Sygn. akt IACz 1283/16
POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2016 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący SSA Krzysztof Sobierajski
po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 roku w Krakowiena posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa B. (...) (...)Funduszu (...)z siedzibą w G. przeciwko H. O.
ozapłatę
na skutek zażalenia strony powodowej na punkt 1 zarządzenia Przewodniczącegoskładu Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 17 maja 2016 roku, sygn. akt I Nc99/16
postanawiaoddalić zażalenie.
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący składu Sądu Okręgowego w NowymSączu wezwał powoda do uiszczenia brakującej opłaty od zażalenia z dnia 30 kwietnia 2016roku w kwocie 430 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W uzasadnieniuwskazał, że na mocy zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2016 roku uznając, iż pozew w sprawienie został prawidłowo opłacony. Zauważył, że strona powodowa dochodziła zapłaty odpozwanego nie na podstawie dokonanej z nim czynności bankowej ale na podstawie umowyprzelewu wierzytelności, która czynnością bankową nie jest. Na zarządzenie o zwrocie pozwustrona powodowa złożyła zażalenie uiszczając opłatę w kwocie 200 zł. Przewodniczący uznał,iż strona powodowa nie może korzystać z dobrodziejstwa wynikającego z art. 13 ust. laustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i powinnauiścić opłatę od pozwu określoną w art. 13 ustęp 1 tej ustawy, czyli 4.491 zł, tj. 5 % od kwoty89.818 zł, a w konsekwencji kwotę 899 zł, tj. 5 % od kwoty 89.818 zł podzielone na 5 z tytułuopłaty od zażalenia, w oparciu o treść art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Przewodniczący zauważył, że składajączażalenie na zarządzenie o zwrocie pozwu strona powodowa uiściła opłatę w kwocie 200 złdlatego zarządzeniem z dnia 17 maja 2016 roku pełnomocnika powoda został wezwany dozłożenia brakującej opłaty od zażalenia w kwocie 430 zł.
Strona powodowa złożyła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego zarzucając munaruszenie przepisu art. 13 ust. la w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych wsprawach cywilnych poprzez jego błędne niezastosowanie, w wyniku uznania, że pozew niezostał należycie opłacony pomimo, że wywodzi ona swoje roszczenie ze stanowiącejczynność bankową umowy kredytu udzielonej przez bank oraz uiściła opłatę od pozwu wwysokości 1.000 zł. Strona powodowa wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia orazzasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwaprocesowego wg norm prawem przepisanych
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa niezasadnie podnosi, iż w stosunku doniej, przy określaniu wysokości opłat sądowych, ma zastosowanie regulacja przepisu art. 13 ust. la ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.Stosownie do wersji tego przepisu obowiązującej w dniu złożenia przez stronę powodowąpozwu w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5 %wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcejniż 1.000 zł. Kwestia wykładni art. 13 ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych była już wielokrotnie, w licznych orzeczeniach poddawana analizie przez SądApelacyjny, który dokonał jego jednolitej wykładni odmiennej od prezentowanej przez stronępowodową w zażaleniu.
Strona powodowa w złożonym pozwie, jak i w zażaleniu na zarządzeniePrzewodniczącego składu o wymiarze opłaty od zażalenia, jako źródła swojego roszczeniawzględem pozwanego wskazuje umowę z dnia 19 grudnia 2014 roku przelewu wierzytelnościnabytej od Banku (...) SA z siedzibą w G.. Umowa przelewu jest wprawdziewymieniona w katalogu czynności bankowych zawartym w art. 5 ust. 2 ustawy Prawobankowe, jednak kwalifikowana jest jako taka o ile jest wykonywana przez banki. Umowaprzelewu mogłaby zatem zostać uznana za czynność bankową w sytuacji sporu międzybankiem a stroną powodową. Należy zauważyć, że przywołany art. 5 ustawy Prawo bankowewskazuje w sposób wyczerpujący czynności, które mogą zostać zakwalifikowane jakoczynności bankowe (zob. Z. Ofiarski „Komentarz do art. 5 ustawy Prawo bankowe”, stanprawny na dzień 1 stycznia 2013 r., Lex).
Okoliczność, iż czynnością poprzedzającą umowę przelewu wierzytelności zawartąmiędzy stronami była czynność bankowa w postaci umowy kredytu zawarta między bankiema pozwanym nie przemawia za przyjęciem, iż strona powodowa może skorzystać zmożliwości przewidzianej przez art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych uiszczenia opłaty stosunkowej nie większej niż 1.000 zł. Roszczenie stronypowodowej nie wynika bowiem z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2ustawy Prawo bankowe. W realiach niniejszej sprawy nie występuje spór pomiędzy bankiema kredytobiorcą lecz spór między nabywcą wierzytelności a kredytobiorcą a spór taki wocenie Sądu Apelacyjnego nie jest objęty regulacją wskazanego przepisu. W orzecznictwieprzejmuje się, że cesja wierzytelności wynikającej z bankowej umowy kredytowej nie należydo zdarzeń prawnych, które są „związane z istotą stosunku” stosunku kredytowego wrozumieniu przepisów prawa bankowego. Czynność ta stanowi autonomiczne źródło stosunkuzobowiązaniowego w relacji do umowy kredytu bankowego łączącej inne podmioty (por.wyrok SN z dn. 4.04.2014 r., II CSK 403/13, nie publ.).
Zapis obecnie obowiązującej wersji stanowi art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztachsądowych w sprawach cywilnych wskazuje, że opłata stosunkowa w sprawach o roszczeniawynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawobankowe, pobierana od konsumenta albo osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinnewynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł
i nie więcej niż 1.000 zł. Treść tego ustępu, który wszedł w życie w październiku 2015 roku izostał następnie znowelizowany ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianie ustawy okosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowi, że intencją ustawodawcy nowelizującegobyło skierowanie możliwości skorzystania z widełek opłaty w niej przewidzianych jedyniewzględem konsumenta, czy też osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne.
Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż stronapowodowa składając zażalenie na zarządzenie o zwrocie pozwu winna uiścić nie opłatę wwysokości 200 zł opartą na art. 13 ust. la w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o kosztachsądowych w sprawach cywilnych, a opłatę wyższą określoną na podstawie art. 13 ust. 1ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 19 ust. 3 pkt 2 tej ustawy tejustawy. Nadmienić należy, że Przewodniczący wzywając stronę powodową do uiszczeniaopłaty od zażalenia niewłaściwie określił wysokość brakującej kwoty jako 430 zł, zamiastkwoty 699 zł.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 385 k.p.c. wzw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie strony powodowej.