Sygn. akt I C 563/26
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 11 września 2026 r.
Powód O. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w T. wniósł o zasądzenie od pozwanego D. B. kwoty 21 024,90 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 08.09.2025r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona należność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego z (...) Sp. z o.o. (wierzyciela pierwotnego) umowy pożyczki o nr (...) z dnia 28.10.2022r. Umowa została zawarta w formie elektronicznej za pomocą środków porozumiewania się na odległość, z czym związana była z konieczność wcześniejszej rejestracji na platformie internetowej pośrednika kredytowego oraz przeprowadzeniem weryfikacji tożsamości strony pozwanej, a także złożeniem wniosku o skorzystanie z produktów oferowanych przez pożyczkodawcę. Pomimo precyzyjnie ustalonych w umowie zasad zwrotu pożyczonej kwoty, pozwany nie wywiązał się z warunków umowy. Pozwany nie dokonywał spłat pożyczki zgodnie z ustaleniami umownymi, roszczenie stało się wymagalne 12.12.2022 r. Wierzyciel pierwotny zbył wierzytelność na rzecz J. (...) z siedzibą w Estonii, następnie dokonano zbycia wierzytelności na rzecz (...) sp. z o.o. 3 (...) S.K.A., od której następnie umową przelewu przedmiotową wierzytelność nabył powód. Na dochodzoną kwotę składają się kwoty: 12 868 zł niespłaconego kapitału oraz kwota 8 155,90 zł tytułem odsetek kapitałowych naliczonych przez pożyczkodawcę do dnia wymagalności roszczenia oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od dnia postawienia całego roszczenia w stan wymagalności do dnia przed dniem sporządzenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.
Postanowieniem z dnia 26.01.2026r. Sad Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowił wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postepowaniu upominawczym umorzyć postępowanie.
Pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pozwany zaprzeczył złożeniu oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki z (...) Sp. z o.o. , otrzymaniu kwoty pożyczki z rzekomo zawartej umowy, otrzymania informacji o cesji, zaleganiu ze spłatą pożyczki, otrzymaniu jakiegokolwiek wezwania do zapłaty, dokonania czynności związanych z rejestracją na portalu klienta i weryfikacją jego osoby, a następnie złożeniu wniosku o pożyczkę. Ponadto zarzucił nieudowodnienie roszczenia co do wysokości oraz co do zasady, brak wyliczenia odsetek przez powoda, brak przekazania pozwanemu środków pieniężnych, brak wymagalności roszczenia, brak legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda, przedłożenie przez powoda niepodpisanych wydruków umowy pożyczki.
W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
(...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. to instytucje pożyczkowe (w rozumieniu art. 5 ust. 2 a Ustawy o kredycie konsumenckim), udzielające pożyczek gotówkowych za pośrednictwem strony internetowej pośrednika kredytowego – spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V.. Osoba zainteresowana wzięciem pożyczki rejestruje się poprzez stronę internetową oraz zakłada profil klienta. Aby uzyskać pożyczkę musi spełniać określone warunki m.in. nie posiadać niespłaconych zobowiązań względem pożyczkodawcy, być zdolna do zwrotu kwoty do spłaty, posiadać na stronie internetowej aktywny profil klienta, złożyć wniosek o udzielenie pożyczki potwierdzony następnie opłatą rejestracyjną albo musi następnie przejść weryfikację przy wykorzystaniu aplikacji N.. Usługa (...) ma na celu weryfikację danych podanych przez klienta, potwierdzenie rachunku bankowego klienta oraz potwierdzenie woli prowadzenia przez pośrednika profilu klienta. Za pośrednictwem portalu pośrednika pożyczkobiorcy może być również udzielona pożyczka refinansująca, ale dopuszcza się refinansowanie wyłącznie pożyczki udzielonej przez inny podmiot współpracujący z pośrednikiem.
Dowód
: umowa ramowa pożyczki z dnia 28.10.2022r. k. 73-86, umowa ramowa pożyczki z dnia 13.09.2022r. k. 87 - 100
Za pomocą serwisu (...) w dniu 19.11.2017r. został zweryfikowany nr rachunku pozwanego D. B.. Wyżej wymienione instytucje pożyczkowe pozostawały również w posiadaniu danych osobowych pozwanego tj. imienia i nazwiska, nr dowodu osobistego, nr telefonu, adresu e-mail, nr rachunku bankowego.
Zatem pozwany posiadał profil klienta na portalu pośrednika.
Dowód:
raport weryfikacji z serwisu (...) k. 106, wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 28.10.2022r. k. 73-86, wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 13.09.2022r. k. 87 – 100, wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 13.09.2022r k. 68- 72, wydruk umowy ramowej pożyczki refinansującej z dnia 28.10.2022r. k. 101-104
Z wykorzystaniem wymienionych wyżej danych osobowych pozwanego zostały sporządzone cztery umowy. Pierwsza z nich, datowana na dzień 13.09.2022r. ramowa umowa pożyczki z (...) Sp. z o.o., kod umowy: (...), zawierała w treści ogólne warunki zawierania umów pożyczek ze spółką, stanowiła podstawę zawierania umów pożyczek ze spółką oraz ich integralną część. Druga, datowana na ten sam dzień, umowa pożyczki nr (...) z (...) Sp. z o.o. Zgodnie z treścią umowy kwota udzielonej pożyczki wynosić miała 10 000 zł, odsetki kapitałowe 197,26 zł, prowizja 2 869 zł. Łączna kwota do spłaty wynosiła 13 066,26 zł. Okres kredytowania przewidziano w umowie na 45 dni, termin spłaty przypadał w dniu 28.10.2022r.
Dowód
: wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 13.09.2022r. k. 87 – 100, wydruk umowy pożyczki z dnia 13.09.2022r k. 68- 72
W dniu 28.10.2022r. sporządzona została kolejna umowa ramowa pożyczki kod (...), której stroną była (...) Sp. z o.o. (umowa o takiej samej treści jak umowa ramowa sporządzona wcześniej ze spółką (...)) oraz umowa pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 28.10.2022r. z (...) Sp. z o.o. Zgodnie z treścią § 1 umowy refinansującej, kwota pożyczki refinansującej udzielonej pozwanemu wynosić miała 12 869 zł, pożyczkodawcą na rzecz którego miał nastąpić przelew kwoty pożyczki refinansującej, wskazanym przez pożyczkobiorcę, miała być (...) Sp. z o.o. Termin spłaty pożyczki został wskazany na dzień 12.12.2022r., odsetki kapitałowe miały wynieść 253,85 zł wg oprocentowania 16 % w skali roku. Opłata za refinansowanie została ustalona na poziomie 1573,97 zł. Zgodnie z § 2 umowy przedmiotem umowy miało być refinansowanie pożyczki, na podstawie umowy pożyczkodawca miał spłacić zobowiązanie zaciągnięte wcześniej u podmiotu współpracującego z pośrednikiem. Spłata miała obejmować spłatę kwoty pożyczki oraz prowizji należnej podmiotowi współpracującemu z pośrednikiem w terminie spłaty zobowiązania. Warunkiem udzielenia pożyczki refinansującej było uregulowanie u podmiotu współpracującego z pośrednikiem zobowiązania w zakresie odsetek za opóźnienie oraz odsetek kapitałowych. Tytułem refinansowania pożyczki, pożyczkobiorca ponosić miał opłatę za refinansowanie. Wraz z opłatą za refinansowanie pożyczkobiorca powinien był przelać kwotę odsetek kapitałowych i odsetek za opóźnienie należnych podmiotowi współpracującemu. Kwotę tych odsetek pożyczkodawca zwracał podmiotowi współpracującemu z pośrednikiem, który był uprzednim pożyczkodawcą. Umowę pożyczki refinansującej uważano za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie w dacie stanowiącej termin spłaty pożyczki podlegającej refinansowaniu.
Dowód
: wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 13.09.2022r k. 68- 72, wydruk umowy ramowej pożyczki refinansującej z dnia 28.10.2022r. k. 101-104
W dniu 26.10.2022r. pozwany dokonał wpłaty w kwocie 1771,23 zł ze swojego rachunku bankowego na rachunek bankowy wskazany w umowach pożyczek jako rachunek do spłaty. W tytule przelewu wpisał swój nr PESEL oraz „
refinansowanie”.
Dowód:
potwierdzenie transakcji k. 105
Dnia 16 stycznia 2023 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. a (...) z siedzibą w W. zawarto umowę cesji wierzytelności. Imieniem cedenta umowę cesji podpisała prezes zarządu, natomiast imieniem cesjonariusza członek zarządu. Zgodnie z załącznikiem do ww. umowy cesji, wśród przelanych wierzytelności znalazła się wierzytelność względem pozwanego, wynikająca z umowy nr (...). W załączniku wskazano datę zawarcia umowy – 28.10.2022r. oraz termin zapłaty 12.12.2022r., kwoty: 12869 zł - niespłacony kapitał pożyczki, 239,73 zł – niespłacone odsetki zaległe, 253,85 zł niespłacone odsetki kapitałowe, 13362,58 zł – dług, refinansowanie.
Dowód:
umowa cesji wierzytelności z 16.01.2022 r. - k. 17-19, załącznik do umowy cesji - k. 20,
Dnia 07.04.2023 r., pomiędzy (...) z siedziba w W. a (...) spółką z ograniczona odpowiedzialnością (...) Spółką komandytowo akcyjną w U. zawarto Umowę Przelewu Wierzytelności. Imieniem cedenta umowę podpisała prezes zarządu, natomiast imieniem cesjonariusza – członek zarządu komplementariusza. Zgodnie z wykazem wierzytelności (stanowiącym Załącznik nr 3 do ww. umowy cesji), wchodzących w skład pakietu wierzytelności objętego umową znalazła się wierzytelność względem pozwanego, wynikająca z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 28.10.2022 r., wskazano imię i nazwisko pozwanego, pesel oraz kwotę zadłużenia wynoszącą 13 870,25 zł.
Dowód
: umowa przelewu wierzytelności z dnia 07.04.2023r. k. 21-36, oświadczenie o zapłacie ceny k. 37, załącznik nr 3 k. 38
W dniu 04.04.2025r. aktem notarialnym Rep. A. nr (...) pomiędzy (...) spółka z ograniczona odpowiedzialnością (...) Spółką komandytowo akcyjną w U. a powodem, reprezentowanym przez upoważnione do działania w jego imieniu osoby, zawarto umowę przelewu wierzytelności. Przedłożona kopia umowy została poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do umowy przelewu, stanowiącym wykaz przelewanych wierzytelności, na powoda przeszła wierzytelność wobec pozwanego. W wykazie wierzytelności wskazano imię i nazwisko pozwanego, pesel, nr umowy pożyczki (...), wartość nominalną zadłużenia na dzień 01.02.2025 r.
Dowód:
umowa przelewu wierzytelności wraz pełnomocnictwem oraz załącznikiem k. 39-61, oświadczenie o przyjęciu zapłaty k. 62 – 65, pełnomocnictwo k.66-67
Pismem z dnia 27.12.2022r. (...) Sp. z o.o. wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 13 228,61 zł z tytułu umowy pożyczki nr (...), w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. W dniu 23.01.2023r. spółka (...) zawiadomiła pozwanego o dokonanym przelewie wierzytelności oraz wezwała do zapłaty kwoty 13418,99 zł.
Dowód:
wezwanie do zapłaty k. 114 wraz z dowodem nadania k. 119, zawiadomienie o cesji k. 116 wraz z dowodem nadania k. 140.
Powyższych ustaleń w zakresie zasad działalności pożyczkodawców oraz treści umów pożyczek, Sąd dokonał na podstawie przedłożonych przez powoda wydruków komputerowych umów. Załączone do pozwu wydruki stanowią w rozumieniu art. 309 k.p.c. „inny środek dowodowy”, a zatem nie budzi wątpliwości dopuszczalność posłużenia się w procesie dowodem w postaci wydruku komputerowego (art. 243
1 k.p.c.). Podlegają one ocenie sędziowskiej - jak każdy inny dowód - w sposób swobodny, zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (
por. m.in. Wyrok SA w Warszawie z 13.01.2017 r., I ACa 2111/15, LEX nr 2249964). W ocenie Sądu przedłożone wydruki stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania powyższych ustaleń. Nie były natomiast wystarczające do uznania, że do zawarcia umów o treści z nich wynikających faktycznie doszło z pozwanym, o czym dalej w uzasadnieniu.
Ustaleń w zakresie założenia profilu klienta przez pozwanego na portalu pośrednika Sąd dokonał w oparciu o przedłożone wydruki umów oraz wydruk raportu z systemu N., co pozostawało spójne z tym, że pozwany nie podważał prawdziwości danych osobowych w przedłożonych wydrukach umów, ani nie kwestionował legalności wejścia w ich posiadanie przez pożyczkodawców czy pośrednika.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu w całości.
Powód twierdził, że jego roszczenie wynika z zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem umowy pożyczki refinansującej, zaciągniętej na spłatę innego zobowiązania oraz umowy przelewu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki refinansującej na powoda przez pierwotnego wierzyciela. Podstawy prawnej dochodzonego roszczenia upatrywać należy zatem w art. 720 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, a także art. 509 kodeksu cywilnego. Do przedmiotowej umowy pożyczki refinansującej znajdują także zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2022 poz.246 t.j. z poźn zm.).
Postępowanie cywilne zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, nakłada na strony obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Istota obowiązku dowodowego sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie przedstawi dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi więc ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.
W świetle tej zasady, w przedmiotowej sprawie na powodzie jako nabywcy wierzytelności z umowy pożyczki refinansującej, spoczywał ciężar dowodu istotnych dla uwzględnienia powództwa okoliczności, w tym istnienia i wysokości dochodzonej wierzytelności, a nie tylko skuteczności dokonania jej przelewu na powoda. Powód zobowiązany był zatem do wykazania nie tylko faktu zawarcia umowy pożyczki refinansującej przez pozwanego z wierzycielem pierwotnym, ale również jej wykonania przez pożyczkodawcę, a więc wykazania, że refinansowanie rzeczywiście nastąpiło, a pozwany nie wywiązał się z obowiązku zwrotu udzielonej pożyczki.
W ocenie Sądu pozwany nie wykazał żadnej z powyższych okoliczności. Jedyną okolicznością jaką Sąd przyjął za udowodnioną przez powoda był fakt, że pierwotny wierzyciel ((...) Sp. z o.o.) dysponował danymi osobowymi pozwanego, takimi jak imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz pesel, adres e-mail oraz nr rachunku bankowego. Okoliczności tej nie zaprzeczył pozwany, nie podnosił również że pierwotny wierzyciel wszedł w ich posiadanie w sposób nielegalny. Sam jednak fakt, że pożyczkodawca dysponował danymi personalnymi pożyczkobiorcy, nie świadczy zdaniem Sądu o tym, że pozwany do spornej umowy przystąpił. Nie sposób bowiem pominąć okoliczności, że umowa została sporządzona z udziałem pośrednika, który dysponował już danymi pozwanego na użytek refinansowanej umowy pożyczki. Rola pośrednika kredytowego mogła być zatem wykorzystana do transferu tych danych oraz procesu rzekomego refinansowania pożyczki.
Zauważyć należy, że podnoszony przez pozwanego zarzut, iż umowa nie została podpisana przez strony nie powoduje, że nie jest ona ważna. Do ważności umowy pożyczki zawartej w drodze elektronicznej nie jest bowiem wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 u.k.k., zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 k.c., zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym. Innymi słowy, brak podpisów stron pod wydrukiem umowy pożyczki zawartej na odległość, nie świadczy o nieważności bądź nieistnieniu takiej umowy. Jednakże w takim wypadku to na pożyczkodawcy, czy też - jak w rozpoznawanej sprawie - jego następcy, spoczywa ciężar wykazania, że do zawarcia przedmiotowej umowy faktycznie doszło.
Tymczasem, pomimo kwestionowania przez pozwanego faktu zawarcia przedmiotowej umowy, poza niepodpisanymi wydrukami umów ramowych oraz umowy pożyczki refinansowanej oraz umowy refinansującej, powód nie przedłożył dokumentów, które wskazywałyby ma wolę zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki refinansującej przez pozwanego.
Zgodnie z treścią przedłożonej umowy ramowej z dnia 28.10.2022r. oraz umowy pożyczki refinansującej, zawarcie umowy pożyczki refinansującej powinno zostać poprzedzone złożeniem przez pozwanego wniosku o refinansowanie zawierającego propozycję warunków umowy pożyczki, potwierdzonego następnie opłatą rejestracyjną lub weryfikacją za pomocą sytemu N., a także dokonaniem obowiązkowej (wg treści umowy ramowej) oceny zdolności kredytowej pozwanego. Takiego wniosku do pozwu nie załączono pomimo, że jeżeli faktycznie został złożony przez pozwanego, jego wygenerowanie nie powinno stanowić dla pożyczkodawcy żadnej trudności. Nie przedłożono również dokumentu świadczącego o dokonaniu oceny zdolności pozwanego do spłaty zobowiązania czy dokonaniu przez niego opłaty rejestracyjnej albo przejściu wymaganej weryfikacji przy wykorzystaniu aplikacji N.. Nie można za taki uznać przedłożonego przez powoda wydruku raportu z systemu N. z dnia 19.11.2017r. Zgodnie z treścią umowy ramowej, może on wskazywać jedynie na prowadzenie profilu klienta pozwanego na stronie pośrednika, a także na fakt, że został wygenerowany po złożeniu wniosku o pożyczkę w tamtej dacie. Zgodnie bowiem z §3 ust. 1 pkt. f) umowy ramowej taka weryfikacja, wbrew twierdzeniu powoda, miała się odbywać następczo po każdym wniosku o pożyczkę. Jedyny dowód jaki przestawia powód, a który wskazywać mógłby ewentualnie na wolę zawarcia przez pozwanego umowy refinansującej jest potwierdzenie transakcji wpłaty kwoty 1771,23 zł przez pozwanego (k.105). Jest to jednak zdaniem Sądu dowód niewystarczający. Zgodnie z ramową umową pożyczki, umowę pożyczki refinansującej uważa się za zawartą pod warunkiem uznania rachunku bankowego pośrednika przelaną kwotą opłaty za refinansowanie, w dacie, stanowiącej termin spłaty pożyczki refinansowanej (§6 pkt.8). Wg twierdzeń powoda i załączonej do pozwu umowy pożyczki refinansowanej termin jej spłaty przypadał na dzień 28.10.2022 r. Transakcji płatniczej dokonano wprawdzie z rachunku powoda na rachunek pośrednika, w kwocie odpowiadającej wysokości opłaty za refinansowanie i odsetek kapitałowych od pożyczki refinansowanej, ale w dniu 26.10.2022r., a więc dwa dni przed rzekomym zawarciem umowy refinansującej. Powód nie zadał sobie natomiast trudu wyjaśnienia tych rozbieżności. W tytule przelewu nie wskazano natomiast nr umowy refinansującej, tytułem której kwota ta została przelana. Wobec tych rozbieżności oraz braków w materiale dowodowym, Sąd uznał, ze powód nie wykazał zawarcia umowy, z której wywodził swoje roszczenie.
Niezależnie jednak od powyższego, wskazać należy również, że powód nie przedłożył żadnego dowodu wykonania rzekomo zawartej z pozwanym umowy refinansowania poprzedniej pożyczki, a fakt ten również został zakwestionowany przez powoda. Dowodem takim byłoby potwierdzenie przekazania kwoty pożyczki refinansującej na rzecz (...) Sp. z o.o., czego powód całkowicie zaniechał pozostając jedynie przy twierdzeniu że tak było. A zatem nawet gdyby przyjąć, że pozwany faktycznie zawarł z (...) Sp. z o.o. umowę pożyczki refinansującej, to uznać należało, że nie ma żadnego dowodu na to, że kwota pożyczki została uruchomiona tj. że zobowiązanie pozwanego względem (...) Sp. z o.o. zostało faktyczne zaspokojone przez (...) Sp. z o.o. Już na marginesie wskazać należy, że powód nie wykazał, aby to zobowiązanie faktycznie istniało. Poza przedłożeniem wydruku umowy pierwotnej pożyczki nie ma bowiem w aktach żadnego dowodu przekazania kwoty pożyczki pozwanemu.
Na uwzględnienie zasługiwał również zarzut pozwanego, że nie otrzymał wezwania do zapłaty od powoda. Do akt sprawy przedłożone zostały pisma powoda zatytułowane „Zawiadomienie o cesji” oraz „Polubowne wezwanie do zapłaty” niemniej do akt nie przedłożono dowodu doręczenia tych pism pozwanemu, ani nawet dowodu ich nadania, pomimo zakwestionowania przez pozwanego ich otrzymania.
W myśl art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast stosownie do § 2 przywołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Na skutek przelewu wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Przeniesienie wierzytelności odbywa się więc zgodnie z zasadą, że nikt nie może przenieść więcej praw niż sam posiada. Powód nie wykazał by po stronie jego poprzednika prawnego istniała wierzytelność mogąca stać się przedmiotem skutecznej umowy cesji, poprzednik prawny powoda nie mógł więc dokonać skutecznego przelewu na rzecz powoda wierzytelności dochodzonej w niniejszym postępowaniu.
Wobec powyższego powództwo należało oddalić.
O kosztach procesu Sąd orzekł na postawie art. 98 §1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Pozwany poniósł jedynie koszty zastępstwa procesowego, zatem zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Sąd zasądził na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł plus 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
ZARZĄDZENIE
1.
(...)
2.
(...)
3.
(...)
(...)