Art. 109. kw Zanieczyszczenie wody

§ 1. Kto:

1) zanieczyszcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, lub

2) dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, lub

3) nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2. Kto zanieczyszcza wodę służącą do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę, podlega karze grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.

§ 3. Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu lub dostarcza do tych obiektów wodę niespełniającą wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Komentarz do Art. 109. kw

Art. 109 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje kwestie związane z roszczeniem o zwrot kosztów procesu. Przepis ten wprowadza istotne zasady dotyczące zarówno terminów, jak i kryteriów, które sąd bierze pod uwagę przy orzekaniu o kosztach.

1. Termin zgłoszenia roszczenia o zwrot kosztów

Zgodnie z art. 109 k.p.c., roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona nie złoży sądowi spisu kosztów lub nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Oznacza to, że strona musi być aktywna i świadoma konieczności zgłoszenia swoich roszczeń w odpowiednim czasie. Brak takiego zgłoszenia skutkuje utratą prawa do zwrotu kosztów, co może mieć istotne konsekwencje finansowe dla strony.

2. Orzekanie z urzędu o kosztach

Przepis przewiduje wyjątek dla stron działających bez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego). W takich przypadkach sąd orzeka o kosztach z urzędu. Jest to rozwiązanie mające na celu ochronę interesów stron, które nie korzystają z pomocy prawnej, co może wynikać z różnych przyczyn, w tym finansowych.

3. Kryteria oceny kosztów

Sąd, orzekając o wysokości przyznanych stronie kosztów procesu, bierze pod uwagę dwa główne kryteria:

Celowość poniesionych kosztów: Sąd ocenia, czy koszty były celowe z punktu widzenia prowadzenia sprawy.
Niezbędność poniesienia kosztów: Sąd analizuje, czy poniesienie kosztów było konieczne ze względu na charakter sprawy.

4. Koszty pełnomocnika

W przypadku stron reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników (adwokatów, radców prawnych, rzeczników patentowych), sąd dodatkowo bierze pod uwagę:

Niezbędny nakład pracy pełnomocnika: Oceniane są czynności podjęte przez pełnomocnika w sprawie.
Czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu: Sąd uwzględnia również działania podejmowane przed wniesieniem pozwu, mające na celu polubowne rozwiązanie sporu.
Charakter sprawy i wkład pełnomocnika: Sąd ocenia, jak pełnomocnik przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Podsumowanie

Art. 109 k.p.c. wprowadza szczegółowe zasady dotyczące roszczeń o zwrot kosztów procesu, które mają na celu zapewnienie sprawiedliwości proceduralnej i ochronę interesów stron. Przepis ten wymaga od stron aktywności i świadomości proceduralnej, a jednocześnie wprowadza mechanizmy ochronne dla osób działających bez profesjonalnej pomocy prawnej. Sąd, orzekając o kosztach, musi uwzględniać zarówno celowość i niezbędność poniesionych kosztów, jak i specyfikę działań podejmowanych przez profesjonalnych pełnomocników.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 734.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.