Postanowienie II KK 192/14

Sygn. akt II KK 192/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 sierpnia 2014 r., sprawy T. G. skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 grudnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 17 kwietnia 2013 r. p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt … 531/09, Sąd Rejonowy w W. skazał T. G. za przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Od wyroku tego apelację złożył jego obrońca. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności zeznań 2 świadka M. D. oraz wyjaśnień Z. F. oraz opinii biegłej psycholog T. D., a także art. 201 w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa wobec sprzeczności dwóch opinii i wydanie wyroku w przypadku, gdy w sprawie występowały dwie sprzeczne opinie biegłych. We wniosku obrońca domagał się zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt … 1035/13, utrzymał wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść, tj. art. 6 w zw. z art. 7 oraz art. 201 i art. 452 § 2 kodeksu postępowania karnego poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego o sygn. akt … 531/09, wydanego z rażącym naruszeniem przepisów postępowania i tym samym przyjęcie jego ustaleń, w tym zaakceptowanie niedopuszczenia dowodu z konfrontacji biegłych psychologów, których opinie były ze sobą sprzeczne, jak również nie skorzystanie z możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego przewidzianej w art. 452 § 2 kodeksu postępowania karnego, w sytuacji, w której opinie biegłych T. D. i W. B. dotyczące oceny zeznań świadka M. D., w szczególności w zakresie tendencji świadka do konfabulacji wydane przed Sądem I instancji były w sposób ewidentny sprzeczne.” Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie został naruszony w trakcie rozpoznania sprawy w postępowaniu 3 odwoławczym, a to właśnie powinno być przedmiotem kasacji. Kasacja w istocie jest powtórzeniem zarzutów apelacji, albowiem już w apelacji zostały postawione zarzuty naruszenia przepisów art. 7 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k., które obecnie w kasacji zostały znów przywołane, z dodatkowym wskazaniem jako naruszonych przepisów norm art. 6 k.p.k. oraz art. 452 § 2 k.p.k. W sytuacji, gdy sąd II instancji nie przeprowadzał w postępowaniu odwoławczym jakichkolwiek dowodów, ani też rozpoznając apelację nie stwierdził, aby opinie biegłych psychologów były między sobą sprzeczne w sposób rzeczywisty, to staje się jasne, że takie postąpienie obrońcy skazanego, a więc zarzucenie sądowi ad quem naruszenia norm art. 7 k.p.k. i art. 201 k.p.k. było chybione. Istotne jest także i to, że w kasacji nie sformułowano w ogóle zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., co oznacza, iż skarżący nie kwestionuje sposobu odniesienia się sądu odwoławczego do tych zarzutów apelacji. Podkreślić jedynie należy, że sąd I instancji w całości odrzucił jako niewiarygodną, i opartą na wadliwych i dowolnych przesłankach, opinię biegłej T. D., a stanowisko swoje przedstawił w sposób obszerny i precyzyjny w uzasadnieniu wyroku (str. 23-24). Nie doszło zatem do wystąpienia sprzeczności pomiędzy opiniami biegłych; w sprawie obdarzona walorem pełności i wiarygodności funkcjonowała tylko jedna opinia biegłego psychologa, tj. opinia W. B. Już w apelacji skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów dla zakwestionowania tych ocen sądu I instancji, a zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 201 k.p.k. oparł li tylko na fakcie istnienia dwóch sprzecznych w swoich wnioskach opinii, pomijając już natomiast to, że jedna z nich została uznana jako niewiarygodną. Taka zatem sytuacja nie może dowodzić istnienia sprzeczności pomiędzy opiniami biegłych. Sprzeczność ta mogła bowiem mieć miejsce tylko wtedy, gdyby sąd meriti dokonując oceny obu takich odmiennych w swoich wnioskach opinii nie mógł rozstrzygnąć, w oparciu o całokształt materiału dowodowego i przy posłużeniu się instrumentarium z art. 7 k.p.k., która z nich winna stanowić podstawę orzekania. Tymczasem w tej sprawie takich wątpliwości sąd ten nie miał, a odmiennych argumentów skarżący nie przedstawił nawet w apelacji. Nie mogło także dojść do obrazy art. 452 § 2 k.p.k. Pomijając już to, że przepis ten ma charakter uznaniowy (por. np. wyrok SN z dnia 11 stycznia 2011 r., V KK 133/10, Lex nr 784527) to w niniejszej sprawie istotne jest to, iż zarzut obrazy 4 art. 201 k.p.k. był sformułowany w apelacji, a zatem jeśli sąd II instancji uznał, że między opiniami nie było żadnej sprzeczności wymagającej zastosowania tej normy, to nie miał jakiegokolwiek powodu dla rozważania zastosowania – i to z urzędu, albowiem żadnego wniosku nie złożono w toku rozprawy odwoławczej – normy art. 452 § 2 k.p.k. Przywołanie jako naruszonej normy art. 6 k.p.k. powiązane jest również z kwestią rzekomej sprzeczności opinii biegłych, co oznacza, iż również w tym zakresie uchybienie w zakresie prawa do obrony na etapie postępowania odwoławczego nie zaistniało. Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.