Sygn. akt II Ka 707/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 stycznia 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSO Sylwia Olimpia Uszyńska
Protokolant:
sekr. sądowy Kinga Łempicka
przy udziale prokuratora Pawła Charatynowicza
po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 r.
sprawy
W. D.
oskarżonej z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk
R. D.
oskarżonego z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 30 lipca 2025 r. sygn. akt II K 1259/24
I.
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II.
zasądza od oskarżonej W. D. 310 złotych, zaś od oskarżonego R. D. 430 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
II Ka 707/25
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
.
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 lipca 2025 roku sygn. akt II K 1259/24
.
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
.
1.3. Granice zaskarżenia
.
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
.
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
.
1.4. Wnioski
☒
uchylenie
☒
zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
.
2.1. Ustalenie faktów
.
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
-------------------------
--------------------------------------------------------------------------
---------------
----------------
.
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
-----------
--------------------------
---------------------------------------------------------------------------
----------------
----------------
.
2.2. Ocena dowodów
.
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
---------------------
--------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
.
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
---------------------
------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
Zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie za wiarygodne w całości zeznań świadków: P. K. (1), P. T., P. K. (2), J. B. i D. Ś. co do okoliczności i przebiegu zdarzenia i tym samym uznanie za niewiarygodne oświadczeń procesowych W. D. i R. D. co do nieprzyznania się do popełnienia zarzucanych im czynów oraz zeznań świadka M. P. co do przebiegu zdarzenia, podczas gdy brak sprawstwa oskarżonych oraz wiarygodność relacji przedstawionej przez świadka M. P. i zupełnie inny przebieg zdarzenia niż relacjonują to funkcjonariusze Policji potwierdzają nagrania z monitoringu, dołączone do akt sprawy, który to dowód został uznany przez Sąd za wiarygodny i obiektywny i był odtwarzany na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 roku, co tym samym skutkuje podważeniem wiarygodności twierdzeń pokrzywdzonych co do przebiegu całego zajścia i naruszenia ich nietykalności cielesnej przez oskarżonych, które to naruszenie doprowadziło w konsekwencji do wydania zaskarżonego wyroku i uznania oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzuty podniesione w apelacji wraz z przytoczoną na ich poparcie argumentacją nie dostarczyły podstaw do uznania kontestowanego orzeczenia za nietrafne. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień ani też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do zmiany orzeczenia bądź jego uchylenia i zwrócenia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom obrony, Sąd meriti w sposób wszechstronny wyjaśnił całokształt zaistniałych okoliczności, nie dopuszczając się przy tym jakichkolwiek błędów.
Apelacja obrońcy dotyczyła zarzutu błędu w ocenie materiału dowodowego, a więc naruszenia przepisów postępowania, jak należy domniemywać art. 7 kpk, którego efektem były wadliwe ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia, sprowadzające się do uznania, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów.
Tymczasem zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy procedował w przedmiotowej sprawie prawidłowo, właściwie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, uwzględniając przy wyrokowaniu wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, które finalnie jednoznacznie przemawiały za sprawstwem oskarżonych. Wbrew twierdzeniom obrońcy, które de facto w zasadniczej części koncentrowały się wokół oskarżonej W. D., na podstawie dołączonych do akt sprawy dowodów w postaci nagrań monitoringu klubu (...) nie sposób było ustalić dokładnego przebiegu zdarzenia z dnia 20 października 2024 roku. Odległość miejsca zdarzenia od kamery monitoringu oraz duża ilość osób przebywających przed klubem uniemożliwiały szczegółowe odtworzenie przebiegu interwencji policjantów. Z obu nagrań, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, można jedynie wywnioskować, że do takich przepychanek przed klubem faktycznie doszło, a policjanci dość szybko opanowali sytuację i obezwładnili oskarżonych. Wbrew twierdzeniom odbiorcy, nawet odtworzenie zapisu z nagrań monitoringu w zwolnionym tempie nie pozwala na konkluzję, jakoby zdarzenie miała zainicjować funkcjonariuszka policji. Rzekomego uderzenia oskarżonej przez wyżej wymienioną wskazane nagranie z pewnością nie potwierdza, jak sugeruje to obrońca.
Jednak w niniejszej sprawie cennym materiałem dowodowym, jak zauważył Sąd meriti, okazały się zeznania świadków, w tym m.in. czworga policjantów biorących udział w interwencji oraz pracownika ochrony klubu. Każda z tych osób opisała zdarzenie, w którym uczestniczyła z własnej perspektywy, przywołując wyłącznie te spostrzeżenia, które samodzielnie zaobserwowała. Świadkowie ci są niewątpliwie osobami obcymi dla oskarżonych, przybyli na interwencję w związku z konkretnym wezwaniem i w żaden sposób nie byli zainteresowani zeznawaniem na ich niekorzyść, tudzież ich pomawianiem o zachowania, które nie miały miejsca. Innymi słowy - w miejscu zdarzenia przebywali oni w ramach czynności służbowych, wykonując obowiązki zawodowe, a ich zeznania nie były schematyczne i różniły się od siebie szczegółami, co świadczy jedynie o obiektywizmie przekazu. Co więcej, należy też zauważyć, że świadek P. K. (2) na rozprawie zeznał, że urazy jakich doznał nie były spowodowane agresją oskarżonego wobec niego, a jedynie próbą pokonania oporu oskarżonego. Okoliczność ta przemawia za szczerością zeznań funkcjonariusza policji i brakiem celowego działania w celu pomówienia oskarżonego. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że zeznania wyżej wspomnianych świadków wzajemnie korespondowały ze sobą, były spójne i logiczne i jako takie zasługiwały na walor wiarygodności.
Sąd, stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyrektywami wskazanymi w art. 7 k.p.k., ocenia materiał dowodowy bacząc na jego całokształt, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logiczne usytuowanie przedstawianych okoliczności w całym ciągu przyczynowo-skutkowym. Za niewiarygodne i sprzeczne z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie zostały uznane przez Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonych. Wyjaśnienia te są niespójne z dowodami osobowymi w postaci zeznań wskazanych powyżej świadków, to jest policjantów i ochroniarza klubu. W przeciwieństwie do tych osób oskarżeni posiadali byli zainteresowani konkretnym wynikiem toczącego się postępowania, wobec czego to właśnie do ich relacji należało podejść z większą dozą krytycyzmu. Wyjaśnienia przedstawione w niniejszej sprawie stanowią zdaniem Sądu Okręgowego linię obrony ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej, co jest poniekąd zrozumiałą reakcją na postawione zarzuty. Również zeznania świadka M. P. w zakresie przebiegu zdarzenia, jako odosobnione i niekorespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, nie zasługiwały na walor wiarygodności, co słusznie skonkludował Sąd I instancji.
Wobec uznania bezzasadności zarzutów dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzającego się do uznania, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do skazania oskarżonych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że Sąd meriti ocenił zgromadzony materiał dowodowy właściwie, wyczerpująco i trafnie swe stanowisko uargumentował, a także ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, uzasadniający przypisanie oskarżonym sprawstwa zarzucanych im czynów. Słusznie też uznał, że zachowanie to należało rozpatrywać w kategoriach występku chuligańskiego – argumentacja Sądu i instancji w pełni w tym zakresie przekonuje, podobnie jak rodzaj i charakter wymierzonych oskarżonym sankcji.
Wniosek
Obrońca oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Bezzasadność apelacji skutkowała bezzasadnością wniosku o zmianę wyroku.
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
.
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
.
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zaskarżony wyrok w całości.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.
.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
.
1.
Przedmiot i zakres zmiany
.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach zmiany
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
.
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4.1.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uchylenia
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
O opłacie za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od oskarżonej W. D. kwotę 300 zł oraz od oskarżonego R. D. kwotę 420 zł. Ponadto, na podstawie § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym w zw. z art. 633 kpk. w zw. z art. 634 kpk – Sąd zasądził od oskarżonych kwoty po 10 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym.
7.
PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonych
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
art. 439 k.p.k.
☐
brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒
uchylenie
☒
zmiana