Sygnatura akt IV Ka 618/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 września 2026 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodnicząca:
SSO Ewa Rusin
Protokolant:
Ewa Ślemp
przy udziale Daniela Niżnika Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ząbkowicach F. del. do Prokuratury Okręgowej w Świdnicy
po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r.
sprawy T. E.
syna X. i H. z domu J.
urodzonego (...) w H.
oskarżonego z art. 288 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 9 czerwca 2026 r., sygnatura akt II K 1234/25
I.
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł opłaty za postępowanie odwoławcze i kwotę 20 zł tytułem wydatków w tym postępowaniu.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
IV Ka 618/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
CZĘŚĆ WSTĘPNA
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 9 czerwca 2026 r., sygnatura akt II K 1234/25
Podmiot wnoszący apelację
☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
Ustalenie faktów
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
T. E.
Nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego
Dane (...) z dnia 10.08.2026r.
136
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
Ocena dowodów
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Dane (...) z dnia 10.08.2026r.
Niekwestionowane.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
na podstawie art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.:
1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, to jest:
a) art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego przejawiające się w oderwaniu oceny materiału dowodowego od zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności w odniesieniu do tego, że oskarżony nigdy nie przyznał się do winy i przedstawił własną wiarygodną wersję wydarzeń inną niż ta którą forsuje oskarżyciel publiczny, a ponadto w sprawie istnieje szereg wątpliwości, które Sąd I instancji ocenił wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego tj,:
- nie sposób jest ustalić na podstawie nagarnia z monitoringu Klubu (...), które jest stosunkowo złej jakości (z nocy, ze znacznej odległości, pod światła innych pojazdów), że oskarżony dokonuje tam
wyłamania lusterka w samochodzie pokrzywdzonej, nie sposób z niego rozpoznać bowiem nawet tożsamości mężczyzny wysiadającego z pojazdu koloru białego (ani marki tego pojazdu). Zawarta w protokole oględzin rzeczy (płyty DVD) z dnia 14.11.2025r. informacja jakoby mężczyzna tam widoczny „wykonywał gwałtowny ruch ręką" nie polega na prawdzie, nie ma swojego realnego odzwierciedlenia w zapisie monitoringu - nie widać tego w sposób wyraźny na zapisie video (zapis ten raczej potwierdza wersję oskarżonego o szybkim i delikatnym złożeniu lusterka, wyłamanie zaś wymaga i większej ilości czasu i znacznej siły):
- w sprawie brak jest pełnego materiału dowodowego w postaci nagrań z monitoringu Klubu (...) od godz. 17.00 do 21.00 (zabezpieczono jedynie 20 min fragment) obrazującego np. w jakim
stanie pojazd przyjechał na miejsce zdarzenia i w jakim stanie z niego odjechał;
- brak jest naocznych świadków zdarzenia (takimi świadkami nie była
ani pokrzywdzona ani przesłuchana w toku sprawy świadek Ł. P.) - Sąd I instancji nie mógł zatem w zakresie przypisania winy oskarżonemu oprzeć się racjonalnie na informacjach z dość
lakonicznych zeznań ww. świadków, świadek Ł. P. nie zeznała nic istotnego w sprawie (okoliczności poboczne przed i po
rzekomym zdarzeniu) i co ważne jest związana relacjami towarzyskimi z pokrzywdzoną, co daje powody do ostrożnego traktowania wiarygodności składanych zeznań;
- pokrzywdzona (z niewyjaśnionych powodów) sprawę zgłosiła do organów ściągania dopiero kilka dni po rzekomym uszkodzeniu pojazdu przez oskarżonego - już sam fakt oczekiwania na zgłoszenie takiego zdarzenia każe z dużą dozą ostrożności traktować jej późniejsze kategoryczne twierdzenia o sprawstwie tego czynu przez
oskarżonego albowiem do zniszczenia lusterka mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach i czasie niż to podaje pokrzywdzona – a obecnie szuka ona sposobu na darmową naprawę, tym bardziej że (co wskazał biegły sądowy) miało ono ślady wcześniejszych uszkodzeń:
- dowód z opinii biegłego potwierdza jedynie to, że doszło do uszkodzenia przedmiotowego lusterka oraz wskazuje koszty jego naprawy fale nie odpowiada na pytanie przez kogo, kiedy i w jakich dokładnie okolicznościach lusterko zostało uszkodzone i kto tego dokonał).
Sąd I instancji nie może zatem na nim opierać w jakimkolwiek zakresie przypisania sprawstwa zarzucanego czynu oskarżonemu
(biegły nie wskazał, że to oskarżony zadziałał siłą o jakiej pisze w swojej opinii na lusterko pokrzywdzonej);
- dokumentacja zdjęciowa, zaś potwierdza jedynie uszkodzenie lusterka, nie dając w tym zakresie żadnego wskazania na sprawcę i okoliczności (czas) popełnienia tego czynu, nie może być zatem dowodem na potwierdzenie sprawstwa zarzuconego czynu przez oskarżonego;
nadto Sąd I instancji myli się (i posługuje ogólnikami) twierdząc, że
„wyjaśnienia oskarżonego pozostawały w oczywistej sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, zgromadzonymi w sprawie. Co istotne nie znalazły potwierdzenia w żadnym innym dowodzie. " Trzeba wskazać, że wyjaśnienia oskarżonego nie pozostają w sprzeczności z innymi dowodami. Żaden z dowodów, na który powołuje się Sąd I instancji nie stanowi bezsprzecznie o tym, że oskarżony zarzucany czyn popełnił (o czym powyżej). Oskarżony w momencie, w którym miało dojść do rzekomego przestępstwa jest sam, mamy tu zatem jedynie jego słowo przeciwko słowu pokrzywdzonej. Tym bardziej Sąd I instancji winien bardzo ostrożnie podchodzić do stawianych zarzutów i dogłębnie zbadać sprawę a wszelkie wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego a nie Pokrzywdzonej (!?). Sąd I instancji nie może rozstrzygać o winie Oskarżonego „bo tak mu się wydaje ze zgromadzonego materiału" lecz winien tą winę wywieść z niepodważalnego materiału dowodowego, którego tutaj brakuje. Sąd I instancji w ogóle nie odnosi się do wyjaśnień Oskarżonego nie poddaje je analizie, nie wskazuje w której części i dlaczego (dokładnie) są one niewiarygodne.
b) przepisu art. 214 § 1 k.p.k. poprzez brak wywiadu środowiskowego
przez zawodowego kuratora sądowego i w związku z tym pominięcie przy wymiarze kary istotnych okoliczności podmiotowych oskarżonego istotnych z punktu widzenia ustalenia stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu oraz ustalenia pozytywnej prognozy kryminologiczna (oceny wskazującej, że osoba prawdopodobnie nie popełni
ponownie przestępstwa - opiera się na analizie postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowania po jego popełnieniu i w trakcie kary, kluczowe czynniki obejmują możliwość zatrudnienia, wsparcie rodziny, stabilność psychiczną, brak uzależnień oraz motywację do zmiany);
c) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich występujących w sprawie wątpliwości wyłącznie na korzyść pokrzywdzonego gdy tymczasem wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (zarzut powołany na wypadek uznania przez Sąd II instancji, że Sąd I instancji należycie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 7 kp.k);
2) błąd w ustaleniach faktycznych (jako skutek błędu w zakresie oceny materiału dowodowego — obrazy art. 7 k.pk.), mających wpływ na treść orzeczenia przez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że w okolicznościach tej sprawy brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do
sprawstwa zarzuconego oskarżonemu czynu i uznaniu wobec tego
oskarżonego za winnego jego popełnienia (zniszczenia lusterka w pojeździe
pokrzywdzonej w czasie i miejscu przez nią wskazanym) w sytuacji gdy:
- nagarnie z monitoringu Klubu (...) jest stosunkowo złej jakości (z nocy, ze znacznej odległości), nie sposób z niego rozpoznać nawet tożsamości mężczyzny wysiadającego z pojazdu koloru białego (ani marki tego pojazdu). Zawarta w protokole oględzin rzeczy (płyty DVD) z dnia 14.11.2025 r. informacja jakoby mężczyzna tam widoczny „wykonywał gwałtowny ruch ręką" nie polega na prawdzie, nie ma swojego realnego odzwierciedlenia w zapisie monitoringu - nie widać tego na zapisie video;
- brak jest naocznych świadków zdarzenia (takimi świadkami nie byli ani
Pokrzywdzona ani przesłuchana w toku sprawy świadek Ł. P.);
- pokrzywdzona (z niewyjaśnionych powodów) sprawę zgłosiła do organów
ściągania dopiero kilka dni po rzekomym uszkodzeniu pojazdu przez oskarżonego;
- dowód z opinii biegłego potwierdza jedynie to, że doszło do uszkodzenia
przedmiotowego lusterka oraz wskazuje koszty jego naprawy (ale nie odpowiada na pytanie przez kogo, kiedy i w jakich dokładnie okolicznościach lusterko zostało uszkodzone).
- zdjęcia przedstawiają jedynie samą szkodę na pojeździe.
Ww. zarzuty w jasny sposób wskazują, że w niejasnych okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd I instancji nie mógł uznać, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do sprawstwa zarzuconego oskarżonemu czynu. A uznanie go za winnego popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. jest całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z treścią art, art. 5 § 1 i § 2 k,p.k.
_ ewentualnie także:
3) rażącą niewspółmierność orzeczonej przez Sąd I instancji kary polegającą
na orzeczeniu kary grzywny zamiast orzeczenia wobec oskarżonego
warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres 1 (jednego) roku
na podstawie art. 66 § 1 k.k.
i tym samym naruszenie przepisu prawa materialnego art. 53 § 1 i 2 k.k.
poprzez nieuwzględnienie treści tych przepisów przy wymiarze kary, w szczególności zaś pozytywnej prognozy kryminologicznej.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Wszystkie zarzutu apelacyjne okazały się całkowicie chybione.
Zarzuty obrazy prawa procesowego art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. miałyby uzasadniać zarzut błędnych ustaleń faktycznych przez uznanie sprawstwa i zawinienia oskarżonego, ale ich obszerne uzasadnienie sprowadza się tylko i wyłącznie do zwykłej polemiki z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz ich sądową oceną. Prawem apelującego jest nie akceptować rozstrzygnięcia sądowego, ale by je podważyć, należy wykazać jakich błędów w ocenie poszczególnych dowodów dopuścił się sąd orzekający i jak owe błędy wpływają na treść zaskarżonego wyroku. W przedmiotowej sprawie apelujący takich okoliczności nie wykazał. Wszystkie dowody zostały przeprowadzone prawidłowo i równie prawidłowo ocenione, nie uchybiając kryteriom art. 7 k.p.k., co doprowadziło do trafnych ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku.
Wypada przypomnieć, że wyjaśnienia oskarżonego zostały szeroko ocenione przez sąd I instancji ( w sekcji 2.1 motywów) i wskazano tamże, w jakim zakresie dowód ten zasługuje na wiarę. Oskarżony wszak przyznał, iż krytycznego wieczoru widząc zaparkowany pojazd pokrzywdzonej przy wjeździe do jego zakładu, jego zdaniem w sposób utrudniający wjazd i wyjazd, po tym jak wyjechał za bramę zakładu wysiadł ze swego samochodu, podszedł do pojazdu pokrzywdzonej i złożył lewe lusterko do wewnątrz, co motywował tym, by zwrócić uwagę kierowcy, ze źle zaparkował ( wyjaśnienia k. 14 v.). To zachowanie oskarżonego zostało utrwalone przez kamerę monitoringu ( k.36-37 akt), z protokolarnego odtworzenia jej zapisu jednoznacznie wynika, że oskarżony cyt. „chwyta za lusterko i wykonuje gwałtowny ruch”, zaś na rozprawie w dniu 16 marca 2026r. po odtworzeniu nagrania oskarżony przyznał, że to on był na tym nagraniu. Wobec powyższego bezskuteczne pozostają twierdzenia apelacji o braku przydatności procesowej omawianego nagrania, tym bardziej, że dokumentacja zdjęciowa wyrządzonej szkody przystaje do miejsca na pojeździe, przy którym działał oskarżony. Brak także logicznych podstaw dla zakwestionowania relacji pokrzywdzonej, w szczególności przypisania jej dokonania umyślnego zniszczenia własnej rzeczy.
W kontekście motywacji oskarżonego i utrwalonego na nagraniu jego przestępnego zachowania nie ma żadnych uzasadnionych przesłanek, by powątpiewać w prawidłowość ustaleń faktycznych wyroku, w szczególności wyprowadzić logicznie umotywowany wniosek o braku sprawstwa oskarżonego i sprawstwie innej osoby.
Oczywiście bezpodstawnie apelujący zarzuca obrazę art. 5 § 2 k.p.k.
I. określany przez ustawodawcę jako "nie dające się usunąć wątpliwości" (art. 5 § 2 k.p.k.) powstaje dopiero w następstwie prawidłowej oceny dowodów - wtedy można bowiem stwierdzić czy wątpliwości, jeśli takowe w ogóle wystąpiły, były poważne i istotne oraz czy i jakie one miały znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Zasady tej nie można postrzegać jako swoistego uproszczonego traktowania dowodów o przeciwnej treści, zamiast zdecydowania na danie wiary temu lub innemu dowodowi przy jednoczesnym odmówieniu wiary innemu dowodowi, jeśli tylko obdarzenie zaufaniem jednego z dowodów ( grupy dowodów ) prowadzi do stanowczych wniosków co do przebiegu wydarzeń istotnych w punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego ( vide: aprobowana wykładnia sądowa - wyroki SN z 6.02.2008r. IV KK 404/07 LEX nr 357407 oraz z dnia 15. 01. 2015 r. V KK 361/14 LEX nr 1652709).
W procesie karnym często występują dowody czy grupy dowodów, wskazujących na sprzeczne wersje tego samego wydarzenia, zaś obowiązkiem sądu orzekającego jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się pojawić wątpliwości przy zastosowaniu kryteriów wyznaczonych w art. 7 k.p.k. Dopiero wtedy, gdy oceniając zgromadzone dowody wedle tych kryteriów, z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równoważne wersje faktyczne ( podkr. SO.), należy sięgać po zasadę
in dubio pro reo. Takich dwóch równoważnych wersji dowodowych w niniejszej sprawie sąd I instancji nie przyjął, w konsekwencji nie wystąpiła podstawa prawna dla stosowania art. 5 § 2 k.p.k.
Równie błędnie apelujący zarzucił obrazę art. 214 § 1 k.p.k. poprzez brak wywiadu środowiskowego sporządzonego przez zawodowego kuratora sądowego i w związku z tym pominięcie przy wymiarze kary istotnych okoliczności podmiotowych oskarżonego istotnych z punktu widzenia ustalenia stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu oraz ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej.
W przedmiotowej sprawie nie występował tego rodzaju wymóg obligatoryjny , w § 2 przepisu ograniczono wymóg do spraw o zbrodnie, do oskarżonych poniżej 18 roku życia w chwili czynu i oskarżonych do 21 roku życia którym zarzucono umyślny występek przeciwko życiu i zdrowiu. Skoro ponadto oskarżony w ramach protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego podał wszystkie istotne dane osobopoznawcze k. 42 akt, które podtrzymał na rozprawie k. 59, to nie sposób dostrzec jakiekolwiek uchybienie w tej materii.
Kwestia wymiaru kary także nie została skutecznie podważona, w szczególności nie występują jakiekolwiek przesłanki, nie uwzględnione przez sąd I instancji, które wskazywałyby na rażąco surowe potraktowanie oskarżonego przy wymiarze kary.
W przepisie art. 288 § 1 k.k. ustawowe zagrożenie przewiduje wyłącznie karę od 3- ch miesięcy do 5-ciu lat pozbawienia wolności, zaś sąd I instancji zastosował dobrodziejstwo art. 37 a § 1 k.k. i wymierzył karę łagodniejszego rodzaju t.j. grzywny. Kara ta została wymierzona umiarkowanie, uwzględnia i stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i wysoki stopień winy w tym natężenia złej woli oraz wysokość wyrządzonej szkody materialnej, a w połączeniu z nałożonym obowiązkiem naprawienia szkody spełnia kryteria art. 53 § 1 i § 2 k.k.
Wniosek
1.
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;
2.
na podstawie art 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa;
ewentualnie (z daleko posuniętej ostrożności procesowej):
o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na
okres 1 (jednego) roku próby (przy utrzymaniu obowiązku naprawienia
szkody)
na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa;
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Wobec bezzasadności apelacji kwestionującej ustalenie sprawstwa i zawinienia oskarżonego z powodów szczegółowo opisanych w sekcji 3.1.1. wniosek o zmianę przez uniewinnienie jest chybiony.
Dla zmiany wyroku przez warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego brak uzasadnionych podstaw, w szczególności uznania stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego za nieznaczne ( w rozumieniu art. 66 § 1 k.k.). Ponadto, mimo że oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, to jego postawa wobec przypisanego mu czynu nie pozwala na uzasadnione wnioskowanie, że będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Nie wystąpiły.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Orzeczenie o winie i karze.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
1). Bezpodstawność zarzutów apelacyjnych z przyczyn wykazanych w sekcji 3.1.
2). W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych.
3). Brak podstaw faktycznych dla modyfikacji rozstrzygnięć o konsekwencjach prawnych skazania, w tym stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu na korzyść oskarżonego.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II.
O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art.627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonego wobec przegrania apelacji.
Wedle podawanych przez oskarżonego informacji ( k.24 akt) , prowadzi on działalność gospodarczą z dochodem 10 tys. złotych miesięcznie, zatem brak podstaw do zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego.
PODPIS
SSO Ewa Rusin
Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Oskarżony
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Orzeczenie o winie i karze.
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒
zmiana