Postanowienie III KK 310/12

Sygn. akt III KK 310/12 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 października 2012 r., sprawy J. B. skazanego z art. 157 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 marca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 19 września 2011 r., uznał J. B. za winnego przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i wymierzył mu za nie karę 1 roku pozbawienia wolności. Sąd orzekł ponadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M. F. kwoty 5.000 złotych. Wyrok ten zaskarżony został przez obrońcę oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania art. 7 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na braku ustalenia, że J. B. działał w warunkach obrony koniecznej oraz obrazę przepisu prawa materialnego – art. 57a § 1 k.k. W apelacji sformułowany został wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego 2 wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zaś „z ostrożności procesowej” wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu art. 57a § 1 k.k. i złagodzenie wymierzonej kary poprzez warunkowe zawieszenie jej wykonania. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy J. B., Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 13 marca 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował działanie w warunkach czynu o charakterze chuligańskim i czyn ten zakwalifikował z art. 157 k.k. oraz obniżył wymierzoną oskarżonemu karę do 10 miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymany został w mocy. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca J. B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez odbiegające od rzetelnej oceny, powierzchowne, schematyczne oraz zawierające błędy logiczne ustosunkowanie się do zarzutu apelacji związanego z brakiem ustalenia, kto pierwszy zaatakował w trakcie zdarzenia stanowiącego przedmiot rozpoznania, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zbagatelizowanie istotnych rozbieżności i wewnętrznych sprzeczności w zeznaniach świadka P.K. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Na wstępie zauważyć trzeba, że zarzuty kasacyjne stanowią bez mała w całości powielenie zarzutów, które zostały już sformułowane w apelacji. Zarzuty te stanowiły przedmiot rozważań sądu odwoławczego, czego dowodem jest treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. Sąd ten odniósł się do kwestii rozpoczęcia zajścia pomiędzy skazanym a pokrzywdzonym, trafnie przy tym podkreślił, iż nie ma kluczowego znaczenia w sprawie ustalenie, który z uczestników zajścia pierwszy rozpoczął rozmowę w sprawie papierosa, a nawet kto wywołał szarpaninę na początku 3 zdarzenia. Okoliczności te mają drugoplanowe znaczenie o tyle, że w sprawie ustalono, że skazany w dalszej części zdarzenia uderzał i kopał nieprzytomnego pokrzywdzonego, trudno w tej sytuacji przyjąć działanie w warunkach obrony koniecznej, co postulowano w kasacji. Z drugiej strony, wobec korekty wyroku dokonanej przez sąd drugiej instancji, nie ma takiego znaczenia jak wcześniej fakt, czy skazany działał bez powodu lub z oczywiście błahego powodu. W tym stanie rzeczy rozbieżności w tym zakresie w zeznaniach świadków /…/ , dostrzeżone przez Sąd Okręgowy zostały prawidłowo ocenione. Zauważyć przy tym należy, że istotne fragmenty zeznań tych świadków są jednak ze sobą zgodne i mogły stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nie można także podzielić stanowiska autora kasacji, co do nieprawidłowej oceny zarzutu związanego z rozbieżnościami w zeznaniach świadka P. K. Rozbieżności te po pierwsze nie są aż tak istotne, jak zaprezentowano to w kasacji. W znacznej części znajdują one potwierdzenie w relacji świadka M. C. Świadkowie ci są zgodni co do określenia aktywnej roli skazanego i stopnia jego agresji. Po drugie natomiast, świadek P. K. wyjaśnił powody, dla których treść jego zeznań złożonych bezpośrednio po zdarzeniu nie była pełna (k. 441 akt). Sąd ad quem trafnie jednocześnie dostrzegł fakt, że świadek w czasie zajścia doznał urazu głowy oraz to, że w czasie zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu. W tej sytuacji uznać należy, że sposób rozpoznania także tego zarzutu apelacji (s. 5 – 6 uzasadnienia), w tym stopień wnikliwości sądu odwoławczego odpowiadają wymogom z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 455 § 3 k.p.k. O stopniu wnikliwości i obiektywizmu sądu odwoławczego świadczy przy tym pośrednio fakt zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść skazanego. Biorąc pod uwagę powyższe, kasacja została oddalona, jako oczywiście bezzasadna. Biorąc pod uwagę stan finansów skazanego i rozmiary jego zobowiązań finansowych, wynikających z wyroku oraz fakt odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, Sąd Najwyższy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił J. B. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.