Wyrok I PKN 219/97

Wyrok z dnia 20 sierpnia 1997 r. I PKN 219/97 Wskazanie jako podstawy kasacyjnej naruszenia nie istniejących prze- pisów prawa materialnego uniemożliwia kontrolę kasacji w tym zakresie. Przewodniczący Prezes SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Maria Mańkowska (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 1997 r. sprawy z powództwa Zdzisława B., Antoniego W., Stanisława O. i Ryszarda G. przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. w likwidacji o zapłatę, na skutek kasacji powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze z dnia 19 lutego 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze z dnia 19 lutego 1997 r. zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Nowej Soli z dnia 8 listopada 1996 r. w ten sposób, że powództwa likwidatorów Zdzisława B., Antoniego W., Stanisława O. i Ryszarda G. o wynagrodzenie za pracę za okres od listopada 1993 r. przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. w likwidacji zostały w całości oddalone. Sąd Wojewódzki, po uzupełnieniu postępowania dowodowego ustalił, że strony zawarły w dniu 29 lipca 1991 r. umowy o pracę na stanowiskach likwidatorów - na czas określony do czasu zakończenia likwidacji Spółdzielni. Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 2 lutego 1993 r. [...] uchylił uchwałę Walnego Zgromadzenia członków pozwanej Spółdzielni z dnia 14 sierpnia 1992 r., którą powodowie zostali odwołani, jako likwidatorzy Spółdzielni. Stosunek pracy został jednak rozwiązany z powodami z dniem 30 września 1992 r. i po tej dacie nie doszło do restytucji stosunku pracy. W dniu 2 października 1992 r. wszyscy powodowie otrzymali pisma Rady Nad- zorczej o rozwiązaniu z nimi umowy o pracę bez wypowiedzenia i wystąpili z powódz- twami, ostatecznie żądając wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem Sądu Rejono- wego w Nowej Soli z dnia 24 października 1996 r. [...]. Sąd Wojewódzki uznał, że powodom nie przysługuje wynagrodzenie za pracę za okres od listopada 1993 r. do czerwca 1996 r., a powodowi Zdzisławowi B. - do stycznia 1995 r., gdyż podstawą tych roszczeń nie była umowa o pracę. Powodowie wykonywali czynności likwidacyjne w spornym okresie na innych zasadach niż w ramach umowy o pracę, jednakże ewentualnych roszczeń na zasadach przepisów prawa spółdzielczego, czy prawa cywilnego mogą dochodzić w drodze powództwa cywilnego. Powyższy wyrok zaskarżyli powodowie kasacją, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 7 , 13 13 , 18, 80 5 i 84 Kodeksu pracy przez przyjęcie, że mimo wykonywania obowiązków likwidatorów nie przysługuje im wynagro- dzenie oraz art. 316 § 1 KPC przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w Nowej Soli i oddalenia powództwa. Powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na ich rzecz wynagrodzeń z odsetkami, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 393 11 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka- sacji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpozna- wanej sprawie Sąd Najwyższy nie stwierdził nieważności postępowania, zatem pos- tępowanie kasacyjne polegało jedynie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi jest związany. Wskazanie przez powodów, jako podstawy kasacyjnej, nieis- tniejących przepisów prawa materialnego, to jest art. art. 8 7 , 13 13 i 80 5 Kodeksu pracy, uniemożliwia kontrolę sądową kasacji w tym zakresie i czyni skargę w tej części nie nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III. 31/37 - Zb. O. 1938, poz. 303, postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/96 - OSNAPiUS 1997 nr 13 poz. 242). Niezasadnie również powołano w kasacji art. 18 i 84 Kodeksu pracy, które do- tyczą stosunku pracy, skoro z ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego wynika, że w okresie objętym kasacją nie doszło do restytucji stosunku pracy. Sąd Najwyższy w toku postępowania kasacyjnego nie może zmieniać ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy niższej instancji, działa zatem w ramach ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. W kasacji powodów nie powołano przepisów prawa materialnego ani proceso- wego, które miały być naruszone przy ustalaniu stanu faktycznego przez Sąd Wo- jewódzki. Nie można więc uznać, że w sprawie doszło do naruszenia powołanego w kasacji art. 316 KPC, który w obecnym brzmieniu prawnym stanowi, że po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy, istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Sąd Wojewódzki nie naruszył tego przepisu w sytuacji, gdy wydany wyrok został oparty o stan faktyczny, istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i ustalony po uzupełnieniu przez ten Sąd postępowania dowodowego. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja powodów nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393 12 KPC. ========================================