Przejdź do treści

Orzecznictwo

Postanowienie I ACz 541/14

Sąd
Sąd powszechny
Data
Sygnatura
I ACz 541/14
Rodzaj
Postanowienie

Sędziowie: Dariusz Mazurek, Jan Sokulski, Marek Klimczak

Teza

trudności w oznaczeniu wartości przedmiotu sporu nie są wystarczającym powodem do niewykonania zarządzenia Przewodniczącego, gdyż strona może podać wartość przyblizoną, sąd zaś dysponuje środkami do jej skorygowania.

Powołane przepisy

Treść orzeczenia

Sygn. akt I ACz 541/14

POSTANOWIENIE

Dnia 5 września 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSA Jan Sokulski

Sędziowie:

SA Marek Klimczak (spr.)

SA Dariusz Mazurek

po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. W.

przeciwko R. S. i M. O.

o nakazanie udostępnienia dokumentów

na skutek zażalenia powódki

na zarządzenie Przewodniczącego w Wydziale I Cywilnym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I C 255/14

p o s t a n a w i a:

I. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w oznaczeniu nazwiska powódki w komparycji zaskarżonego zarządzenia w ten sposób, że w miejsce (...) wpisać (...),

II. o d d a l i ć zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący zarządził zwrot pozwu z uwagi na to, że powódka nie usunęła w zakreślonym terminie jego braków formalnych, tj. nie podała wartości przedmiotu sporu, jak też nie określiła, czy pozwanych, których w pozwie wymieniła z imion i nazwisk z podaniem stanowisk służbowych, pozywa jako osoby fizyczne, czy jako też przedstawicieli wspólnoty mieszkaniowej.

Z powyższym zarządzeniem nie zgodziła się powódka, która w zażaleniu wnosiła o nadanie sprawie biegu, podnosząc że nie była w stanie wycenić przedmiotu sporu, który nie jest do wyceny, jak też w pozwie określiła, że pozwanych pozywa jako przedstawicieli spółki sprawującej zarząd nad budynkiem.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Postępowanie cywilne jest w niezbędnym zakresie sformalizowane. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego wymagają, aby wnoszony do sądu pozew spełniał określone warunki formalne, wymienione w art. 187 k.p.c. w zw. z art. 126 k.p.c. Jednym z takich obligatoryjnych wymagań formalnych jest, zgodnie z art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c., oznaczenie wartości przedmiotu sporu w sprawach o prawa majątkowe niepieniężne, co ma znaczenie przede wszystkim dla ustalenia właściwości rzeczowej sądu i wymiaru opłaty od pozwu. Obowiązek podania wartości przedmiotu sporu ciąży na powodzie (art. 19 § 2 k.p.c.).

Według poglądu prezentowanego przez Sąd Najwyższy pozew, którego przedmiotem jest żądanie dostępu do dokumentacji wspólnoty mieszkaniowej dotyczącej kwestii o charakterze majątkowym, ma wymiar majątkowy (por. postanowienie SN z dnia 5.10.2006r., IV CSK 110/06, Lex nr 354965).

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie stoi na stanowisku, że żądanie wydania określonych dokumentów należy odczytywać jako wydanie określonych rzeczy (por. wyrok SA w Rzeszowie z dnia 8.03.2012r., I ACa 451/11, niepubl.). Wartości tych rzeczy powinna odpowiadać wartość przedmiotu sporu, którą powód obowiązany jest podać w pozwie.

Zasadnym było zatem wezwanie powódki przez Przewodniczącego do uzupełnienia pozwu poprzez wskazanie wartości przedmiotu sporu, a jej stanowcze stwierdzenie, że „nie określa w pozwie wartości przedmiotu sporu i nie domaga się tego” obligowało Przewodniczącego do zwrotu dotkniętego brakiem pozwu, na podstawie art. 130 § 2 k.p.c.

Trudności w ustaleniu wartości przedmiotu sporu, na które wskazała powódka dopiero w zażaleniu, nie są wystarczającym powodem do niewykonania zarządzenia Przewodniczącego, gdyż powódka mogła podać wartość przybliżoną na jaką wycenia swoje roszczenia, sąd zaś dysponuje środkami do jej skorygowania.

Już z powołanych wyżej względów zażalenie nie mogło być uwzględnione, nawet jeżeli w świetle uzasadnienia pozwu i dalszych pism powódki, przy uwzględnieniu charakteru żądania opartego na treści art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, nie ma w sprawie wątpliwości, kto jest w sprawie stroną pozwaną.

Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Na marginesie należy zauważyć, że zwrot pozwu nie pozbawia powódki prawa do jego ponownego wniesienia, którego skuteczność będzie uzależniona od spełnienia przewidzianych prawem dla pozwu obligatoryjnych warunków formalnych.

Powołane sygnatury

I ACa 451/11, I C 255/14, IV CSK 110/06