Postanowienie III KO 97/12

Sygn. akt III KO 97/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca) SSN Józef Szewczyk w sprawie W. D. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2012 r., wniosku Sądu Rejonowego z dnia 13 września 2012 r., o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy oskarżonego W. D. p o s t a n o w i ł: przekazać w trybie art. 37 k.p.k. sprawę Sądu Rejonowego w B. dotyczącą oskarżonego W. D. w W. UZASADNIENIE Oskarżony W. D. stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. Akt oskarżenia przeciwko W. D. oraz sześciu innym osobom został skierowany do Sądu Rejonowego w B. w dniu 14 lutego 2008 roku. Oskarżony natomiast mieszka w W. Z uwagi na zły stan zdrowia oskarżonego jeszcze przed rozpoczęciem procesu jego sprawę, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 roku, wyłączono do odrębnego postępowania. Sąd opierając się o wnioski zawarte w opinii biegłego J. K. stwierdził, iż stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu udział w rozprawach przed Sądem Rejonowym w B. W związku z powyższym postępowanie w sprawie zostało zawieszone. Powyższe stanowisko biegły podtrzymywał w kolejnych opiniach. Postanowieniem z dnia 13 marca 2012 roku, celem kontroli stanu zdrowia oskarżonego, a tym samym przesłanek zawieszenia postępowania, dopuszczono 2 dowód z opinii Instytutu Badań i Ekspertyz Kryminalistycznych. Wykonujący opinię dr n. med. K. L. (biegły kardiolog z listy Sądu Okręgowego w W.), po osobistym przeprowadzeniu badania, oskarżonego i zapoznaniu się z aktami sprawy oraz dostępną dokumentacją medyczną wskazał jednoznacznie, iż W. D. jest obecnie i będzie w przyszłości niezdolny do udziału w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w B. Jednocześnie z przedłożonej opinii lekarskiej wynika, iż nie ma przeciwwskazań do udziału oskarżonego w postępowaniu przed sądem rejonowym w okręgu, w którym oskarżony zamieszkuje. W związku z przedstawionymi okolicznościami Sąd Rejonowy w B. uznał za potrzebne zwrócić się do Sądu Najwyższego o przekazanie tejże sprawy, w trybie art. 37 k.p.k., do Sądu Rejonowego w W., czyli do sądu miejsca zamieszkania oskarżonego, co umożliwić ma oskarżonemu stawiennictwo na rozprawie, a w konsekwencji przeprowadzenie postępowania jako takiego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Należy przekazać sprawę oskarżonego W. D. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. Opisany stan rzeczy przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania sądowi miejsca zamieszkania oskarżonego. Zgodnie z art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Przez dobro wymiaru sprawiedliwości rozumie się potrzebę doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, który okazuje się być mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu. Art. 37 k.p.k. nie wyklucza jednocześnie przekazania sprawy sądowi równorzędnemu w sytuacji, gdy stan zdrowia oskarżonego jest taki, że nie wyklucza stawiania się przezeń w sądzie co do zasady, ale jednocześnie uniemożliwia stawianie się w sądzie znacznie odległym od miejsca zamieszkania oskarżonego. Należy uznać, że taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Z opinii biegłego kardiologa wynika jednoznacznie, że dojazd oskarżonego do sądu miejscowo właściwego mógłby realnie narazić jego zdrowie, a nawet życie, na poważny uszczerbek. Nadto, nic nie wskazuje na to, aby miał on ulec polepszeniu, co dawałoby podstawę do zawieszenia procesu na ten okres. Biegły określił stan ten jako stały. Jednocześnie biegły, wskazując na zastosowane u oskarżonego leczenie (wszczepienie ICD w 2010 r.), wskazał, iż znacznie podnosi on 3 bezpieczeństwo chorego i zapobiega nagłym powikłaniom arytmicznym, co pozwala mu na udział w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W., czyli w miejscu jego zamieszkania – miejscu nie tak odległym jak miejsce obecnego prowadzenia postępowania przeciwko oskarżonemu. Tak więc wzgląd na stan zdrowia oskarżonego oraz na zapewnienie sprawnego toku postępowania w jego sprawie (a w zasadzie wzgląd na umożliwienie przeprowadzenie procesu w ogóle), przemawiają za przekazaniem sprawy oskarżonego równorzędnemu sądowi właściwemu dla miejsca jego zamieszkania, czyli w tym wypadku – Sądowi Rejonowemu w W. W związku z powyższym, w oparciu o art. 37 k.p.k., orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.