanego centymetra o nr seryjnym: 01441B17):

Niezgodności we wzorze PO Drwal występują w kilku obszarach – jeden dotyczy bluzy kombinezonu, drugi spodni

kombinezonu, a trzeci wykonania mini mapnika.

Bluza.

1)Wymiar dłuższego boku patki kieszeni przodu jest niezgodny z postanowieniami W TU. Zgodnie z W TU str. 20,

Rysunek 4 - kieszeń przodu bluzy, Zamawiający wymagał wymiaru 5,0 cm ± 0,3 cm. Wykonawca Drwal dostarczył

wyrób gdzie dłuższy bok patki kieszeni przodu ma wymiar 4,5 cm (zdjęcia IMG 5725 i IMG 5726), a zatem nie mieści się

w granicach dopuszczalnej tolerancji wymiarowej.

2)Wymiar szerokości łaty kieszeni przodu jest niezgodny z postanowieniami W TU. Zgodnie z W TU str. 20, Rysunek 4 kieszeń przodu bluzy, Zamawiający wymagał wymiaru 15,5 cm ± 0,3 cm. Wykonawca DRWAL dostarczył wyrób gdzie

szerokość łaty kieszeni przodu ma wymiar 15,0 cm (zdjęcie nr IMG 5727 i IMG 5728).

3)Wymiar umiejscowienia patki kieszeni na rękawie (wymiar 4n) jest niezgodny z postanowieniami W TU. Wymiar 4n,

opisany na stronie 21 w dokumentacji, Rysunek 5, rozmiar z tabeli Medium powinien mieć 7,2 cm ± 0,2 cm. W

dostarczonym wyrobie umiejscowienie patki na rękawie lewym ma wymiar 7,0 cm ( zdjęcie nr IMG 5730). Wymiar ten

mieści się w zakresie dopuszczalnej tolerancji. Natomiast umiejscowienie patki na prawym rękawie jest w odległości od

wszycia rękawa 7,5 cm ( zdjęcie nr IMG 5729). Wymiar nie mieści się w zakresie dopuszczalnej tolerancji, a dodatkowo

strona lewa nie jest równa prawej. Wykonanie jest niezgodne z zapisami WTU.

Spodnie.

4)We wzorze niezgodnie zostały wykonane mankiety dołu nogawek. W punkcie 5.2 na stronie 15 przedstawiono

zestawienie elementów składowych spodni. Pod pozycją nr 25 zawarto wymaganie, by odszycie dołu nogawek tylnych,

składało się z dwóch elementów i było wykonane z tkaniny. Wykonawca PO Drwal wykonał doły nogawek bez tych

elementów, a więc niezgodnie z zapisami w dokumentacji WTU ( zdjęcie nr IMG 5735 ).

5)Worki kieszeniowe zamknięte na maszynie overlock ze szwem łańcuszkowym (zdjęcie nr 5734). Na zdjęciu jest

widoczny bardzo rzadki ścieg obrzucania i postrzępienie krawędzi tkaniny z powodu tępego noża przy overlocku. W

ocenie Odwołującego worki kieszeniowe są niewłaściwie zabezpieczone w umundurowaniu z takim przeznaczeniem.

Ścieg łańcuszkowy jest ściegiem najmniej trwałym i ma zastosowanie przeważnie w dzianinach i dresach. Wystarczy

zaczepić właściwą nitkę i w jednej sekundzie cały szew łańcuszkowy ulegnie spruciu. Dlatego w odzieży mundurowej

unika się stosowania ściegu łańcuszkowego do worków kieszeniowych.

6)Element ten został wykonany niezgodnie z wymaganiami zawartymi w W TU, co można stwierdzić porównując wzór

mini mapnika PO Drwal z fotografią 5 na stronie 4 W TU. Na zdjęciu znajdującym się w W TU widać wyraźnie, że od

wewnętrznej strony mini mapnika widoczna jest część tkaniny z kamuflażem, której nie widać w przedstawionym przez

PO Drwal wzorze. W mini mapniku PO Drwal widoczna jest jedynie część spodnia tkaniny oraz przeszycia. Jest to

wykonanie nie tylko niezgodne z W TU, ale także nieestetyczne, niezgodne ze sztuką, dalekie od funkcji takiej odzieży,

gdzie element maskowania (kamuflaż) powinien być zapewniony dla wszystkich elementów wyrobu.

Dodatkowo widoczne szwy od strony folii mogą powodować ich nadrywanie podczas wkładania i wyjmowania mapy –

stąd konieczne było złożenie prostokątnej tkaniny „na pół”, tak aby zabezpieczyć funkcje użytkowe tego elementu.

Konsekwencją naruszenia przez Zamawiającego art. 226 ust. 1 pkt 5) PZP było także naruszenie art. 255 pkt 2 PZP w

zw. z art. 239 ust. 2 PZP poprzez dokonanie wyboru oferty PO Drwaljako najkorzystniejszej złożonej w Postępowaniu, w

sytuacji, w której oferta ta powinna zostać odrzucona. W takiej sytuacji, z uwagi na brak złożenia w Postępowaniu ofert

niepodlegających odrzuceniu, Postępowanie powinno zostać unieważnione. (...)

Zamawiający w odpowiedzi na odwołanie (pismo z dnia 20/08//2024) wskazując na art. 521 ust.1 ustawy Pzp

oświadczył, że uwzględnia w całości odwołanie. W uzasadnieniu w szczególności podał: (...) Pismem z dnia 20 sierpnia

2024 roku, Przystępujący poinformował Zamawiającego, że nie jest w stanie przedstawić dowodów potwierdzających, iż

cena wynikająca z jego oferty nie jest ceną rażąco niską (pismo w załączeniu). W tej sytuacji — mając na względzie, iż

zgodnie z art. 537 Pzp ciężar dowodu, że oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny, spoczywa na wykonawcy, który ją złożył,

jeżeli jest stroną albo uczestnikiem postępowania odwoławczego — Zamawiający uznał, za konieczne uwzględnienie

odwołania w całości. Zamawiający, o ile Przystępujący nie sprzeciwi się uwzględnieniu odwołania w całości (co

zapowiedział w przywołanym powyżej piśmie) zgodnie z art. 522 ust. 2 zdanie drugie Pzp, unieważni czynności wyboru

oferty PLUS i ponownie dokona czynności badania i oceny ofert. W związku z powyższym Zamawiający wnosi, aby — po

zajęciu stanowiska przez Przystępującego — Krajowa Izba Odwoławcza rozważyła możliwość umorzenia postępowania

odwoławczego o sygnaturze akt KIO/UZP 2707/24 na posiedzeniu niejawnym bez obecności stron oraz uczestników

postępowania odwoławczego”.

Do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego przystąpienie zgłosił wykonawca:

Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z/s we Włocławku(Uczestnik lub Przystępujący) wnosząc o oddalenie

odwołania.

W piśmie z dnia 18 lipca 2025 r. Uczestnik został wezwany przez Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej (...)na

podstawie na podstawie z § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie

postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą (Dz. U. z 2020r., poz. 2453) do złożenia

oświadczenia w przedmiocie wniesienia sprzeciwu co do uwzględnienia przez zamawiającego w całości zarzutów

przedstawionych w odwołaniu w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem umorzenia

postępowania odwoławczego”.

W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2025 r. Uczestnik podał: (....) w wykonaniu zobowiązania z dnia 15 lipca

2025 roku i wezwania KIO z dnia 18 lipca 2025 roku:

1.na podstawie art. 523 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019 r. - Prawo zamówień publicznych – jako wykonawca

przystępujący do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego – zgłaszam sprzeciw wobec uwzględnienia

przez Zamawiającego w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu,

2.składam odpowiedź na odwołanie z dnia 20 czerwca 2025 roku wniesione do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej

przez Odwołującego,

3.wnoszę o oddalenie odwołania w całości jako bezzasadnego”.

W uzasadnieniu wniesienia sprzeciwu i stanowiska Przystępującego względem odwołania wskazał na następujące

okoliczności: (...) Przystępujący wnosi niniejszy sprzeciw, uznając, że odwołanie wniesione przez Odwołującego jest w

całości bezzasadne i w związku z tym wnioskuje o oddalenie odwołania w całości. Zarzuty zawarte w odwołaniu są

całkowicie bezpodstawne z niżej wskazanych przyczyn:

I.Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) PZP:

Wbrew twierdzeniom Odwołującego, zaoferowany przez niego przedmiot zamówienia nie spełniał parametrów opisanych

w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S („W TU”), a stwierdzone niezgodności nie wynikały z

niejasności, sprzeczności ani wątpliwości interpretacyjnych występujących w opisie przedmiotu zamówienia. Wbrew

twierdzeniom Odwołującego, uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji o odrzuceniu oferty Odwołującego było

prawidłowe, o czym świadczą następujące argumenty:

1)Dotyczy pkt II ppkt 1) odwołania:

a)Wzór Odwołującego posiada mini mapnik, który jest niezgodny z opisem umieszczonym w W TU w punkcie 3.1.9 str.

9, ponieważ składa się on z 3, nie 2 warstw – tj. 2 warstw tkaniny zasadniczej i z wewnętrznej trzeciej warstwy z

przeźroczystej folii z tworzywa PCV. Pośrednio przyznaje to Odwołujący, który w odwołaniu wprost pisze o konstrukcji

mini mapnika w następujący sposób: „We wzorze Odwołującego tkanina wierzchnia mini mapnika to jedna warstwa

tkaniny, złożona na pół […] Mini mapnik we wzorze Odwołującego składa się więc z dwóch warstw (1) pierwszej –

zewnętrznej – w tym przypadku tkanina (prostokątna) złożona na pół i (2) drugiej – wewnętrznej – folia z tworzywa PCV

[…] Złożenie tkaniny na pół nie tworzy dwóch niezależnych "warstw" tkaniny w sensie funkcjonalnym, ale jedną, podwójną

w grubości powierzchnię zewnętrzną. Równocześnie w punkcie 3.1.9 str. 9 W TU Zamawiający wyraźnie zdefiniował mini

mapnik, jako „element składający się z dwóch warstw: „zewnętrznej z tkaniny zasadniczej oraz wewnętrznej z

przeźroczystej folii z tworzywa PCV”. W konsekwencji postanowienia W TU są jasne i precyzyjne oraz nie pozostawiają

miejsca na wątpliwości interpretacyjne. Z kolei dywagacje Odwołującego na temat znaczenia słowa „warstwa”, które

miałoby abstrahować od „fizycznej powierzchni materiału” oraz próba twierdzenia, że złożenie jednej tkaniny na pół nadal

stanowi jedną warstwę wierzchnią są całkowicie bezzasadne. Jeśli bowiem złożymy jeden kawałek tkaniny na pół (jak

ma to miejsce we wzorze Odwołującego, co sam przyznaje), powstaną dwie przylegające do siebie

warstwy/płaszczyzny tkaniny dokładnie tak samo jak w przypadku, gdy złożymy ze sobą dwa odrębne kawałki tkaniny.

Równie nietrafione jest przytoczone przez Odwołującego porównanie do rękawa koszuli złożonego na pół. Nikt bowiem

nie kwestionuje, że to nadal jeden rękaw, choć składający się z dwóch fizycznych stron tkaniny. Istota rzeczy tkwi w tym,

że to jeden rękaw złożony z dwóch warstw materiału. „Warstwę” – zgodnie ze znaczeniem powszechnie nadawanym

temu słowu - tworzy bowiem właśnie fizyczna płaszczyzna / powierzchnia materiału, niezależnie od tego czy warstwa ta

została złożona z jednego kawałka tkaniny (złożonej na pół) czy z dwóch.

b)Należy także podkreślić, że złożenie tkaniny na pół i zastosowanie de facto 2 warstw materiału nie poprawia w żadnym

stopniu cech funkcjonalnych mini mapnika. W szczególności szwy mocujące rzepy są nadal widoczne pod folią, wobec

czego konstrukcja zastosowana przez Odwołującego w żadnym przypadku nie zmniejsza np. ryzyka zrywania szwów od

rzepów, będących nadal na wierzchu pod folią, w miejscu wsuwania mapy. Poza tym żadne funkcje maskujące nie są w

ten sposób zachowane, bowiem to element wewnętrzny mapnika, który nie pełni żadnych funkcji maskujących.

Przeciwnie, niezgodność, o której mowa powyżej, może mieć negatywny wpływ na cechy funkcjonalne mini mapnika,

ponieważ dodatkowa warstwa sprawia, że jest on grubszy, wobec czego trudniejsze może być jego złożenie w sytuacji

umieszczenia w nim docelowej zawartości (mapy). Co więcej, każdy dodatkowy element (jak w tym przypadku druga

warstwa materiału) powoduje, że konstrukcja mini mapnika staje się cięższa, co może osłabiać działanie taśm

samosczepnych.

c)W tym wątku warto zauważyć, że wszystkie zdjęcia zawarte w W TU mają charakter poglądowy, wobec czego

wnioskowanie przeprowadzone na ich podstawie przez Odwołującego nie może być rozstrzygające.

d)Końcowo należy odnieść się do postępowania 21/2024/D z 2024 roku, gdzie minimapnik opis parametrów minimapnika

był tożsamy jak w niniejszym postępowaniu. Oferta Przystępującego została odrzucona przez Zamawiającego z powodu

minimapnika, który był wykonany jak tegoroczny minimapnik we wzorze Odwołującego.

Dowód -załącznik nr 6, str. 1 i 2, którego fragment przytaczamy poniżej:

2)Dotyczy pkt II ppkt 2 odwołania:

We wzorze Odwołującego wymiar 2e (opisany na str. 20, rysunek 3) posiada inną wartość, aniżeli ta wynikająca z

postanowień W TU. Wymiar 2e, który określa odległość przedniego wierzchołka kieszeni przodu od szczytu barkowego w

wyrobie ułożonym na płasko, dla rozmiaru M/Regular powinna wynosić 31 cm±0,6 cm, natomiast we wzorze

przedstawionym przez Konsorcjum wartość ta wynosi (rzekomo) 29,0 cm.. O nieprawidłowych wymiarach ww. elementu

świadczą poniższe zdjęcia z pomiarów wzoru Odwołującego. Co istotne, narzędzia pomiarowe stosowane przez

Przystępującego podlegają okresowej kontroli zgodnie z załączoną „Instrukcją przeglądu sprzętu pomiarowego”, a do ich

kontroli wykorzystuje się przymiar sztywny posiadający świadectwo wzorcowania PCA (w załączeniu), które daje

rękojmię przeprowadzonych przy jego użyciu pomiarów.

Dowód: załącznik nr 2 i 3 oraz zdjęcie poniżej.

3) Dotyczy pkt II ppkt 3 odwołania:

We wzorze Odwołującego brak jest trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10

punkt 3.2.7 W TU, gdzie jest wskazane, iż haczykowe części taśmy samosczepnej mają być naszyte. We wzorze

Odwołującego brak jest jakichkolwiek przeszyć w tym elemencie – taśma (tzw. rzep) jest jedynie przyklejony, co jest

wprost niezgodne z W TU, a ponadto w poprzednich latach powodowało odklejanie się tego elementu. Wskazana

niezgodność z W TU świadczy więc o ewidentnym obniżeniu funkcjonalności analizowanego elementu w stosunku do

wymaganych w W TU. Co więcej, niezależnie od tego, czy w W TU wymagano, by haczykowe części taśmy

samosczepnej były na ochraniaczu naszyte czy przeszyte – we wzorze Odwołującego elementy te nie były ani przeszyte

ani naszyte, co negatywnie wpłynęło na ich funkcjonalność i powoduje ich odklejanie się.

Dodatkowo przywołać należy wyrok KIO z dnia 7 sierpnia 2024 sygn. akt: KIO 2462/24, gdzie przedmiotem sporu

również było przymocowanie taśmy samosczepnej nakolanników w kombinezonie ćwiczebnym w kamuflażu W TU

117/DKW S. W uzasadnieniu wyroku Izba wskazała, iż samo przyklejenie taśmy rzepowej nie jest połączeniem trwałym,

jak wymagał tego Zamawiający, o czym świadczy poniższy cytat z uzasadnienia rozstrzygnięcia KIO:

4) Dotyczy pkt II ppkt 4 odwołania:

Taśma samosczepna do zapinania małej kieszeni cargo na dole nogawki zgodnie z W TU na stronie 12 w Tablica 1 L.p.

17 powinna mieć szerokość 2,5 cm±0,2cm, natomiast we wzorze Konsorcjum taśma ta ma szerokość 3,6 cm.

Powyższe świadczyć o niezgodności wzoru Odwołującego z wymaganiami zawartymi w W TU, a także o różnicy

przekraczającej wszelkie umownie przyjmowane granice tolerancji przy tego typu wyrobach.

Podkreślenia wymaga, że taśma rzepowa, o której mowa w ww. w pkt 17 WTU (str. 12), dot.

kieszeni cargo, która w świetle W TU jest jedyną kieszenią zapinaną na rzep. Kieszeń na udzie powinna być zapinana na

guziki, natomiast kieszeń na łydce to nie kieszeń cargo, tylko kieszeń typu cargo. Niezależnie jednak od powyższego, w

analizowanym przypadku opisy i rysunki zawarte w W TU dookreślają sposób wykonania poszczególnych kieszeni, z

czym wzór Odwołującego jest niezgodny.

5)Dotyczy pkt II ppkt 5 odwołania:

Wymiary bocznych krawędzi patek małej kieszeni cargo - zgodnie z wyjaśnieniami treści SW Z z dnia 24.042025 r. powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5 cm.

natomiast we wzorze Odwołującego patki te wynoszą odpowiednio 7 cm dłuższa i 6 cm krótsza, co jest niezgodne z

postanowieniami W TU. Powyższą niezgodność ilustruje zdjęcia z pomiarów wykonanych przez Odwołującego przy

użyciu certyfikowanego narzędzia mierzącego:

Odnosząc się do treści zarzutów w odwołaniu Odwołującego, gdzie jako dowód poprawności wykonania swojego

kombinezonu przytacza protokoły kontroli jakości wykonane przez zakładową komórkę kontroli jakości. W jednym z tych

protokołów przytoczony jest wynik pomiaru, który okazuje się niezgodny z W TU, wymiar 4s – odległość od wszycia

rękawa do kieszeni z tyłu powinien wynosić 4,2 cm +/- 0,2 cm, natomiast podany wynik to 4,5 cm. Nasuwa się zatem

wniosek, że pomiary wykonane przez wewnętrzną komórkę kontroli Odwołującego są niewiarygodne i nie mogą być

brane pod uwagę jako dowód poprawności wykonania kombinezonu.

II.Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 5 PZP poprzez zaniechanie odrzucenia oferty Przystępującego:

1)Dotyczy pkt III ppkt 1) odwołania:

Wbrew twierdzeniom Odwołującego zawartym w ww. punkcie wzór przedstawiony przez Przystępującego spełniał

wszystkie parametry opisane w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S. Przystępujący zwrócił się

bowiem do Zamawiającego z pytaniem o treści: „Rysunek 4, kieszeń przodu bluzy: wskazana wysokość patki z lewej

strony to 5 +/- 0,3 cm. Prosimy o dopuszczenie zastosowania wysokości patki z lewej strony 4,5 +/- 0,5 cm.”.

Odpowiedź Zamawiającego z dnia 24 kwietnia 2025 roku (załącznik nr 5, str. 2) brzmiała: „Zamawiający informuje, że

dopuszcza zastosowania wysokości patki z lewej strony 4,5 +/- 0,5 cm (w załączeniu W YJAŚNIENIA ORAZ ZMIANA

TREŚCI SWZ I OGŁOSZENIA O ZAMÓWIENIU na stronę internetową prowadzonego postępowania).

2)Dotyczy pkt III ppkt 2) odwołania:

Wbrew twierdzeniom Odwołującego wymiar szerokości łaty kieszeni przodu jest zgodny z postanowieniami W TU, tj.

zgodnie z W TU str. 20, Rysunek 4 - kieszeń przodu bluzy posiada wymiary wymiaru 15,5 cm ± 0,3 cm. Zarzut

Odwołującego wynika wyłącznie z błędnie wykonanego pomiaru. Mianowicie pomiar został wykonany nie we właściwym

miejscu – powinien być wykonany wyżej i wówczas wartość pomiarowa jest zgodna z W TU. Obrazuje to poniższe

zdjęcie, na którym widać, w jaki sposób odchylenie narzędzia pomiarowego od miejsca pomiarowego wypaczyło wynik

pomiaru:

3)Dotyczy pkt III ppkt 3) odwołania:

Wbrew twierdzeniom Odwołującego, wymiar umiejscowienia patki kieszeni na rękawie (wymiar 4n) jest zgodny z

postanowieniami WTU. Zdaniem Przystępującego ewentualna różnica mieści się w dopuszczalnej normie przy wyrobach

tego rodzaju, a ponadto w żaden sposób nie wpływa na cechy funkcjonalne wyrobu. Nie sposób także zgodzić się z

twierdzeniem Odwołującego, że „dodatkowo strona lewa nie jest równa prawej”. Przede wszystkim Odwołujący w żaden

sposób tego nie wykazał, ale poza tym ewentualna różnica w wymiarach jest tak niewielka, że w żadnym razie nie może

wpływać nie tylko na cechy funkcjonalne, ale także estetyczne wyrobu.

4)Dotyczy pkt III ppkt 4) odwołania:

a)Nie jest prawdą, że we wzorze Przystępującego niezgodnie zostały wykonane odszycia dołu nogawek. Przystępujący –

zgodnie z W TU - zastosował dwuelementowe odszycie – od dołu i tyłu, przy czym wykonał to przy użyciu jednego

złączonego elementu tkaniny. Jest to korzystne z technologicznego punktu wodzenia, ponieważ zastosowanie dwóch

elementów tkaniny powoduje zgrubienia nogawek w miejscu łączenia (zszycie po zabezpieczeniu krawędzi).

Zastosowanie jednego kawałka tkaniny powoduje natomiast, że element ten jest cieńszy i nie powoduje dyskomfortu

(„uwierania”) w kontakcie z cholewką buta.

b)Ponadto Zamawiający wymagał, by odszycie dołu nogawek tylnych, składało się z dwóch elementów i tak jest w

przypadku wzoru Przystępującego, przy czy wierzchnia i spodnia warstwa pochodzą z jednego kawałka tkaniny, co nie

było wykluczone w W TU. Dodatkowo należy tu przytoczyć fakt, iż w postępowaniach na kombinezon ćwiczebny w

kamuflażu wzór W TU 117/DKW S nr 80/2024/D z 2024 r. oraz 63/2023/D z 2023 r. (wzór tożsamy do wzoru z

niniejszego postępowania), Zamawiający wyraził zgodę na zastosowanie takiego rozwiązania, o czym świadczy

poniższy cytat (dowód: pismo z dnia 29 maja 2024 roku):

c)Końcowo należy zauważyć, że zakwestionowany przez Odwołującego sposób wykończenia nogawki spodni przez

Przystępującego nie wpływa negatywnie na wygląd i właściwości tego elementu wyrobu.

5)Dotyczy pkt III ppkt 5) odwołania:Wbrew twierdzeniom Odwołującego zamknięcie worków kieszeniowych we wzorze

Przystępującego jest prawidłowe i zgodne ze sztuką krawiecką. Technika zastosowana przez Przystępującego jest przy

tym powszechnie stosowanym rozwiązaniem w odzieży wojskowej. Ponadto podkreślenia wymaga, że:

-Zamawiający nie określił gęstości ściegu ww. wykończenia,

-łańcuszek ściegu jest wewnątrz kieszeni od strony ciała osoby noszącej spodnie, co eliminuje ryzyko przypadkowego

zahaczenia „właściwej nitki” tego ściegu. Nie ma więc ryzyka zaczepienia ściegu czymkolwiek,

-kieszeń jest szyta po skosie, więc ścieg łańcuszkowy jest bardziej elastyczny i bardziej adekwatny przy tego rodzaju

formie wykańczanego elementu,

-tkaniny elastyczne – a z takiej została wykonana kieszeń – zabezpiecza się ściegami elastycznymi, czyli np. ściegiem

łańcuszkowym. Jest to wniosek nasuwający się już choćby z wykonania tego elementu w podstawowym mundurze

polowym 124PA/MON Wojska Polskiego, gdzie zastosowano tego typu rozwiązanie.

6)Dotyczy pkt III ppkt 6) odwołania:

Wbrew twierdzeniom Odwołującego mini mapnik we wzorze Przystępującego został wykonany prawidłowo, tj. zgodnie z

WTU i zasadami sztuki krawieckiej. W szczególności:

-zdjęcia znajdujące się w WTU mają charakter wyłącznie poglądowy,

-bez znaczenia funkcjonalnego i estetycznego dla tej części wyrobu ma zastosowanie tkaniny z kamuflażem, skoro

mowa jest o wewnętrznej stronie mini mapnika, a mini mapnik jest składany na pół i mocowany taśmami

samosczepnymi do bluzy,

-we wzorze Odwołującego w części spodniej mini mapnika również widoczne są szwy od taśm samosczepnych.

Sposób wykonania tego elementu przez Przystępującego nie wpływa zatem na zwiększenie ryzyka uszkodzenia szwu,

-Odwołujący nie wyjaśnia, dlaczego sposób wykonania ww. elementu przez Przystępującego jest daleki od funkcji takiej

odzieży, poprzestając jedynie na gołosłownym stwierdzeniu, że „element maskowania (kamuflaż) powinien być

zapewniony dla wszystkich elementów wyrobu”. Nie wiadomo jednak z czego Odwołujący wywodzi taki wniosek oraz

jakie w praktyce funkcje kamuflujące ma spełniać element wewnętrzny mapnika, którego w ogóle nie widać po jego

zamocowaniu do bluzy.

III. Podsumowanie

Uwzględniając powyższe argumenty widocznym jest, że decyzja Zamawiającego była prawidłowa i głęboko uzasadniona,

ponieważ wzór Odwołującego był niezgodny z W TU w sposób rzutujący na jego właściwości i cechy funkcjonalne, jak

również że wzór Przystępującego był zgodny z WTU.

Na potwierdzenie powyższego w załączeniu składamy dodatkowo opinie Rzeczoznawcy Inspekcji Handlowej ds.

produktów i usług w dziedzinie dziewiarstwo i odzież – pana P.O. oraz opinie Rzeczoznawcy Stowarzyszenia

Włókienników Polskich w specjalności odzież i tekstylia – pani M.H..

Odwołujący, Konsorcjum Modar i Uczestnik, wykonawca Drwal po zamknięciu rozprawy złożyli pisma procesowe

w których podtrzymali dotychczasowe stanowiska.

Odwołujący w piśmie procesowym (pismo z dnia 23/07/25):

1. w odniesieniu do wzoru Konsorcjum Modar szczególności podał:

- co do II.1. „mini mapnik” wskazał na opis d lp. 18 tablica 1 na stronie 14-15 i podkreślił: „Brak informacji w W TU, że

pierwsza warstwa tj. tkanina zewnętrzna (jako jeden element tkaniny) nie może być złożona na pół. Jednocześnie, żeby

uzyskać od strony wewnętrznej element maskowania (tak jak na fotografii 5 str. 4) należało złożyć jedną tkaninę na pół”.

- co do II. 2. „Wymiar 2e” i powołując się na inne dokumentacje techniczne podkreślił: „Brak zastosowania w W TU i SW Z

jakiejkolwiek metodologii dokonywania pomiaru zgodnie ze wskazaniami rysunków zamieszczonych w W TU, tj. z

pominięciem prawidłowego wyznaczenia punktów pomiarowych”.

- co do II.3. „Ochraniacze kolan” podkreślił: „Mocowanie rzepów w ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10 punkt

3.2.7: „haczykowe części taśmy samosczepnej mają być naszyte.” Braku w W TU i SW Z wskazania co do nici, szycia

nićmi, metody szycia czy rodzaju ściegu w tym zakresie”.

- co do II.4. „Kieszeń na łydce” (taśma samosczepna)” podkreślił: „Z rysunku konstrukcyjnego wynikało, że zastosowane

zostały 2 rodzaje rzepów – węższy oraz szerszy. Na rysunku w sposób oczywisty widoczne są dwie szerokości taśmy

rzepowej – z tego też względu: (a) przy braku dookreślenia szerokości taśm w opisie, (b) przy uwzględnieniu dwóch

szerokości taśm rzepowych na rysunku, (c)przy uwzględnieniu parametrów z tablicy wskazujących na dwie szerokości

taśm Wykonawca przyjął, że takie 2 szerokości winny być zastosowane(....)

- co do II.5. „Kieszeń na łydce – wymiary patki” podkreślił: „Tu możliwe są dwa sposoby pomiaru. Na posiedzeniu w dniu

22.07.2025 roku przyjęto jedną z możliwych interpretacji sposobu mierzenia. (...) Sposób mierzenia boku patki nie

powinien wynikać z interpretacji rysunku dolnego 14 na stronie 27 w W TU. Bok patki zaczyna się od samej góry w linii

doszycia patki, a nie od operacji zastębnowania patki w odległości 2mm i 8 mm od krawędzi patki maszyną dwuigłową

stębnówką. Wysokość tą mierzyć należy od linii naszycia patki do dolnej krawędzi patki. W spornym przypadku (boków

patki kieszeni apteczka w dole nogawki) zmierzono wymiar w sposób odmienny.”

2. w odniesieniu do wzoru Uczestnika – wykonawcy Drwal szczególności podał:

- co do III.1. „Bluza” podkreślił:(...) Rysunek 4 dotyczy kieszeni przodu bluzy. Nie zostało oznaczone, że jest to kieszeń

lewa lub kieszeń prawa. Nie ma dwóch rysunków (odrębnie dla kieszeni prawej, oddzielnie dla kieszeni lewej). Należy więc

uznać, iż rysunek dotyczy obu tych kieszeni – tak samo jak zadane pytanie i uzyskana odpowiedź”.

- co do III.2. Wymiar 4n podkreślił: „Wskazana niezgodność została przyznana w sprzeciwie (str. 12 pkt 3). Wskazano

jedynie, że „ewentualna różnica mieści się w dopuszczalnej normie przy wyrobach tego rodzaju, a ponadto w żaden

sposób nie wpływa na cechy funkcjonalne wyrobu (…) poza tym ewentualna różnica w wymiarach jest tak niewielka, że w

żadnym razie nie może wpływać nie tylko na cechy funkcjonalne, ale także estetyczne wyrobu.”

- co do III.4. Odszycie dołu nogawek tylnych podkreślił: „W punkcie 5.2 na stronie 15-16 przedstawiono zestawienie

elementów składowych spodni. Pod pozycją nr 25 zawarto wymaganie, by odszycie dołu nogawek tylnych, składało się z

dwóch elementów i było wykonane z tkaniny. Przystępujący wykonał doły nogawek bez tych elementów, a więc niezgodnie

z zapisami w dokumentacji W TU. Przyznał to w sprzeciwie wskazując, ze odszycie dołu nogawek „wykonał to przy użyciu

jednego złączonego elementu tkaniny.”

W konkluzji stwierdził: (...) W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę:

-literalne brzmienie postanowień WTU

-powstające wątpliwości interpretacyjne wynikające z zapisów WTU,

-zapisy WTU w konfrontacji z rysunkami i zdjęciami,

-brak zastosowania jakiejkolwiek metodologii dokonywania pomiaru zgodnie ze wskazaniami rysunków zamieszczonych w

WTU,

-brak prawidłowego wyznaczenia punktów pomiarowych nie można uznać, że oferta Odwołującego jest niezgodna z

wymaganiami WTU.

Istnieje bowiem w każdym z pięciu przypadków (odnoszących się do wzoru Odwołującego) taka interpretacja postanowień

W TU, która nie dość, że jest dopuszczalna i akceptowalna (patrząc na literalne zapisy W TU, a także zdjęcia i rysunku),

to jest także korzystna dla Odwołującego. Nie można więc przyjąć tej drugiej, ewentualnej interpretacji (niekorzystanej dla

Odwołującego) i na tej podstawie odrzucić jego ofertę. Zamawiający, w przypadku istnienia dwóch możliwych interpretacji

W TU korzystnej i niekorzystnej dla wykonawcy – powinien przyjąć tę korzystną dla wykonawcy. Jest to ugruntowana

zasada w polskim prawie zamówień publicznych i orzecznictwie Krajowej Izby Odwoławczej (KIO), wywodząca się z

łacińskiej paremii "in dubio contra proferentem" (wątpliwości należy tłumaczyć przeciwko temu, kto je sformułował)”.

Uczestnik w piśmie procesowym (pismo z dnia 24/07/25) w punkcie II odnośnie wzoru Konsorcjum Modar wskazał:

(...) Z całą pewnością we wzorze Odwołującego istnieją co najmniej dwie poważne niezgodności z W TU, których nie da się

wyjaśnić wątpliwościami interpretacyjnymi, nieścisłościami czy dowolnością pozostawioną w W TU, mianowicie we wzorze

Odwołującego:

-brak jest trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10 punkt 3.2.7 WTU,

-wymiary bocznych krawędzi patek małej kieszeni typu cargo (mała kieszeń na łydce) są nieprawidłowe – o 1 cm

mniejsze niż wymagano w WTU. (...)

Odnośnie tego wzoru w szczególności w punkcie III pisma wskazał:

1)pkt II. 1. odwołania: (..) Wzór Odwołującego posiada mini mapnik złożony z 3 warstw, ponieważ warstwa zewnętrzna mini

mapnika składa się z dwóch warstw materiału – co jest niezgodne z W TU. (...). Warstw mini mapnika jest tyle, ile

płaszczyzn użytych materiałów – w przypadku wzoru Odwołującego są to 3 warstwy, co jest niezgodne z WTU”.

2)pkt II.2. odwołania: (...)We wzorze Odwołującego wymiar 2e (opisany na str. 20, rysunek 3), tj. odległość przedniego

wierzchołka kieszeni przodu od szczytu barkowego posiada inną wartość, aniżeli ta wynikająca z postanowień W TU. a) W

czasie rozprawy obie Strony dokonywały pomiaru spornego elementu, co pozwoliło na ustalenie przyczyn błędu

pomiarowego Odwołującego. Mianowicie widocznym było, że Odwołujący musi w wielu miejscach naciągać bluzę, by

uzyskać efekt ułożenie wyrobu prosto i płasko. Konieczne było przeciąganie szwów barkowych z części pleców do

przodu, wyciąganie dołu bluzy do dołu – a i tak ta skomplikowana procedura układania wyrobu nie pozwoliła ułożyć go tak,

by nie było żadnych zagnieceń i fałd. Takich problemów nie było z ułożeniem i pomiarem bluzy wykonanej przez

Przystępującego. To pokazuje, że bluza wykonana przez Odwołującego jest niezgodna z W TU w zakresie ww. wymiaru, a

ponadto jest wykonana wadliwie pod względem konstrukcyjnym. b)

Przystępujący wykazał, że dokonywał pomiarów

przy użyciu certyfikowanych narzędzi pomiarowych (certyfikowany przymiar, walidowana przy pomocy przymiaru miara

krawiecka)”.

3) pkt II.3. odwołania: (...) Niezależnie od tego, czy w W TU wymagano, by haczykowe części taśmy samoszepnej były na

ochraniaczu naszyte czy przeszyte – we wzorze Odwołującego elementy te nie były ani przeszyte ani naszyte, co

negatywnie wpłynęło na ich funkcjonalność i powoduje ich odklejanie się”. (...) W TU wprost mówi o „naszyciu”, a pojęciu

temu nie nadaje żadnego innego znaczenia, niż powszechnie przyjmowane w języku potocznym. (...) są to elementy,

które będą narażone na działanie siły fizycznej w codziennym użytkowaniu. c) Wadliwość taśmy samosczczepnej

spowoduje, że ten element wyrobu stanie się niefunkcjonalny – taśmy nie będą bowiem utrzymywać ochraniacza we

właściwym miejscu na kolanie”. (...)

4)pkt II. 4 odwołania: (...) Z W TU wynika, że kieszeń cargo na udzie powinna być zapinana na guziki, natomiast kieszeń

na łydce o kształcie podobnym do kieszeni cargo powinna być zapinana na rzepy. W ocenie Przystępującego wymiar

podany w W TU na stronie 12 w Tablica 1 L.p. 17 odnosi się ewidentnie do małej kieszeni typu cargo na dole nogawki,

ponieważ w całym wyrobie tylko ta kieszeń ma także kształt kieszeni cargo. Co istotne wymiar podany w Tablicy 1 Lp. 17

został zastosowany także przez Odwołującego w górnej części taśmy samoszczepnej”. (...)

5)pkt II.5 odwołania: „a)Wymiary bocznych krawędzi patek małej kieszeni typu cargo - zgodnie z wyjaśnieniami treści

SW Z z dnia 24.042025 r. - powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5 cm. Co istotne W TU pokazuje, w jaki

sposób należy zdejmować pomiar tego elementu – widoczne na poniższym rysunku. Z poniższego rysunku wyraźnie

wynika także, że sporny element mierzony od wewnętrznej strony powinien mieć wymiary 8 cm dłuższa krawędź i 7 cm

krótsza krawędź. Nie ma tu miejsce na wątpliwości interpretacyjne. (...) b) Podczas pomiarów wykonanych na rozprawie w

dniu 22 lipca 2025 roku ewidentnie wykazano, że krawędzie patek małej kieszeni typu cargo są niezgodne z wymiarami

wskazanymi w W TU. Ma to istotne znaczenie także z tego względu, że tego typu kieszeń (cargo) ma mieścić w sobie

elementy trójwymiarowe. Zbyt krótka patka (jak ma to miejsce we wzorze Odwołującego) spowoduje brak możliwości

zamknięcia kieszeni – nie starczy bowiem patki, by zakryć zawartość wypełnionej kieszeni. W tym kontekście brakujący

1 cm z długości patki we wzorze Odwołującego znacząco zatem obniża aspekty funkcjonalne całej kieszeni”.

Odnośnie wzoru Uczestnika – wykonawcy Drwal w punkcie IV pisma w szczególności wskazał:

1.pkt III.1 odwołania: „Wbrew twierdzeniom Odwołującego Zamawiający dopuścił zastosowanie wysokości patki z lewej

strony 4,5 +/- 0,5 cm.” (...) Przystępujący pytał o ww. wymiar odwołując się do konkretnego rysunku, w W TU, który

wyraźnie pokazywał, o którą patkę (po lewej stronie bluzy) i którą krawędź tej patki (lewą) pyta Przystępujący”.

2.pkt III.2 odwołania: „Wbrew twierdzeniom Odwołującego wymiar szerokości łaty kieszeni przodu jest zgodny z

postanowieniami W TU, tj. zgodnie z W TU str. 20, Rysunek 4 - kieszeń przodu bluzy posiada wymiary wymiaru 15,5 cm ±

0,3 cm. Zarzut Odwołującego wynika wyłącznie z błędnie wykonanego pomiaru. Pomiary w tym zakresie zostały

przeprowadzone na rozprawie”.

3.pkt III.3 odwołania: „Wbrew twierdzeniom Odwołującego, wymiar umiejscowienia patki kieszeni na rękawie (wymiar 4n)

jest zgodny z postanowieniami WTU. Pomiary w tym zakresie zostały przeprowadzone na rozprawie”.

4.pkt III. 4. odwołania: „a) Nie jest prawdą, że we wzorze Przystępującego niezgodnie zostały wykonane odszycia dołu

nogawek. Przystępujący – zgodnie z W TU - zastosował dwuelementowe odszycie – od dołu i tyłu, przy czym wykonał to

przy użyciu jednego złączonego elementu tkaniny. b) Ponadto Zamawiający wymagał, by odszycie dołu nogawek tylnych,

składało się z dwóch elementów i tak jest w przypadku wzoru Przystępującego, przy czy wierzchnia i spodnia warstwa

pochodzą z jednego kawałka tkaniny, co nie było wykluczone w WTU”.

5. pkt III 5 odwołania: (...) Zamawiający nie określił w W TU gęstości ściegu ww. wykończenia, (...) Skoro W TU nie

precyzuje rodzaju ściegu w tym elemencie wyrobu należy przyjąć, że wyrób Przystępującego jest zgodny z WTU”.

6. pkt III 6. odwołania: (...) mini mapnik we wzorze Przystępującego został wykonany prawidłowo, tj. zgodnie z W TU i

zasadami sztuki krawieckiej. W szczególności:

- z żadnego fragmentu WTU nie wynikało, by wewnętrzna część wyrobu miała mieć kamuflaż,

-we wzorze Przystępującego zastosowano prawidłowe i zgodne z WTU przeszycia,

-mini mapnik Przystępującego składa się z dwóch warstw, co było jasnym i precyzyjnym wymogiem zawartym w WTU”.

W podsumowanie stwierdził, że (...) decyzja Zamawiającego o odrzuceniu oferty Odwołującego i wybraniu oferty

Przystępującego była prawidłowa, ponieważ wzór Odwołującego był niezgodny z W TU w sposób rzutujący na jego

właściwości i cechy funkcjonalne, jak również że wzór Przystępującego był zgodny z WTU”.

Krajowa Izba Odwoławcza (KIO lub Izba) ustaliła i zważyła co następuje:

W odwołaniu Konsorcjum (wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia publicznego: Zakład

Odzieżowy MODAR Sp. z o.o., Holsters HPE Polska G.S. z/s w Staszowie (Odwołujący lub Konsorcjum Modar) podniósł

zarzut kluczowy oraz zarzut ewentualny:

1)zarzut naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 5 Pzp w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) Pzp z uwagi na odrzucenie oferty

Odwołującego, jako niegodnej (rzekomo) z warunkami zamówienia, w sytuacji, w której z przedłożonego przez

Odwołującego przedmiotowego środka dowodowego (wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i

wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie

32/Regular) wynikało, że Odwołujący zaoferował przedmiot zamówienia spełniający parametry opisane w

Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S („W TU”), a wszelkie występujące niejasności, sprzeczności

czy wątpliwości interpretacyjne występujące w opisie przedmiotu zamówienia nie mogły obciążać Odwołującego i

zostać zinterpretowane na jego niekorzyść. W tym przypadku w uzasadnieniu sporne elementy przedstawił w

uzasadnieniu w jego punkcie II. 1-5.;

oraz

2)zarzut ewentualny naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 5 Pzp z uwagi na zaniechanie odrzucenia oferty wykonawcy

Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku Uczestnik lub Przystępujący Drwal w sytuacji,

w której z przedłożonego przez tego wykonawcę przedmiotowego środka dowodowego (wzoru oferowanego przedmiotu

umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i

spodnie 32/Regular) wynikało, że Wykonawca zaoferował przedmiot zamówienia nie spełniający parametrów opisanych

w Wymaganiach Techniczno – Użytkowych nr 117/DKW S. W tym przypadku w uzasadnieniu sporne elementy

przedstawił w uzasadnieniu w jego punkcie III. 1-6.

Zamawiający w decyzji z dnia 9/06/2025 odnoszącej się do zadania 1 i zadania 2 wskazując w jej uzasadnieniu

prawnym na odrzucenie oferty na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5) ustawy Pzp podał, że treść oferty złożonej przez

Konsorcjum Modar jest niezgodna z warunkami zamówienia. W jej uzasadnieniu faktycznym wskazał na następujące

okoliczności: (...) Zamawiający w przedmiotowym postępowaniu w Specyfikacji Warunków Zamówienia w rozdz. IV pkt 1

lit. a) w zakresie zadania nr 1 i nr 2 wskazał, iż w celu potwierdzenia, że oferowane dostawy spełniają wymagania

określone przez Zamawiającego w Wymaganiach Techniczno-Użytkowych nr 1 17/DKW S (W TU), będzie żądał złożenia

wraz z ofertą, przez wykonawcę ubiegającego się o udzielenie niniejszego zamówienia przedmiotowych środków

dowodowych, tj. m.in. wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania: jeden komplet kombinezonu

ćwiczebnego W S w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular. Ponadto Zamawiający wskazał w

dokumentach zamówienia, iż nie przewiduje wzywania do złożenia lub uzupełnienia przedmiotowych środków

dowodowych w przypadku, gdy wykonawca nie złoży ich wraz z ofertą lub złożone wraz z ofertą przedmiotowe środki

dowodowe będą niekompletne. Wykonawca Konsorcjum firm: Zakład Odzieżowy MODAR Sp. z o.o. — Lider konsorcjum

oraz HOLSTERS HPE POLSKA G.S. — Partner konsorcjum złożył ofertę w przedmiotowym postępowaniu w zakresie

zadania nr 1 i 2 — kombinezon ćwiczebny W S w kamuflażu - wraz z przedmiotowymi środkami dowodowymi. Złożony

przez ww. Wykonawcę wzór przedmiotu zamówienia nie spełnia wymagań określonych w W TU 1 17/DKW S.

Przedstawiony przez Konsorcjum: Zakład Odzieżowy Modar Sp. z o.o. i HOLSTERS HPE Polska G.S. wzór PUiW

posiada mini mapnik, który jest niezgodny z opisem umieszczonym w W TU w punkcie 3.1.9 str. 9, gdzie definiuje mini

mapnik, jako element składający się z dwóch warstw: „zewnętrznej z tkaniny zasadniczej oraz wewnętrznej z

przeźroczystej folii z tworzywa PCV”. Wzór PUiW firmy MODAR posiada mini mapnik składający się z 3 warstw - 2

warstw tkaniny zasadniczej i z wewnętrznej trzeciej warstwy z przeźroczystej folii z tworzywa PCV. Ponadto Wymiar 2e

zgodnie z przedstawionym w W TU rysunkiem 3 strona 20 określa odległość przedniego wierzchołka kieszeni przodu od

szczytu barkowego w wyrobie ułożonym na płasko nie zgadza się z wartością wymaganą dla rozmiaru M/Regular 31 cm

± 0,6 cm. We wzorze przedstawionym przez ww. Wykonawcę wartość ta wynosi 29,0 cm. Dodatkowo brak trwałego

zamocowania rzepów w ochraniaczach kolan zgodnie z opisem strona 10 punkt 3.2.7, gdzie jest wskazane, iż

haczykowe części taśmy samosczepnej mają być naszyte. W przedstawionym wzorze brak wykonania przeszyć

zgodnie z powyższym wymaganiem W TU. Taśma samoszczepna do zapinania małej kieszeni cargo na dole nogawki

zgodnie z W TU 117/DKW S na stronie 12 tablica 1 L.p. 17 powinna mieć szerokość 2,5 cm ± 0,2 cm, we wzorze

Konsorcjum: Zakład Odzieżowy Modar Sp. z o.o. i HOLSTERS HPE Polska G.S. taśma samoszczepna ma szerokość

3,6 cm. Wymiary bocznych krawędzi patek małej kieszeni cargo - powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5

cm, we wzorze Konsorcjum: Zakład Odzieżowy Modar Sp. z o.o. i HOLSTERS HPE Polska G.S. wynoszą 7 cm dłuższa

i 6 cm krótsza, sposób pomiaru przedstawiono w wyjaśnieniach oraz zmianach treści SW Z z dnia 24.04.2025 r. w

odpowiedzi na stronie 2 zamieszczając rysunek nr 14. W związku z tym, iż Wykonawca Konsorcjum firm: Zakład

Odzieżowy MODAR Sp. z o.o. Lider konsorcjum oraz HOLSTERS HPE POLSKA G.S. Partner konsorcjum złożył wzór

przedmiotu zamówienia (przedmiotowy środek dowodowy), który nie potwierdza zgodności z wymaganiami określonymi

przez Zamawiającego w dokumentach zamówienia tj. z W TU nr 1 17/DKW S (dla którego Zamawiający nie przewidział

możliwości wezwania do uzupełnienia), a tym samym nie wykazał potwierdzenia, iż oferowane przez niego dostawy

spełniają wymagania Zamawiającego, odrzucono ofertę złożoną w zakresie zadania nr 1 i nr 2 przez ww. Wykonawcę na

podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5) ustawy Pzp”.

W tej decyzji w zakresie także zadania 1 i zadania 2 wskazał, że Zamawiający jako najkorzystniejszą ofertę

wybrał ofertę złożoną przez wykonawcę Przedsiębiorstwo Odzieżowe DRWAL Sp. z o.o., z/s we Włocławku podając w

uzasadnieniu, że oferta wykonawcy odpowiada treści specyfikacji warunków zamówienia oraz wymogom określonym w

ustawie Pzp.

Konsorcjum Modar, co do zarzutu ewentualnego - niezgodności wzoru kombinezonu ćwiczebny W S w kamuflażu

złożonego przez wykonawcę Drwal – wskazało w punkcie III odwołania na następujące elementy:

‒III.1., III.2. i III.3. – dotyczy bluzy – kieszeń przodu bluzyi jej wymiarów; 1. patki; 2. łaty; oraz 3.Wymiaru 4n umiejscowienia patki kieszeni na rękawie;

‒III. 4.; III. 5. – dotyczy spodni – 4. Wykonania odszycia dołu nogawki;5. Zastosowanie do worków kieszeniowych ściegu

łańcuszkowego;

‒III.6. – dotyczy mapnika z niezgodnie ze wzorem na fotografii 5 na str 4 WTU.

Zgodnie z punktem III. Specyfikacji Warunków Zamówienia:

1.Przedmiotem zamówienia jest dostawa przedmiotów umundurowania i wyekwipowania dla Wojsk Specjalnych dla

Wojsk Specjalnych i Żandarmerii Wojskowej — kombinezon ćwiczebny WS w kamuflażu.

2.(...)

3.Przedmiot zamówienia musi spełniać wymagania określone w Wymaganiach Techniczno - Użytkowych (W TU) załącznik nr 4 do SW Z tj. W TU nr 117/DKW S. Wykonawca dostarczy przedmiot zamówienia wyprodukowany

według wymagań określonych w odpowiednich W TU, o których mowa powyżej. Wymagania TechnicznoUżytkowe są integralną częścią opisu przedmiotu zamówienia. (...)

Zgodnie z kolei z pkt IV SWZ odnoszącym się do przedmiotowych środków dowodowych: (...)

I. W celu potwierdzenia że oferowane dostawy spełniają wymagania określone przez zamawiającego we właściwych

dla danego zadania W TU, wymagane jest złożenie przez wykonawcę ubiegającego się o udzielenie niniejszego

zamówienia wraz z ofertą następujących przedmiotowych środków dowodowych: dla zadania nr 1 i nr 2:

a)wzoru oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania, tj.

•jeden komplet kombinezonu ćwiczebnego WS w kamuflażu w rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular.

b)(...)

2.Żądane w pkt 1 przedmiotowe środki dowodowe każdy wykonawca ubiegający się o zamówienie składa wraz z

ofertą.(...)

W W TUw punkcie 2 wskazano na przedmiot dokumentacji oraz wymagania techniczno-użytkowe dla Kombinezonu

ćwiczebnego W S w kamuflażu (kombinezon). Podano, że Komplet kombinezonu składa się z następujących elementów:

Bluza; Spodnie; Kominiarko-kaptur; Kaptur; Mini mapnik; Ochraniacze kolan; Ochraniacze łokci. W punkcie 2.1 podano,

że (...) Kombinezon ćwiczebny W S w kamuflażu przeznaczony jest dla żołnierzy Wojsk Specjalnych jako podstawowy

przedmiot zaopatrzenia mundurowego wchodzący w skład umundurowania ćwiczebnego używanego w okresie

jesienno-zimowym”. Następnie w punkcie 3 zawarto Opis ogólny wyrobu zaznaczając, że są to wymagania modelowe. Z

kolei w punkcie 4 dotyczącym Wymagań technicznych zawarto: Wykaz materiałów i dodatków (4.1), Wymagania

techniczno-użytkowe dla tkaniny zasadniczej (4.2), wymagania techniczno-użytkowe dla dzianiny (4.3).

W punkcie 5 z kolei zawarto Zestawienie elementów składowych: 5.1 .Zestawienie elementów składowych bluzy,

5.2.Zestawienie elementów składowych spodni. Tablica klasyfikacji wielkości - W zależności od obwodu klatki piersiowej,

wzrostu oraz obwodu pasa, rozróżnia się wielkości Kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu – zawarto w punkcie 6.

W punkcie 7 zamieszczono natomiast Rysunki zaznaczając: „Wszystkie rysunki mają charakter informacyjno –

poglądowy”. Rysunki dotyczą bluzy i jej wszystkich elementów łącznie z mapnikiem przytwierdzanym do rękawa oraz

spodni i ich elementów. Na tych rysunkach naniesiono wymagane w W TU wymiary obrazując w jakich punktach będzie

odbywał ich pomiar. W W TU w punkcie 1 zamieszczono także 6 fotografii: Fot. 1 - — komplet kombinezonu

ćwiczebnego W S w kamuflażu; Fot. — bluza przód; Fot.— bluza kaptur; Fot. 4 — bluza kominiarko-kaptur; Fot.5 —

bluza mini mapnik; Fot. 6 — spodnie przód, spodnie tył. Dla fotografii nie przypisano roli, którą miałyby pełnić,

przykładowo jako nośnik informacji, który może uzupełniać lub zastępować opis wymagań czy pełnić funkcję

interpretacyjną wymagania. Wykonawca nie domagali się określenia dla nich takiej roli. Tym samym te fotografie mogły

pełnić rolę fotografii poglądowych przedmiotu zamówienia przestawiających wygląd w miniaturze kombinezonu i jego

elementów. Odnośnie metodologii pomiarów - jak potwierdzał Zamawiający i wykonawcy na rozprawie - dokumentacja

nie przewidywała szczególnych wymagań jeżeli chodzi o przyrząd pomiarowy, także co do sposobu pomiaru. Ta

dokumentacja ani w odniesieniu do wykonawców ani w odniesieniu do Zamawiającego, w przypadku przyrządu

pomiarowego nie odwoływała się do przepisów rozporządzenia ministra rozwoju i finansów z 13.04. 2027 r. w sprawie

rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli. Ustalenia czy

dany element kombinezonu posiada wymagany wymiar były dokonywane centymetrem krawieckim. Izba na marginesie

zauważa, że według dostępnych opinii przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do centymetra krawieckiego.

Prawna ochrona metrologiczna dotyczy przyrządów pomiarowych stosowanych w określonych dziedzinach, gdzie

wymagana jest wysoka precyzja i wiarygodność pomiarów, np. w handlu, ochronie zdrowia, czy w procesach

produkcyjnych dla przykładowo kontroli jakości, a zatem ma zastosowanie do przyrządów pomiarowych o ściśle

określonym przeznaczeniu, które wymagają spełnienia określonych norm i wymagań prawnych. Centymetr krawiecki

mający zastosowanie do pomiarów w krawiectwie, nie jest przyrządem pomiarowym podlegającym prawnej kontroli

metrologicznej w rozumieniu tego rozporządzenia. Izba także ustaliła, że ocena wymiarów dotyczyła danego elementu

kombinezonu ułożonego na płasko – bez zakładania na sylwetkę - na powierzchni blatu stołu.

Izba, uwzględniając wniosek Odwołującego oraz fakt dostarczenia przez Zamawiającego na rozprawę wzorów

oferowanego przedmiotu umundurowania i wyekwipowania: kompletu kombinezonu ćwiczebnego W S w kamuflażu w

rozmiarze bluza M/Regular i spodnie 32/Regular, złożonych w Postępowaniu Zamawiającemu przez Odwołującego

(Konsorcjum Modarn) oraz Uczestnika (wykonawcę DRWAL), dokonaławnioskowanej weryfikacji (oględzin i pomiarów)

celem ustalenia, w zakresie spornym, czy oferowane przez Odwołującego i Uczestnika wzory przedmiotu zamówienia

spełniają wymagania określone w W TU. W ramach tego postępowania dowodowego Izba miała na uwadze

dokumentację przewidzianą dla tego postępowania (SW Z i W TU), jak również argumentację przedstawianą przez Strony

i Uczestnika. W przypadku pomiarów były one prowadzone zarówno z użyciem przyrządu pomiarowego Uczestnika jak i

przyrządu pomiarowego Odwołującego. Dokument W TU z jego zmianą z dnia 24 kwietnia 2025 r. co do Rysunku 4 i

Rysunku 14 – wydruk z płyty CD dostarczonej przez Zamawiającego – z naniesionymi informacjami co do zakresu

oględzin i pomiarów przeprowadzonych na rozprawie stanowi załącznik do protokołu z dnia 22 lipca 2025 r.

zawierającego adnotacje o dokonywanych czynnościach z udziałem Stron i Uczestnika.

W odniesieniu do wzoru kombinezonu ćwiczebnego Konsorcjum MODAR Izba stwierdziła, że decyzja o odrzuceniu

tej oferty nie może być podważona. Przeprowadzone w zaskarżonym zakresie oględziny i pomiary (Punkt II. odwołania)

wskazały, że cztery spośród pięciu wymienionych w decyzji z 9.06. 2025 r. okoliczności dotyczą niezgodności z

opisanymi w WTU.

W przypadku wzoru mini mapnika (II.1.) Izba stwierdziła, że ten oferowany przez Odwołującego nie jestzgodny z

opisem zamieszczonym w W TU w punkcie 3.1.9 str. 9. Zgodnie z tym punktem: „Mini mapnik w kształcie prostokąta

składanego na pół mocowany jest do rękawa bluzy za pomocą taśm samosczepnych. Mini mapnik składa się z dwóch

warstw. Zewnętrznej z tkaniny zasadniczej oraz wewnętrznej z przeźroczystej folii z tworzywa PCV. Warstwy zewnętrzna i

wewnętrzna zszyte są wzdłuż trzech krawędzi (dwóch krótszych i dłuższej), czwarta krawędź (otwór) zapinana jest na

zamek błyskawiczny. Między warstwy przez otwór z boku wsuwana jest mapa. Na folii przy krótszych krawędziach

naszyte są taśmy samosczepne, które po złożeniu mini mapnika folią do środka łączą się utrzymując mapnik w stanie

złożonym”. W przypadku tego mapnika – co potwierdziły oględziny w trakcie rozprawy - zastosowano trzy warstwy: dwie

z tkaniny zasadniczej, jedną zewnętrzną i jedną wewnętrzną oraz jedną wewnętrzną z przeźroczystej folii z tworzywa

PCV. Fotografia 5 wskazywana przez Odwołującego, podobnie jak i pozostałe nie były wskazywane w opisach jako

wiążące dla wyglądu elementów kombinezonu ćwiczebnego. Ponadto wskazywane przez Konsorcjum wymaganie co do

składania na pół mapnika dotyczy co najwyżej jednego z etapów jego przygotowania do konkretnego sposobu

użytkowania ale nie warstw tkaniny z której ma być wykonany ten element.

Oceniając wymiar 2e (II.2.) we wzorze bluzy (opisany na str. 20, rysunek 3) Izba miała na uwadze także tył bluzy

opisany w punkcie 3.1.4 n a str 8 i przedstawiony na rysunku oraz tył bluzy przedstawiony na rysunku na str 19. W jego

opisie do punktu 3.1.4 wskazano: „Tył bluzy z bocznymi fałdami na wysokości łopatek, poprawiającymi swobodę ruchu”.

Na tym rysunku (jak i na rysunku 2 ze str 19) na ramionach - Tył wzoru - zaznaczono liniami ciągłymi jak i przerywanymi

miejsca, które obiektywnie mogły dotyczyć tylko szwów. Zatem mając także na uwadze Tył bluzy zdaniem Izby nie

można bezspornie twierdzić, że przesunięcie szwu na Tył przy pomiarze wymiaru 2e było niezgodne z W TU. W trakcie

oceny wymiaru na rozprawie po takim ułożeniu wzoru bluzy na płasko na płaskiej powierzchni stołu uzyskano wymiar

30,5 cm, co mieści w granicach wyznaczonych WTU. Tym samym uzyskany przez Uczestnika wymiar 29,7 cm nie mógł

być uznany za miarodajny dla oceny wymiaru 2e ze wzoru bluzy Odwołującego.

Oceniając we wzorze Odwołującego zamocowanie rzepów w ochraniaczach kolan (II.3.) Izba stwierdziła brak

zamocowania wymaganego według W TU. Zgodnie z opisem strona 10 punkt 3.2.7.: „Ochraniacze kolan, wykonane są z

dwóch części: „Zewnętrznego ochraniacza wykonanego z elastycznego tworzywa w kształcie trapezu o zaokrąglonych

rogach połączonego za pomocą szwów z gąbką amortyzującą. Kolor ochraniaczy dopasowany jest do koloru spodni;

Gąbki amortyzującej wykonanej z pianki poliuretanowej. Gąbka powinna posiadać 2 razy większą wielkość od

ochraniacza zewnętrznego. Kształt gąbki dzięki swej konstrukcji (otwory, cięcia, fazowania krawędzi) łatwo dopasowuje się

do kształtu kolana. Części ochraniaczy kolan są ze sobą trwale połączone z pozostawieniem marginesu, w którym

znajdują się naszyte haczykowe części taśmy samosczepnej służące do zamocowania ochraniaczy w otworach-

kieszeniach na nogawkach spodni”. Zdaniem Izby bezsporne jest, że zastosowanie innej techniki niż szycie, czyli innego

sposobu łączenia materiałów za pomocą igły i nici, powoduje niezgodność z W TU. Dyskusyjne w tym obszarze mogłoby

być tylko czy należy stosować szycie maszynowe czy ręczne. Tym samym powoływanie się na doskonalszą technologię

byłoby contra temu wymaganiu, tym bardziej że w tym przypadku trudno byłoby mówić o zastosowaniu przez

Odwołującego trwalszej technologii wykonania wymagania. Przeprowadzone oględziny prowadziły do przeciwnych

wniosków z uwagi na to, że zastosowana technologia nie dowodziła trwałego połączenia. To potwierdziło także drugą

okoliczność wskazaną przez Zamawiającego, że wzór ten nie posiada trwałego zamocowania rzepów w ochraniaczach

kolan. Izba jest świadoma, że ten wzór podlegał już uprzednio ocenie, także co do tego elementu i były podejmowane

próby jak to określano jego odklejenia, wskazujące na taką możliwość, a z kolei próba podjęta na wzorze Uczestnika nie

wywoływała skutku rozdzielenia części, co wskazuje, że wymagana technologia naszycia jest doskonalszą. W

warunkach ćwiczebnych ta okoliczność może mieć obiektywnie istotne znaczenie dla użytkownika (w tym przypadku

żołnierza).

Odnośnie taśmy samosczepnej do zapinania kieszeni umieszczonej na dole nogawki (II.4.) nazwanej w decyzji z

dnia 9.06. 2025 r. przez Zamawiającego jako „mała kieszeń cargo” i wymaganej szerokości, Izba miała na uwadze

następujące okoliczności wynikające z WTU 117/DKWS:

- na stronie 10 w pkt 3.2.4 odnoszącym się do kieszeni spodni podano: „Spodnie posiadają sześć kieszeni. Dwie

kieszenie górne nogawek przednich (skośne do linii pasa) z obłożeniami z tkaniny zasadniczej. Krawędzie otworów

kieszeni od strony szwów bocznych wzmocnione dodatkową warstwą tkaniny zasadniczej. Dwie duże kieszenie cargo

naszyte na udach z dwoma skośnymi zakładkami, przeszytymi po krawędziach od góry zapinane patką na dwa duże

guziki. Kieszenie cargo posiadają dodatkową warstwę, która tworzy dodatkowa kieszeń z wejściem od strony przodu

zapinanym na spiralny zamek błyskawiczny. Dwie kieszenie naszyte na łydkach o podobnym kształcie jak duże

kieszenie cargo z jedną zakładką, zamykane patkami z zapięciem taśmami samosczepnymi. Kieszenie cargo oraz

kieszenie na łydkach w dole łat kieszeniowych posiadają po trzy wyszywane otwory”. Z kolei na stronie 12 W TU pkt 4.1.

Wymagania techniczne - Materiały i dodatki – Tablica 1 – w punkcie 17 wskazano: w kolumnie 2: „Taśma samosczepna

do zapięć kieszeni cargo”a w kolumnie 3 (Opis charakterystyki): „Kolor khaki Szerokości 2,5 ± 0,2 cm”

Mając na uwadze treść tego punktu Izba stwierdza, że Zamawiający posługując się dla kieszeni naszytych na

łydkach określeniem „małe” z przymiotnikiem „cargo” nie naruszał postanowień W TU. Cytowany punkt 3.2.4 w zdaniu

przedostatnim nawiązuje do dużych kieszeni cargo do ich opisu. Ponadto takie nawiązanie jest uzasadnione podobną

funkcją jaką będą spełniać te kieszenie. Jak wynika z praktyki – standardowe nazewnictwo w technikach krawieckich kieszeń cargo to rodzaj kieszeni naszywanej zamykanej klapką zabezpieczającą na zatrzask, guzik, magnes lub rzep, co

pozwala rozszerzać jej pojemność i m.in. stosowany w odzieży militarnej. W przypadku tego kombinezonu taką funkcję

pełnią zarówno duże kieszenie wprost nazwane cargo opisane w zdaniu 4 i zdaniu 5 jak i kieszenie małe opisane w

kolejnym zdaniu i ostatnim, które nawiązuje także do dużych kieszeni. Izba także zwraca uwagę, że dla dużych kieszeni

cargo w opisie wprost wskazano, że są one zapinane patką na dwa duże guziki, a dodatkowa warstwa, która tworzy

dodatkową kieszeń z wejściem od strony przodu jest zapinana na spiralny zamek błyskawiczny. Z kolei co do małych

kieszeni wprost wskazano, że są one zamykane patkami z zapięciem taśmami samosczepnymi. Tym samym pozycja

17 tabeli mogła mieć zastosowanie tylko do tych kieszeni. Wymagana zatem była dla patki jak i łaty taśma samoczepna

tej samej szerokości 2,5 ± 0,2 cm. Zastosowanie taśmy o różnej szerokości, (w górnej części wymiar wg W TU a w

dolnej 3,6 cm) w przypadku tej kieszeni powoduje jej niezgodność z W TU. Rysunek 14 ze strony 27 na który powoływał

się Odwołujący miał charakter tak jak i pozostałe - jak wskazano na str 18 w pkt 7 W TU –informacyjno – poglądowy.

Natomiast wiążące były wymagania wprost wskazane w W TU w opisie do taśmy w poz. 17 Tabeli 1. W przypadku tego

wymagania nie mamy do czynienia z nadinterpretacją przez Zamawiającego warunku, ale interpretacją wykonawcy, która

nie znajduje oparcia w opisach wymagań WTU.

W odniesieniu do wymiarów bocznych krawędzi patek (II. 5.) wskazanej powyżej małej kieszeni według W TU Rysunek 14 str 27 po jego zmianie z 24.04.2025 r. - powinny wynosić 8 cm dłuższa i 7 cm krótsza ± 0,5 cm, Natomiast

we wzorze Odwołującego patki te wynoszą odpowiednio 7 cm dłuższa i 6 cm krótsza, co potwierdzone zostało w trakcie

pomiaru na rozprawie. W tym przypadku Izba zwraca uwagę, że W TU nie przewidywało sposobu mierzenia

wskazywanej przez Odwołującego w piśmie procesowym z dnia 23.07.2025 r. złożonym po zamknięciu rozprawy, a

mianowicie „od linii drugiego stębnowania”. Także na taką metodologię nie wskazywał Odwołujący w trakcie pomiaru na

rozprawie przyznając odstępstwo w jego wzorze co do tych wymiarów. Odwołujący wskazując w piśmie 23.07.

​2025 r. na możliwość pomiaru „od linii drugiego stębnowania” nie wywodzi, że taki pomiar byłby zgodny ze sztuką

krawiecką, przyznając jednocześnie, że dokumentacja nie wskazywała na taką metodologię. W przypadku tego

wymagania również nie mamy do czynienia z nadinterpretacją przez Zamawiającego warunku, co do sposobu pomiaru,

ale interpretacją wykonawcy, która nie znajduje oparcia w opisach wymagań W TU, albowiem sposób pomiaru – punkty –

wyznaczały strzałki zamieszczone na rysunkach.

W odniesieniu do wzoru kombinezonu ćwiczebnego wykonawcy DRWAL,Izba stwierdziła, że ustalenia nie

pozwalają na kwestionowanie decyzji Zamawiającego, co do wyboru tej oferty. Przeprowadzone w zaskarżonym

zakresie oględziny i pomiary nie potwierdziły podnoszonych w odwołaniu okoliczności.

Tak jak wskazano powyżej, Odwołujący w odniesieniu do wzoru kombinezonu podniósł zarzuty co do bluzy,

spodni i mapnika (pkt III. odwołania). W przypadku bluzy wskazując na Rysunek 4 W TU- str 20 podniósł zarzuty wobec

wymiarów kieszeni przodu bluzy oraz wobec wymiaru szerokości łaty kieszeni. Także zakwestionował umiejscowienie

patki kieszeni na rękawie (wymiar 4n). Z kolei wobec spodni wskazał na nieprawidłowe odszycie dołu nogawek tylnych

oraz zastosowanie dla worków kieszeniowych rzadkiego ściegu łańcuszkowego. Także podniósł zarzut wobec mapnika

wskazując na fotografię 5 na stronie 4 WTU.

W odniesieniu do zarzutu wymiarów kieszeni przodu bluzy (III.1) Izba zwraca uwagę, żeZamawiający

odpowiadając na pytania w piśmie z dnia 24.04.2025 r. wyraził zgodę na modyfikację wymiaru patki – jej wysokości – w

odniesieniu do kieszeni umiejscowionej z lewej strony przodu bluzy. Zgodnie z pytaniem i odpowiedzią:

„Pytanie: Rysunek 4, kieszeń przodu bluzy: wskazana wysokość patki : lewej strony to 5 +/- 0,3 cm. Prosimy o

dopuszczenie zastosowania wysokości patki : lewej strony 4,5 +/_ 0,5 cm. Odpowiedź: Zamawiający informuje, że

dopuszcza zastosowania wysokości patki z lewej strony 4,5 +/_ 0,5 cm”.

Odwołujący w odwołaniu wskazał na wymagany W TU wymiar 5 +/- 0,3 cm przed jego zmianą.W tym przypadku

Izba rozpoznając ten zarzut miała na uwadze argumentację podnoszoną w odwołaniu. Konsorcjum mianowicie

stwierdziło: „Wymiar dłuższego boku patki kieszeni przodu jest niezgodny z postanowieniami W TU. Zgodnie z W TU str.

20, Rysunek 4 - kieszeń przodu bluzy, Zamawiający wymagał wymiaru 5,0 cm ± 0,3 cm. Wykonawca Drwal dostarczył

wyrób gdzie dłuższy bok patki kieszeni przodu ma wymiar 4,5 cm (zdjęcia IMG 5725 i IMG 5726), a zatem nie mieści się

w granicach dopuszczalnej tolerancji wymiarowej”. Fotografie zamieszczone w odwołaniu w zakresie tego zarzutu

potwierdzają wymiar 4,5 cm.

Izba zatem mając na uwadze normę z art. 555 ustawy Pzp rozstrzygała w zakresie niezgodności wymiaru z

wymaganym w W TU przed jego modyfikacją 24.04.2025 r., o której mowa w odwołaniu. Tym samym wobec

argumentacji odwołania i wprowadzonych dopuszczalnych odstępstw w wymiarze co do tego elementu zmianą z 24.04.

2025 r. zarzut we wskazanym zakresie podlegał oddaleniu.

W odniesieniu do zarzutu wymiarów łaty kieszeni przodu bluzy (III.2.) ma zastosowaniewymiar 4n, zgodnie z

W TU str. 20, Rysunek 4 - kieszeń przodu bluzy. Zamawiający w tym przypadku wymagał wymiaru 15,5 cm ± 0,3 cm.

Odwołujący twierdził w odwołaniu, że we wzorze bluzy wykonawcy DRWALszerokość łaty kieszeni przodu ma wymiar

15,0 cm. Pomiar dokonany w trakcie rozprawy zarówno przyrządem Uczestnika jak i Odwołującego tej niezgodności nie

potwierdził. Według pomiaru wykonanego na rozprawie, który to pomiar wykonano zgodnie z Rysunkiem 4 – tak jak

wskazywały wyznaczające punkty pomiaru strzałki na tym rysunku – wymagany W TU w bluzie wykonawcy Drwal wymiar

został potwierdzony.

Zarzut co do wymiaru umiejscowienia patki kieszeni na rękawie (wymiar 4n) niezgodnie z postanowieniami W TU

(III.3.) nie potwierdził się. Wymiar 4n został opisany na stronie 21 w dokumentacji, Rysunek 5, rozmiar z tabeli Medium

7,2 cm ± 0,2 cm. Pomiary przeprowadzone na rozprawie potwierdziły zgodność kwestionowanego wymiaru z W TU. W

tym przypadku dokonując pomiaru została zwrócona przez Izbę uwaga na zaokrąglony kształt rękawa i zróżnicowane

wymiary 4n oraz 4s. Kierowano się również wskazówką zamieszczoną na rysunku strzałkami wyznaczającymi punkty

pomiaru. Poza tym ze stanowiska wykonawcy Drwal z pisma procesowego z dnia 20.07.2025 r. – wbrew twierdzeniom

Odwołującego w piśmie z dnia 23.07.25 r. - nie wynika przyznanie różnicy w pomiarze. W tym stanowisku wykonawca

nie zgadzając się w pierwszej kolejności z twierdzeniami Odwołującego podkreślił, że ten w żaden sposób nie wykazał

niezgodności zaznaczając niejako na marginesie że „ewentualna różnica”, ale nie przyznana różnica z którą się zgodził.

Odnośnie spodni i zarzutu wykonania mankietów dołu nogawek niezgodnie z W TU (III.4.) Odwołujący stwierdził,

że wykonawca Drwal wykonał odszycie całości nogawek nie składających się z dwóch elementów, a więc niezgodnie z

zapisami w dokumentacji W TU. Izba zwraca uwagę, że w punkcie 3.2.6 str 10 W TU wskazano: „D ół nogawek odszyty,

regulacja obwodu za pomocą patki z taśmą samosczepną”. Z kolei w punkcie 5.2 W TU przedstawiono Zestawienie

elementów składowych spodni i w Tablicy 2 pod lp. 25 wskazano na: „Odszycie dołu nogawek tylnych”, a zatem tylko

jednego elementu spodni, to wymaganie nie dotyczy bowiem odszycia nogawek przednich. Zatem wymaganie z pozycji

nr 25 dotyczy odszycia dołu składającego się z dwóch elementów, wykonane z tkaniny. Dotyczy tylko nogawek tylnych.

Według wzoru spodni dół nogawek przednich i tylnych został odszyty. W tym przypadku wykonawca Drwal zastosował

dwuelementowe odszycie – od dołu i tyłu, przy czym wykonał to przy użyciu jednego złączonego elementu tkaniny. Takie

rozwiązanie zdaniem Izby nie jest niezgodne ze wskazanymi postanowieniami W TU opisanymi pod pozycją 25.

Zamawiający wymagał bowiem, aby odszycie dołu nogawek tylnych, składało się z dwóch elementów i tak jest w

przypadku wzoru wykonawcy Drwal, przy czy wierzchnia i spodnia warstwa pochodzą z jednego kawałka tkaniny, co nie

było wykluczone w WTU.

Zarz ut dotyczący worków kieszeniowych i zastosowanego zbyt rzadkiego dla ich obrzucania ściegiem

łańcuszkowym (III.5.) nie podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim ta okoliczności nie jest związana z wymaganiem

W TU. Odwołujący w tym przypadku zarzut ten uzasadniałunikaniem stosowania w odzieży mundurowej ściegu

łańcuszkowego do worków kieszeniowych. Z kolei Uczestnik wskazywał i z tym należy się zgodzić, że Zamawiający w

WTU nie określił gęstości ściegu wykończenia worków, ani nie wykluczył zastosowania tego rodzaju ściegu.

Odnośnie zarzutu dotyczącego mini mapnika (III.6.)Izba ponownie zwraca uwagę – jak wcześniej w zakresie

okoliczności związanej ze wzorem kombinezonu Konsorcjum – na opis z w W TU w punkcie 3.1.9 str. 9. W przypadku

tego mapnika – co potwierdziły oględziny w trakcie rozprawy - zastosowano – jak w opisie - dwie warstwy: jedną

zewnętrzną z tkaniny zasadniczej i jedną wewnętrzną z przeźroczystej folii z tworzywa PCV. Fotografia 5 wskazywana

przez Odwołującego, podobnie jak i pozostałe fotografie nie były wskazywane w opisach jako wiążące dla wyglądu

elementów kombinezonu ćwiczebnego i nie przypisano im żadnego waloru modyfikującego opisane w punkcie 3.1.9

W TU wymaganie. Wskazywane przez Konsorcjum wymaganie co do składania na pół mapnika – jak już zauważyła Izba

- dotyczyło co najwyżej jednego z etapów jego przygotowania do konkretnego sposobu użytkowania, a nie warstw tkaniny

z której miał być on wykonany. W tym przypadku Izba zgodziła się z Uczestnikiem, że wskazywanej przez Odwołującego

jako dowód Fotografii 5 nie przypisano znaczenia funkcjonalnego, w tym co do sposobu wykonania spornego elementu i

zapewnienia w taki sposób kamuflażu dla elementu wewnętrznego mapnika.

W konkluzji Izba stwierdza, że powyższe ustalenia nie uzasadniały uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1

pkt 5 ustawy Pzp w zw. z art. 253 ust. 1 pkt 2) Pzp dotyczącego oceny oferty Odwołującego oraz zarzutu naruszenia art.

226 ust. 1 pkt 5 ustawy Pzp dotyczącego oceny oferty wykonawcy Drwal i tym samym podlega także oddaleniu zarzut

naruszenia art. 239 ust. 2 ustawy Pzp oraz zarzut naruszenia art. 255 pkt 2 ustawy Pzp w zw. z art. 239 ust. 2 Pzp.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku na podstawie art. 575 Ustawy Prawa zamówień

publicznych oraz w oparciu o przepisy poz. 2437).

Mając powyższe na uwadze, Krajowa Izba Odwoławcza orzekła jak w sentencji wyroku.

....................................................