Orzecznictwo

Wyrok II AKa 115/15

Sąd: Sąd powszechny
Data: 3 listopada 2015
Sygnatura: II AKa 115/15
Rodzaj: Wyrok

Sędziowie: Janusz Szrama, Marek Kordowiecki, Urszula Duczmal

Teza

Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka (wyjaśnieniach jednego z oskarżonych), nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka (wyjaśnienia jednego z oskarżonych) są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek (oskarżony) zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (jak świadek koronny, tzw. „mały świadek koronny” czy świadek incognito). Orzecznictwo przyjmuje jednak, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia (patrz wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r., II KRN 178/95, Mon. Prawn. 1996/10/376). Rzecz jednak w tym, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażanych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach. Bez znaczenia jest dla oceny wiarygodności wyjaśnień tego oskarżonego fakt czy oskarżony, pomawiając swoich synów i <Krzysztofa Burdona | K. B.> liczył na pobłażliwość organów ścigania a następnie Sądu orzekającego czy też nie, skoro zresztą sam ustawodawca przewidział takie instytucje jak świadek koronny, czy „mały świadek koronny”, które przecież nieodłącznie wiążą się z koniecznością pomówienia innych osób o przestępcze zachowania, by móc skorzystać z dobrodziejstw instytucji karnomaterialnych w zakresie orzekanych kar. nie jest możliwe wypracowanie jakichkolwiek „wytycznych” pod kątem oceny zeznań (wyjaśnień) stanowiących pomówienie, bowiem ocena takiego dowodu powinna zostać dokonana w świetle zasad przewidzianych w art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem specyfiki konkretnej sprawy, w której taki dowód występuje.

Powołane przepisy

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiart. 53; art. 53 ust. 1; art. 53 ust. 2; art. 56; art. 56 ust. 1; art. 56 ust. 3; art. 63; art. 63 ust. 1; art. 63 ust. 3
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karnyart. 11; art. 11 § 2; art. 18; art. 18 § 3; art. 19; art. 19 § 2; art. 19 § 2 pkt. 7; art. 19 § 2 pkt. 9; art. 4; art. 4 § 1; art. 60; art. 60 § 1; art. 60 § 2; art. 60 § 6; art. 60 § 6 pkt. 2; art. 60 § 6 pkt. 8; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70; art. 70 § 1; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 73; art. 73 § 1

Treść orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 listopada 2015 roku

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, w II Wydziale Karnym w składzie :

Przewodniczący: SSA Urszula Duczmal

Sędziowie: SSA Janusz Szrama

SSA Marek Kordowiecki (spr.)

Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Piotra Urowskiego

po rozpoznaniu w dniu 22.10.2015 r.

sprawy T. D., J. D., D. D. i K. B.

oskarżonych z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 i art. 53 ust. 1 i 2, i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§2 k.k. oraz z art. 63 ust. 1 i 3 i art. 53 ust. 1 i 2, i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§2 k.k., oraz art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 i art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§2 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez obrońców wszystkich oskarżonych

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 29 kwietnia 2015 roku sygn. akt XVI K 211/14

I. zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonego J. D. w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczoną w punkcie 16 karę łączną pozbawienia wolności

oraz stosując przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r., przy zastosowaniu przepisu art. 4§1 k.k.:

b) wymierzoną temu oskarżonemu za czyn mu przypisany w punkcie 7 karę pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 19§2 k.k. i art. 60§1, 2 i 6 pkt 2 k.k., łagodzi do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy,

c) wymierzoną temu oskarżonemu za czyn mu przypisany w punkcie 8 karę pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 60§2 i 6 pkt 2 k.k., łagodzi do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy,

d) wymierzoną temu oskarżonemu za czyn mu przypisany w punkcie 9 karę pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 19§2 k.k. i art. 60§1, 2 i 6 pkt 2 k.k., łagodzi do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy,

e) wymierzoną temu oskarżonemu za czyn mu przypisany w punkcie 10 karę pozbawienia wolności łagodzi do 1 (jednego) roku,

f) w miejsce uchylonej w punkcie 16 kary łącznej pozbawienia wolności, po połączeniu orzeczonych wyżej kar jednostkowych, orzeka wobec oskarżonego J. D. karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

g) na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. oraz art. 73§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego J. D. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat próby, oddając oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora sądowego,

h) wskazane w punkcie 17 okresy zatrzymania oskarżonego J. D. zalicza na poczet orzeczonej wobec tego oskarżonego kary łącznej grzywny, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny i tę grzywnę uznaje za wykonaną w liczbie ośmiu stawek dziennych;

II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów A. Ł. i P. W. kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych (w tym VAT) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonym w postępowaniu apelacyjnym;

IV. zasądza od oskarżonych K. B., T. D. i D. D. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, z tym, że od oskarżonego K. B. w kwocie 773,00 zł a od oskarżonych T. D. i D. D. w kwotach po 35,00 zł, natomiast od zapłaty tych kosztów zwalnia oskarżonego J. D. a nadto wymierza oskarżonym za postępowanie odwoławcze opłaty:

- T. D. w kwocie 1.200,00 zł,

- D. D. w kwocie 1.000,00 zł,

- K. B. w kwocie 780,00 zł

i wymierza oskarżonemu J. D. za obie instancje opłatę w kwocie 900,00 zł.

Marek Kordowiecki Urszula Duczmal Janusz Szrama

Niniejszy wyrok jest wykonalny z dniem 3 listopada 2015 r.

Poznań, dnia 3.11.2015r.

Sędzia Sądu Apelacyjnego

Przemysław Strach

Powołane sygnatury

XVI K 211/14

Uzasadnienie liczy 3 932 znaki.

Dokument w bazie źródłowej

Wróć do listy orzeczeń