Wyrok I PK 153/10

Wyrok z dnia 11 stycznia 2011 r. I PK 153/10 Obowiązkowy tygodniowy wymiar zajęć nauczycieli zatrudnionych w szkole na stanowiskach pedagoga i logopedy ustalany jest na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). Przewodniczący SSN Bogusław Cudowski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy z powództwa Marleny K.-C., Elżbiety P. przeciwko Zespołowi Szkół Sporto- wych [...] w R. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 25 marca 2010 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są- dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Ryb- niku do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyj- nego. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach-Ośrodek Za- miejscowy w Rybniku oddalił apelację Zespołu Szkół Sportowych [...] w R. od wyroku z dnia 21 grudnia 2009 r. Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim, którym ustalo- no, że tygodniowy wymiar zajęć powódek Marleny K.-C. i Elżbiety P. wynosi 18 go- dzin i nakazano pozwanemu Zespołowi dostosowanie do tego wymiaru tygodniowej liczby godzin zajęć powódek oraz zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódek wynagrodzenie za pracę w godzinach ponadwymiarowych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. 2 Powódka Marlena K.-C. jest zatrudniona w pozwanym Zespole od 1 września 1993 r. na stanowisku nauczyciela - pedagoga. W dniu 25 czerwca 1999 r. uzyskała status nauczyciela mianowanego, a 5 października 2000 r. - stopień nauczyciela mianowanego. Z dniem 1 września 2005 r. nastąpiło przekształcenie stosunku pracy zawartego na podstawie umowy o pracę w stosunek pracy na podstawie mianowa- nia. W dniu 11 lipca 2007 r. powódka uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Z kolei powódka Elżbieta P. w charakterze nauczyciela pracuje od 1983 r., w tym od 1993 r. jako nauczyciel mianowany. Z dniem 1 września 1998 r. rozpoczęła u strony pozwanej pracę w charakterze nauczyciela - logopedy. W dniu 5 października 2000 r. powódka uzyskała stopień nauczyciela mianowanego, natomiast 22 sierpnia 2005 r. - stopień nauczyciela dyplomowanego. Od dnia 1 września 2003 r. pozwany Zespół, powołując się na uchwały Rady Miejskiej w R. [...] z dnia 30 października 2003 r. oraz [...] z dnia 1 października 2008 r., ustalił powódkom tygodniowe pensum na 22 godziny. W ocenie Sądu Okręgowego, skoro art. 42 ust. 3 Karty Nauczyciela określa pensum nauczycieli, to każda osoba zatrudniona w charakterze nauczyciela musi mieć tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć określony zgodnie z tym przepisem, mimo że - jak w przypadku powódek - wykonuje czynności pedagoga lub logopedy. Wymiar czasu pracy dla poszczególnych kategorii nauczycieli jest zróżnicowany w zależności od charakteru wykonywanych czynności oraz charakteru placówki, w któ- rej świadczona jest praca przez nauczyciela. Natomiast art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Na- uczyciela odnosi się do określania tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć specjalistów, w tym pedagogów, logopedów i psychologów. Jeżeli zatem peda- godzy i logopedzi zatrudnieni w szkołach mogą zajmować stanowisko nauczyciela albo specjalisty to należy przyjąć, że art. 42 ust. 7 pkt 3 odnosi się tylko i wyłącznie do pedagogów i logopedów zatrudnionych w charakterze specjalistów. W przeciw- nym wypadku regulacja art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela pokrywałaby się czę- ściowo z regulacją art. 42 ust. 3 pkt 3 tej Karty. Szkoła zatrudniająca logopedę lub pedagoga powinna zatem - mając na względzie realizację nałożonych nadań - okre- ślić, w jakim charakterze chce go zatrudnić - specjalisty czy nauczyciela. Powódki zatrudnione są na stanowiskach nauczyciela - pedagoga szkolnego i nauczyciela - logopedy, a skoro uzyskały stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, to są nauczycielami, a nie innymi pracownikami szkoły. Stosownie więc do art. 42 3 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela ich tygodniowy obowiązkowy wymiar czasu pracy po- winien wynosić po 18 godzin. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mia- nowicie art. 378 § 1 i art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez: 1) nie- uwzględnienie wszystkich zarzutów apelacji, a w szczególności zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasad procedury cywilnej i nieuwzględnie- nie przedstawionych w sprawie dowodów; 2) niewłaściwe i niekompletne uzasadnie- nie wyroku polegające na pominięciu części materiału dowodowego dotyczącego określenia, na jakich stanowiskach pracują powódki oraz niezajęciu stanowiska co do podniesionego w apelacji zarzutu błędu w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej in- stancji polegającego na ustaleniu, że zarówno do nauczycieli w znaczeniu wąskim jak i szerokim obowiązkowy tygodniowy wymiar godzin zajęć określa art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela, co uniemożliwia ustalenie czym kierowały się przy wyroko- waniu Sądy obu instancji; II. naruszenie prawa materialnego przez: 1) błędną wy- kładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela, polegające na przyjęciu, że tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć powódek jako nauczyciela - logopedy i nauczyciela - pedagoga wynosi 18 godzin; 2) niezastoso- wanie do ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć powódek art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela; 3) niezastosowanie art. 1 ust. 1 i art. 3, a przez to naruszenie art. 9a i art. 42 ust. 1 Karty Nauczyciela, poprzez przyjęcie, że uzyska- nie przez powódki stopnia awansu zawodowego powoduje, iż ich minimalny tygo- dniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć wynika z art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczy- ciela oraz nieuwzględnienie definicji nauczyciela wynikającej z art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy i przez to mylne przyjęcie, że osoby wymienione w art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy nie są nauczycielami, nie mają prawa do awansu zawodowego i w związku z tym powódki powinny mieć pensum określone na podstawie art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy; 4) niezastosowanie art. 30 ust. 5 pkt 1 Karty Nauczyciela, § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagra- dzania za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz.U. Nr 22, poz. 181 ze zm.) oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 260, 4 poz. 2593 ze zm.) i przyjęcie, że pedagodzy i logopedzi nie są nauczycielami, nie stosuje się do nich stopni awansu zawodowego, podczas gdy z tych przepisów wyni- ka, że osoby zajmujące stanowiska wymienione w art. 42 ust. 7 Karty Nauczyciela są nauczycielami, mają prawo do awansu zawodowego, a obowiązkowy tygodniowy wymiar godzin zajęć nauczycieli - pedagogów i nauczycieli - logopedów jest ustalany zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie obu wyroków i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odda- lenia powództwa w całości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Obraza pierwszego z nich stanowi nierozpoznanie, a więc niewzięcie pod uwagę, nierozważenie i brak oceny wszyst- kich podniesionych w apelacji zarzutów. Tymczasem Sąd drugiej instancji dał wyraz nieuwzględnieniu zarzutów apelacyjnych, jednoznacznie wskazując (innym zagad- nieniem jest czy zasadnie), że po pierwsze - dla każdej osoby zatrudnionej w pełnym wymiarze czasu pracy w charakterze nauczyciela tygodniowy wymiar czasu pracy musi być określony zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela, niezależnie od faktycznego wykonywania - jak w przypadku powódek - czynności pedagoga lub lo- gopedy, oraz po drugie - powódki były nauczycielami w wąskim tego słowa znacze- niu, a nie innymi pracownikami szkoły (specjalistami), dla których obowiązkowy wy- miar zajęć ustalany jest na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy. Z kolei naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., stosowanego przez sąd odwoławczy poprzez art. 391 § 1 k.p.c., może stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnie- nie zaskarżonego orzeczenia nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną. Tylko bowiem w takim wypadku uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Takich braków uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie za- wiera, tym bardziej że Sąd drugiej instancji jednoznacznie określił, iż powódki za- trudnione są na stanowiskach nauczyciela-pedagoga i nauczyciela-logopedy. 5 Skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona z uwagi na zasadność zarzu- tów obrazy prawa materialnego. Przepis art. 42 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm., powoływa- nej dalej również jako ustawa) określa czas pracy nauczycieli zatrudnionych na po- szczególnych stanowiskach w różnych typach szkół. Zgodnie z tym przepisem czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40 godzin na tydzień (ust. 1), a w ramach tego czasu pracy oraz ustalonego wynagro- dzenia nauczyciel jest obowiązany realizować między innymi zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze, prowadzone bezpośrednio z uczniami lub wychowan- kami albo na ich rzecz, w wymiarze określonym w ust. 3 lub ustalonym na podstawie ust. 4a albo ust. 7 (ust. 2). Artykuł 42 ust. 3 ustanawia normy tygodniowego obowiąz- kowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, pro- wadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, nauczy- cieli zatrudnionych w pełnym wymiarze zajęć na wymienionych w tym przepisie sta- nowiskach w określonych typach (rodzajach) szkół. W tabeli norm pod liczbą porząd- kową 3 (powoływaną dalej za Sądami obu instancji i skarżącym jako pkt 3) przewi- dziano tygodniową normę 18 godzin obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych dla nauczycieli: przedszkoli specjalnych, szkół pod- stawowych, gimnazjów, szkół specjalnych, liceów ogólnokształcących, liceów profi- lowanych i liceów uzupełniających, przedmiotów teoretycznych w szkołach prowa- dzących kształcenie zawodowe, w tym w szkołach specjalnych i szkolenia rzemieśl- niczego w schroniskach dla nieletnich oraz zakładach poprawczych, przedmiotów artystycznych i ogólnokształcących w szkołach artystycznych i innych placówkach kształcenia artystycznego. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 3 - organ prowa- dzący szkołę lub placówkę określa, między innymi, tygodniowy obowiązkowy wymiar zajęć nauczycieli szkół niewymienionych w ust. 3, nauczycieli realizujących w ra- mach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym ob- owiązkowym wymiarze godzin, pedagogów, psychologów, logopedów, doradców zawodowych prowadzących zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji edukacyjnych i za- wodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty. Sądy obu instancji uznały, że skoro powódki - pomimo wykonywania czynno- ści pedagoga i logopedy - zatrudnione są na stanowiskach nauczycieli, to ustalenie 6 obowiązującego je wymiaru zajęć na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela jest niedopuszczalne, gdyż przepis ten odnosi się wyłącznie do pedagogów i logope- dów zatrudnionych na stanowiskach specjalistów. Pogląd ten nie jest trafny. Nie budzi wątpliwości, że art. 42 Karty Nauczyciela odnosi się do nauczycieli w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym ilekroć jest w niej mowa o nau- czycielach bez bliższego określenia - rozumie się przez to nauczycieli, wychowaw- ców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach wymienionych w art. 1 ust. 1 i 1a. Dlatego art. 42 ust. 3 określa tygo- dniowe normy zajęć obowiązkowych w różnych typach szkół zarówno nauczycieli przedmiotów edukacyjnych, jak i nauczycieli praktycznej nauki zawodu, wychowaw- ców, bibliotekarzy bibliotek szkolnych oraz nauczycieli poradni psychologiczno-peda- gogicznych. Wynikające z tego przepisu różnice w wymiarach obowiązkowych zajęć nauczycieli zatrudnionych na wymienionych w nim stanowiskach w różnych typach szkół nie są przypadkowe, ale w oczywisty sposób wynikają z charakteru pracy, ro- dzaju oraz rozmiaru obowiązków i obciążeń związanych z zajmowanym przez nau- czyciela stanowiskiem. Nie budzi przecież wątpliwości, że obowiązki nauczyciela przedmiotu teoretycznego, nauczyciela praktycznej nauki zawodu, nauczyciela za- trudnionego na stanowisku wychowawcy świetlicy szkolnej czy też nauczyciela-bi- bliotekarza są nieporównywalne zarówno pod względem uciążliwości realizowanych (prowadzonych) zajęć, jak i czasu niezbędnego na przygotowanie się do nich oraz sprawdzenie wiedzy uczniów. Z tego względu inny jest obowiązkowy tygodniowy wymiar zajęć np. nauczyciela przedmiotu teoretycznego w szkole zawodowej (18 godzin - art. 42 ust. 3 pkt 3), nauczyciela praktycznej nauki zawodu (22 godziny - art. 42 ust. 3 pkt 5), czy też nauczyciela-bibliotekarza w tej samej szkole (30 godzin - art. 42 ust. 3 pkt 11). Oczywiste jest również, że art. 42 ust. 3 nie określa obowiązko- wego wymiaru godzin dla wszystkich nauczycieli podlegających ustawie, gdyż dla nauczycieli nim nieobjętych oraz realizujących obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin - wymiar ten jest ustalany na podstawie ust. 7, co wprost wynika z art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy. Przepis art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela nadaje organowi prowadzącemu szkołę lub placówkę uprawnienie do określania tygodniowego obowiązkowego wy- miaru godzin zajęć, między innymi, pedagogów, psychologów, logopedów i dorad- ców zawodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 7 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) zada- niem tego systemu jest nie tylko zapewnienie obywatelom realizacji prawa do kształ- cenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju (pkt 1), ale również dostosowanie treści, metod i orga- nizacji nauczania do możliwości psychofizycznych uczniów, a także możliwości ko- rzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej i specjalnych form pracy dydak- tycznej (pkt 4). Oznacza to, że szkoły i placówki objęte tym systemem zobowiązane są do realizowania zarówno zadań edukacyjnych i opiekuńczo-wychowawczych w stosunku do uczniów i wychowanków, jak i zadań w ramach pomocy psychologiczno- pedagogicznej świadczonej również na rzecz rodziców i opiekunów oraz nauczycieli. Wynika to wprost z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym podstawowymi formami działalności dydaktyczno-wychowawczej szkoły są nie tylko zajęcia eduka- cyjne (pkt 1 i 2) i praktyczna nauka zawodu w szkołach prowadzących kształcenie zawodowe (pkt 5), ale także zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i specjalistyczne or- ganizowane dla uczniów mających trudności w nauce oraz inne zajęcia wspomaga- jące rozwój dzieci i młodzieży z zaburzeniami rozwojowymi (pkt 3). W celu realizacji tego zadania art. 22 ust. 1 pkt 11 ustawy o systemie oświaty nadaje ministrowi wła- ściwemu do spraw oświaty i wychowania umocowanie do określenia w drodze rozpo- rządzenia zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkołach i placówkach, które powinny tworzyć warunki dla zaspokajania potrzeb roz- wojowych i edukacyjnych uczniów, w szczególności wspomagać rozwój uczniów i efektywność uczenia się. Wydane na podstawie tej delegacji rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. Nr 11, poz. 114, powoływane dalej jako rozporządze- nie z dnia 7 stycznia 2003 r.) nakłada na dyrektora szkoły obowiązek organizowania takiej pomocy (§ 15 ust. 1) oraz określa zasady organizacji i udzielania uczniom, ich rodzicom oraz nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w tym, między innymi, w formie zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycz- nych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym, a także zajęć psychoedukacyjnych dla uczniów i rodziców (§ 5 ust. 2 pkt 2, 5 i 6 w związku z § 2 pkt 5). Zajęcia te mogą być prowadzone w grupach o określonej w przepisach rozporządzenia liczbie uczestników, przez nauczycieli posiadających przygotowanie w zakresie terapii pedagogicznej, logopedii lub logopedii szkolnej, w zakresie pracy o 8 charakterze terapeutycznym lub socjoterapii, pedagogów, psychologów oraz innych nauczycieli posiadających przygotowanie do prowadzenia zajęć specjalistycznych (§ 7 ust. 1 i § 11). W przedszkolu, szkole lub placówce mogą być zatrudnieni pedagog, psycholog, logopeda i doradca zawodowy, których zakres zadań określają przepisy rozporządzenia (§ 15 ust. 2-6). W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę ka- sacyjną, przytoczone wyżej uregulowania należy rozumieć w ten sposób, że w zależ- ności od rozmiaru indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży uczących się w danej szkole lub placówce, a konkretnie - mniejszego lub większego zapotrzebowania w danej szkole na zajęcia z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, realizacja tych zajęć może odbywać się albo poprzez powierzenie ich prowadzenia nauczycie- lom (np. zajęć edukacyjnych), posiadającym odpowiednie przygotowanie, albo po- przez zatrudnienie nauczyciela posiadającego odpowiednie kwalifikacje (art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela) na stanowisku - między innymi - pedagoga lub logopedy, z powierzeniem mu obowiązków i zadań określonych w przepisach rozporządzenia. W takim przypadku obowiązkowy wymiar zajęć podlega ustaleniu na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy. Jest to rozwiązanie zrozumiałe i zasługujące na akceptację, gdy się uwzględni, że stanowisko nauczyciela przedmiotu edukacyjnego, dla którego pensum zostało określone w art. 42 ust. 3 pkt 3, jest stanowiskiem innym, związanym z innymi zadaniami, obowiązkami i uciążliwościami niż stanowisko nauczyciela-pe- dagoga lub nauczyciela-logopedy, podobnie jak jest stanowiskiem innym niż stano- wisko nauczyciela praktycznej nauki zawodu czy też nauczyciela-bibliotekarza, dla których określona została większa liczba godzin obowiązkowego wymiaru zajęć (por. także rozważania zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 1990 r., III PZP 51/89, OSNCP 1990 nr 12, poz. 140 oraz wyrokach tego Sądu z dnia 1 lipca 1998 r., I PKN 217/98, OSNAPiUS 1999 nr 15, poz. 479 i z dnia 5 lutego 2002 r., I PKN 849/00, LEX nr 54887). Można również stwierdzić, że o ile art. 42 ust. 3 pkt 3 określa obowiązkowy wymiar zajęć dla nauczycieli bezpośred- nio realizujących zadania edukacyjne szkoły, to art. 42 ust. 7 pkt 3 odnosi się, między innymi, do ustalania tego wymiaru dla nauczycieli zatrudnionych na stanowiskach związanych z realizacją zadań szkoły z zakresu pomocy psychologiczno-pedago- gicznej. W konsekwencji Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie podziela poglądu za- prezentowanego w wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r., I PK 195/06 (OSNP 2008 nr 5- 9 6, poz. 62), zgodnie z którym określenie wymiaru czasu pracy nauczyciela zatrudnio- nego na stanowisku logopedy następuje na podstawie art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nau- czyciela, natomiast art. 42 ust. 7 pkt 3 tej ustawy znajduje zastosowanie do specjali- stów-logopedów zatrudnionych na podstawie § 15 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2003 r. Należy zauważyć, że art. 42, podobnie jak pozostałe przepisy Karty Nauczy- ciela, odnosi się wyłącznie do nauczycieli (w rozumieniu art. 3 pkt 1), a nie innych grup zawodowych. Skoro więc przepis ten istotnie w żadnym miejscu nie wymienia stanowiska specjalisty, przewiduje natomiast w ust. 7 pkt 3 między innymi stanowi- ska pedagoga i logopedy, o których mowa w przepisach rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2003 r., to jednoznacznie stanowi o możliwości zatrudniania na tych stano- wiskach osób będących nauczycielami. Ponadto, co prawda przepisy ustawy o sys- temie oświaty zezwalają na zatrudnienie w szkole publicznej osoby niebędącej nau- czycielem, posiadającej przygotowanie uznane przez dyrektora szkoły za odpowied- nie do prowadzenia danych zajęć (art. 7 ust. 1a), jednakże osobę taką zatrudnia się na zasadach określonych w Kodeksie pracy, stosując do niej odpowiednio przepisy dotyczące tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin nauczycieli, ale wyłącznie w zakresie zajęć edukacyjnych (art. 7 ust. 1b), do których nie zalicza się zajęć z za- kresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej (art. 64 ust. 1). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c. ========================================