Wyrok II UK 83/08

Wyrok z dnia 6 listopada 2008 r. II UK 83/08 Wspólnik spółki cywilnej jest upoważniony do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do długów pu- blicznoprawnych spółki jako przedsiębiorca (osoba trzecia, na którą przenie- siono odpowiedzialność za należności publicznoprawne) w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) tylko wtedy, gdy spółka cywilna nadal prowadzi działalność. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska, Romualda Spyt (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy z wniosku Piotra D. i Pawła C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o postępowanie restrukturyzacyjne, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2007 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P. decyzją z dnia 30 grudnia 2002 r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne toczące się na skutek wniosku wspólników spółki cywilnej „K.-S.” Pawła C. i Piotra D. z uwagi na to, że w dniu zło- żenia wniosku o restrukturyzację nie posiadali oni statusu przedsiębiorcy. Decyzją z dnia 6 lipca 2004 r. uchylono powyższą decyzję w części dotyczącej Piotra D. i od- mówiono wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego z jego wniosku. Kolejną de- cyzją z dnia 8 grudnia 2004 r. ZUS odmówił wszczęcia postępowania restruktury- zacyjnego wobec Pawła C. Od powyższych decyzji wniesiono odwołania. 2 Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r. zmienił decyzję z dnia 6 lipca 2004 r. i nakazał organowi rentowemu wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego z wniosku Piotra D., zmie- nił decyzję z dnia 8 grudnia 2004 r. i nakazał organowi rentowemu wszczęcie postę- powania restrukturyzacyjnego z wniosku Pawła C. oraz umorzył postępowanie z od- wołania od decyzji z dnia 30 grudnia 2002 r. Wyrok ten zapadł w następujących oko- licznościach faktycznych. Odwołujący się Paweł C. i Piotr D. od 18 lipca 1995 r. pro- wadzili działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą „K.-S.” s.c. Agencja Sprzedaży Ratalnej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodar- czej. Z dniem 31 marca 2001 r. zostali wykreśleni z tej ewidencji, natomiast faktyczne zaprzestanie działalności nastąpiło w 1997 r. Zadłużenie z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenia społeczne zatrudnionych w spółce pracowników wyniosło 49.038,62 zł. Pozwany wymierzył opłatę dodatkową w kwocie 44.000 zł. Decyzją z dnia 27 listopada 2000 r. przeniesiono na odwołujących się odpowiedzialność za nie- zapłacone składki na kwotę 80.698,16 zł. Aktualnie do zapłaty pozostaje kwota 49.038,62 zł. W dniu 14 listopada 2002 r. obaj odwołujący się złożyli wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego obejmującego należności wobec Fun- duszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 lutego 1996 r. do 31 maja 1997 r. Odwołu- jący się od 1 stycznia 1999 r. podlegają pracowniczemu ubezpieczeniu społeczne- mu, a Paweł C. posiada aktualnie udziały i akcje w spółkach kapitałowych, jest także członkiem zarządu fundacji Kadra dla Europy. Mając tak ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy uznał, że odwołujący się byli uprawnieni do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, bowiem uznał ich za przedsiębiorców w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa restrukturyzacyjna), tzn. takich przedsiębiorców, którzy są jednocześnie płatnikami należności wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponadto, zdaniem Sądu, przedmiotowy wniosek spełniał wszystkie wymagania wskazane w ustawie restrukturyzacyjnej. Za- tem brak był podstaw do pozostawienia wniosku o restrukturyzację bez rozpoznania na podstawie art. 13 ust. 3 tej ustawy. Apelacja organu rentowego oddalona została wyrokiem Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 6 listopada 2007 r. W 3 pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez Sąd Okręgowy. Podkreślił, że przepis art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej za przedsiębiorcę uznaje nie tylko przedsiębiorcę okre- ślonego w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności go- spodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) lecz także „innego zobowiązanego do uiszczenia należności”, o których mowa w art. 6 ustawy, co oznacza, że również spółka cywilna jest podmiotem objętym możliwością restrukturyzacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wydanie decyzji z dnia 27 listopada 2000 r. o przeniesieniu odpowie- dzialności za zaległości składkowe na odwołujących się spowodowało, że stali się oni przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy restrukturyzacyjnej, uprawnionymi do wystą- pienia z wnioskiem o restrukturyzację należności składkowych. Skarga kasacyjna organu rentowego oparta została na naruszeniu prawa materialnego - art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że odwołujący się są „innymi zobowiązanymi do uiszcze- nia należności, o których mowa w art. 6”, a nie należą do kategorii „przedsiębiorców w rozumieniu ustawy Prawo o działalności gospodarczej będącego podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą trzecią odpowiadającą za zaległości podat- kowe” oraz przez uznanie, że podmiot zdefiniowany w drugiej części tego przepisu (po słowie „albo”) nie musi prowadzić na dzień złożenia wniosku o restrukturyzację działalności, z tytułu której powstały zaległości. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na wy- stępujące w sprawie istotne zagadnienia prawne i potrzebę wykładni przepisów. Po pierwsze, wyjaśnienia wymaga, czy „inny zobowiązany do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6” w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, to osoba trzecia (na którą przeniesiono odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki) i to z tego powodu, że osoba trzecia nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy - Prawo o działalności gospodarczej; co powoduje, że nie mieści się w grupie pod- miotów wymienionych w części pierwszej tego przepisu (do słowa „albo”). Po drugie, czy podmiot zdefiniowany w części drugiej tego przepisu („inny zobowiązany do uisz- czenia należności, o których mowa w art. 6”) może być uznany za przedsiębiorcę uprawnionego do złożenia wniosku o restrukturyzację, w sytuacji, gdy w dacie tego wniosku nie prowadzi działalności, z tytułu której powstały zaległości (działalność została zakończona i nastąpiło wykreślenie z rejestru). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi 4 Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i odda- lenie obu odwołań. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że przepis art. 2 pkt 1 ustawy restruktury- zacyjnej definiuje dwie grupy podmiotów. Wedle wywodów skargi nieprawidłowe było zakwalifikowanie odwołujących się do kręgu „innych zobowiązanych do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6”, objętych drugą częścią tego przepisu tylko dlatego, że są zobowiązani do zapłaty należności objętych przepisem art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej. Zdaniem skarżącego, odwołujący się występują jako osoby trze- cie odpowiadające za zaległości spółki cywilnej i z tego powodu mieszczą się oni w kręgu podmiotów objętych pierwszą częścią tego przepisu. Jednakże z tego względu, że nie prowadzili oni w dniu złożenia wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego działalności gospodarczej, z tytułu której powstały zaległości podatkowe, nie są oni przedsiębiorcami w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restruktury- zacyjnej. W szczególności wskazuje na to przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy określający cel tego aktu normatywnego i uściślający definicję przedsiębiorcy poprzez odesłanie do przepisów o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Zgodnie z przepisem art. 7 pkt 9 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.) pod pojęciem przedsiębiorcy należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, a także spółkę cywilną. Zatem tą inną osobą zobowiązaną do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej, jest spółka cywilna, która w rozumieniu przepisów działalności gospodarczej nie jest przedsiębiorcą. Podobny pogląd wyra- żony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r., II FSK 527/05 (LEX nr 198047), a także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Admini- stracyjnego w Warszawie: z dnia 6 lipca 2004 r., III S.A. 2959/03 (LEX nr 168527), z dnia 16 czerwca 2004 r., II SA 953/03 (LEX nr 158479). Nie jest zatem uprawnione umieszczanie w tej grupie osób trzecich odpowiadających za zaległości składkowe. Niezależnie od powyższego stanowiska nawet zakwalifikowanie odwołujących się do „innych zobowiązanych do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6” nie oznacza, że są oni przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy restrukturyzacyjnej. Nie można bowiem poprzestać na wykładni językowej przepisu art. 2 pkt 1 tej ustawy. Istotne znaczenie ma cel ustawy restrukturyzacyjnej określony w jej art. 1 ust. 2, po- 5 legający na doprowadzeniu do poprawy sytuacji finansowej podmiotu i przywrócenia mu warunków do konkurowania na rynku. Cel ten dostrzegł Naczelny Sąd Admini- stracyjny w przywołanym wyroku w sprawie II FSK 527/05, stwierdzając, że spółka cywilna jako ”inny zobowiązany” może się ubiegać o restrukturyzację, o ile nie zo- stała wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., III UK 67/04 (OSNP 2005 nr 5, poz. 69), wywiódł, że niedopuszczalne jest umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne przedsiębiorcy, który w dniu złożenia wniosku definitywnie zaprzestał wy- konywania działalności gospodarczej, w związku z którą powstały te należności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołujący się Paweł C. wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i - w obu tych przypadkach zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania kasa- cyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzo- rowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdol- ność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Przepis ten wskazuje, że przepisy ustawy restrukturyzacyjnej obejmują tych przedsiębiorców, którzy spełniają warunki do udzielenia im pomocy publicznej. W spornym okresie obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzo- rowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm., powoływana dalej jako ustawa o pomocy). W myśl art. 2 ust. 2 pkt 6 tej ustawy jej przepisy stosuje się do pomocy udzielanej w dowolnej formie, między innymi w for- mie umorzenia bądź zaniechania ustalania lub poboru należnych od przedsiębiorcy świadczeń pieniężnych, stanowiących środki publiczne w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, innych niż podatki, albo odraczania lub rozkładania na raty płatności takich świadczeń. Jedną z form pomocy publicznej udzielanej przedsiębior- com w rozumieniu powyższej ustawy jest umorzenie (restrukturyzacja) zaległości 6 wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy i Funduszu Gwaran- towanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie przepisów ustawy restrukturyza- cyjnej, dokonywane w oparciu o przepis art. 4 w związku z art. 6 tej ustawy. Jedno- cześnie w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy pomoc publiczna dla przedsiębiorców stanowi przysporzenie korzyści finansowych określonemu przedsiębiorcy w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, co oznacza, że pomoc publicz- na, a więc także i ta, która udzielana jest na zasadach ustawy restrukturyzacyjnej, przysługuje jedynie przedsiębiorcy, który w momencie składania wniosku o pomoc publiczną (restrukturyzację należności publicznoprawnych) prowadzi działalność gospodarczą. Celem udzielanej pomocy publicznej w formie umorzenia należności na zasadach wynikających z ustawy restrukturyzacyjnej nie jest zatem oddłużenie podmiotów gospodarczych, jest nim natomiast poprawa sytuacji przedsiębiorstw, w tym przywrócenie płynności finansowej, zdolności kredytowej, stworzenie warunków dla stabilizacji i rozwoju przedsiębiorstw, przywrócenie długookresowej zdolności konkurowania na rynku, a tym samym do wzrostu zatrudnienia, a oddłużenie jest środkiem prowadzącym do tego celu. Taki cel wynika jednoznacznie z uzasadnienia projektu ustawy restrukturyzacyjnej (http//www.sejm.gov.pl.), które powołuje się także na to, że ustawa jest adresowana tylko do tych przedsiębiorców, którzy mimo trudnej sytuacji ekonomicznej mają perspektywy rozwoju i są w stanie określić działania, ja- kie powinny być zrealizowane w celu ustabilizowania kondycji finansowej oraz dal- szego rozwoju, a także stwarzają warunki do wzrostu zatrudnienia. Powyższe cele wskazują także na to, iż pomoc publiczna na warunkach wynikających z ustawy restrukturyzacyjnej kierowana jest do określonego podmiotu gospodarczego, a więc należności objęte restrukturyzacją stanowić muszą należności obciążające ten, a nie jakikolwiek (inny) podmiot gospodarczy. W konkluzji zatem, restrukturyzacją mogą być objęte należności wymienione w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej wyłącznie podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przyjęcie przeciwnej możliwości - restrukturyzowania należności przedsiębiorcy, który zakończył swoje funkcjonowanie na rynku - zaprzeczałoby przedstawianym wyżej celom. Za takim rozumieniem celu restrukturyzacji przemawia także art. 3 ust. 1 ustawy, który stanowi, że nie stosuje się jej do przedsiębiorców znajdujących się w stanie likwidacji lub upadłości. Znaczenie przepisu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, zgodnie z którym ilekroć w ustawie mowa jest o przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę określonego w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności 7 gospodarczej mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypo- spolitej Polskiej będącego podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe albo innego zobowiązanego do uisz- czenia należności, o których mowa w art. 6, odczytywana musi być w zgodzie z zało- żeniami ustawodawcy w zakresie pomocy publicznej i wynikającym z tych założeń celem ustawy restrukturyzacyjnej. Tak więc osobą uprawnioną do złożenia wniosku o restrukturyzację zaległości związanych ze ściśle określoną działalnością gospodar- czą jest prowadzący ją przedsiębiorca - w rozumieniu ustawy Prawo o działalności gospodarczej - będący jednocześnie podatnikiem, płatnikiem w stosunku do tych zaległości, następca prawny w stosunku do należności (pasywów), które przejął i który jednocześnie przejmuje dotychczasową działalność w całości lub części (przy- kładowo pracodawca przejmujący zakład pracy lub jego część w trybie art. 231 k.p., spadkobierca kontynuujący działalność gospodarczą spadkodawcy). Jest nim (przedsiębiorcą) także osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowiedzialność za należności publicznoprawne, która z mocy art. 107 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierp- nia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) odpowiada za nie całym swoim majątkiem solidarnie z - co należy podkreślić - dalej funkcjonującym na rynku podatnikiem. W przypadku tych dwóch ostatnich osób (następcy prawnego i osoby trzeciej) przepis ten zrównuje ich sytuację z sytuacją przedsiębiorcy płatnika i podatnika, wyposażając je w uprawnienie do złożenia wnio- sku o restrukturyzację należności, ale nadal są to należności związane z określoną, funkcjonującą w obrocie gospodarczym działalnością gospodarczą, podlegającą re- strukturyzacji, a nie z jakąś inną działalnością, którą aktualnie prowadzi składający wniosek. Tak samo przepis ten traktuje „inne osoby zobowiązane do uiszczenia należ- ności, o których mowa w art. 6”, a więc podmioty, które nie są przedsiębiorcami w myśl przepisów o działalności gospodarczej, a jednocześnie są podatnikami i płatni- kami należności publicznoprawnych. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r., II FSK 527/05, że „innym zobowiązanym” jest spółka cywilna. Od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, w sposób jednoznaczny w art. 4 ust. 2 tego aktu prawnego ustawodawca przesądził, że za przedsiębiorcę należy uważać wspólników spółki cywilnej, a nie samą spółkę. Rozwiązanie to utrzymano w kolejnym akcie prawnym regulującym podstawy prowadzenia działalno- 8 ści gospodarczej, a mianowicie w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działal- ności gospodarczej ustawy (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), a konkretnie w art. 4 ust. 2 tej ustawy. Natomiast „innym zobowiązanym” nie jest osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowiedzialność za należności publiczno- prawne, jak przyjął to Sąd Apelacyjny, bo taka osoba jest zdefiniowana w pierwszej części omawianego przepisu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, jeżeli chociaż w części przejęła działalność, której restrukturyzacja dotyczy. Nie jest nią tym bardziej osoba trzecia, która działalności takiej nie przejęła, ponieważ nie jest ona w ogóle uprawniona do wystąpienia wnioskiem o restrukturyzację. Podsumowując powyższe, definitywne zakończenie działalności przez pod- miot gospodarczy powoduje że, po pierwsze, nie ma osoby uprawnionej do wystą- pienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego (podatnik, płat- nik czy „inna osoba” - spółka cywilna - zakończyła swój byt w obrocie gospodarczym, a następca prawny i osoba trzecia, którzy nie przejęli działalności gospodarczej za- dłużonego przedsiębiorcy, nie mogą zostać uznani za uprawnionego przedsiębiorcę). Po drugie, zaległe należności publicznoprawne nie mogą zostać objęte restruktury- zacją, bo nie spełni ona celu założonego przez ustawodawcę. Stanowisko to jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2004 r., III UK 67/04, zgodnie z którym na podstawie ustawy restrukturyzacyjnej nie- dopuszczalne jest umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społecz- ne przedsiębiorcy, który w dniu złożenia wniosku definitywnie zaprzestał wykonywa- nia działalności gospodarczej, w związku z którą powstały te należności. Zatem wspólnik spółki cywilnej jest osobą upoważnioną do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do długów publiczno- prawnych spółki jako przedsiębiorca (osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowie- dzialność za należności publicznoprawne) w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restruktu- ryzacyjnej tylko wtedy, jeżeli spółka cywilna nadal prowadzi swoją działalność. Warunkiem restrukturyzacji wynikającym z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, mającym również zastosowanie do należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-c, w tym zaległości wobec: Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy, Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 10a), od którego uzależnia się umorzenie należności, jest przede wszystkim to, aby były one objęte restrukturyza- cją. Ustawowy zwrot „objęte restrukturyzacją” oznacza należności spełniające wa- runki do objęcia ich restrukturyzacją, a jednym z nich jest to, aby były to należności 9 obciążające funkcjonujący podmiot gospodarczy. Niespełnienie tego wymagania uzasadnia umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego przez organ restrukturyza- cyjny (organ rentowy) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================