Sygn. akt II Cz 372/13
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. w Świdnicy na posiedzeniu
niejawnym zażalenia pozwanej T. K. na postanowienie Sądu
Rejonowego w Świdnicy z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I C 16/12,
w sprawie z powództwa Miejskiego (...)w L.wytoczonego na rzecz na rzecz M. A.
o zapłatę 1905 zł
p o s t a n a w i a:
oddalić zażalenie.
II Cz 372/13
UZASADNIENIE
Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 13 marca 2013r. Sąd Rejonowy odrzucił zażalenie T. K. na postanowienie z dnia 16 stycznia 2013 r., gdyż pozwana, mimo wezwania, nie uzupełniła w terminie braków formalnych wniesionego środka zaskarżenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła obrazę art. 233 kpc oraz art. 162 kpc, gdyż została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.
Sąd Okręgowy zważył. Zażalenie podlegało oddaleniu. Zasadnie bowiemw uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 16 stycznia 2013 r., pomimo skutecznego doręczenia jej w dniu 19 lutego 2013 r. wezwania do usunięcia powyższych braków, w terminie tygodniowym, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 394 § 3 kpc zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeby nowych faktów i dowodów. Braki w powyższym zakresie podlegają uzupełnieniu w sposób i terminie wskazanym przez Sąd, zaś skutkiem ich nieusunięcia jest odrzucenie zażalenia (art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionego środka odwoławczego przez dokładne wskazanie zaskarżonego orzeczenia, podanie czy wnosi o jego zmianę, czy uchylenie, a ponadto sprecyzowanie, kiedy uzyskała wiadomość o nadaniu klauzuli wykonalności, od kogo taką wiadomość powzięła, czy jest prowadzone przeciwko niej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w niniejszej sprawie, z podaniem sygnatury akt i oznaczeniem komornika – te ostatnie informacje były istotne dla ustalenia czy zażalenie skarżącej na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności zostało wniesione w terminie, zgodnie bowiem z treścią art. 795 § 2 kpc, termin do wniesienia takiego zażalenia biegnie dla dłużnika od daty doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Adresowane do pozwanej wezwanie do poprawienia zażalenia w sposób jasny i zrozumiały formułowało braki, jakimi dotknięty był przedmiotowy środek zaskarżenia oraz określało termin, w jakim braki te winny być usunięte. W odpowiedzi skarżąca, przytaczając szereg okoliczności niezwiązanych ze sprawą, nie usunęła żadnych wskazanych w wezwaniu uchybień, podniosła jedynie, że braki zażalenia uzupełni w późniejszym terminie, po sporządzeniu przez Sąd uzasadnienia postanowienia z dnia 11 października 2011 r., taka zaś postawa nie może zasługiwać na akceptację. Bez znaczenia jest również podnoszone przez skarżącą w zażaleniu pozostawanie na zwolnieniu lekarskim., gdyż, jak wynika z dołączonego do tego zażalenia kserokopii zwolnienia (k. 360), obejmowało ono okres od 6 marca 2013r., a termin do uzupełnienia braków upływał 26 lutego 2013r. i w tym też terminie skarżąca była zdolna do złożenia wyżej wskazanego pisma, w którym jednak braków tych nie uzupełniła, ani też nie wspominała o niemożności ich usunięcia z uwagi na podnoszony dopiero obecnie stan chorobowy. Na marginesie należy nadto zauważyć, że pisma procesowe pozwanej – pisane częściowo na komputerze, częściowo zaś pismem ręcznym, są nieczytelne i chaotyczne. Skarżąca zdaje się korzystać ze sporządzonego przez siebie szablonu, na którym dokonuje licznych dopisków i skreśleń, te natomiast, w połączeniu z naniesioną pismem maszynowym treścią, nie tworzą spójnej i logicznej całości. T. K. formułuje w nich różne żądania i nawiązuje do różnych spraw, w związku z tym nie sposób ustalić czego w danym piśmie faktycznie się domaga.
Skoro zatem zażalenie pozwanej na postanowienie z dnia 16 stycznia 2013 r. nie spełniało wymogów określonych w art. 394 § 3 kpc i skarżąca nie wykonała prawidłowo nałożonego na nią obowiązku, Sąd Rejonowy prawidłowo zażalenie to odrzucił.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc, orzekł jak w sentencji postanowienia.