Postanowienie III SO 6/14

Sygn. akt III SO 6/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Krzysztof Staryk w sprawie z protestu wyborczego Stowarzyszenia "Równi Wobec Prawa" przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 sierpnia 2014 r., zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt III SW 15/14, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z 17 czerwca 2014 r. pozostawił bez dalszego biegu protest wyborczy Stowarzyszenia „Równi Wobec Prawa” w G., z tej przyczyny, że stowarzyszenie nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia protestu wyborczego - art. 82 § 2 i 5 oraz art. 243 § 1 ustawy z 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy. Stowarzyszenie „Równi Wobec Prawa” w G. wniosło zażalenie na to postanowienie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest dopuszczalne i dlatego zostało odrzucone. 2 Zażalenie nie jest dopuszczalne, gdyż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego ani Kodeksu wyborczego nie przewidują możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego. Wyłączenie zaskarżenia orzeczeń Sądu Najwyższego wynika z ustrojowego usytuowania tego Sądu (art. 175 i art. 183 Konstytucji RP), który nie jest sądem powszechnym, a więc ani sądem pierwszej, ani sądem drugiej instancji. Zakres zadań (funkcji) Sądu Najwyższego jest ściśle określony w ustawie z 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym - art. 1. Przepisy tej ustawy, w szczególności dotyczące postępowania przed Sądem Najwyższym (art. 57 i następne), nie pozwalają przyjąć, iżby orzeczenie Sądu Najwyższego podlegało zaskarżeniu. Wszelka kontrola orzeczeń Sądu Najwyższego musiałaby zostać wyraźnie określona w ustawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2011 r., III SO 4/11, LEX nr 1095949). W każdym systemie sądownictwa istnieje najwyższa instancja sądowa, której orzeczenia nie podlegają dalszemu zaskarżeniu. Tak jest co do orzeczeń - wyroków i postanowień - Sądu Najwyższego. Stronie nie przysługuje ani zażalenie (art. 3941 k.p.c.), ani skarga kasacyjna (art. 3981 k.p.c.), ani skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.) - (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2007 r., I UZ 13/07, LEX nr 898802). W sprawach wyborczych Sąd Najwyższy nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości w trybie nadzoru nad działalnością sądów powszechnych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP), lecz spełnia inne zadanie określone w ustawie (art. 183 ust. 2 Konstytucji RP). Postanowienie o pozostawieniu protestu wyborczego wydał Sąd Najwyższy w szczególnym trybie ustawy z 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy. Ustawa ta nie zmienia zasady, iż orzeczenia Sądu Najwyższego nie są zaskarżalne. Niedopuszczalność zaskarżenia dotyczy więc także zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego o pozostawieniu protestu bez dalszego biegu - zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2012 r., III SO 17/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 301, LEX nr 1215450. 3 Sąd Najwyższy dnia 7 sierpnia 2014 r. podjął uchwałę, w której stwierdził ważność wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych 25 maja 2014 r. (sygn. III SW 68/14). Sąd Najwyższy rozstrzygając o ważności wyborów ma na uwadze wszystkie protesty wyborcze. Po uchwale o ważności wyborów postanowienie dotyczące protestu wyborczego, a tym bardziej o pozostawieniu protestu wyborczego bez rozpoznania nie może być kontrolowane. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji.