Art. 479^79 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) określa właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie jako sądu ochrony konkurencji i konsumentów w sprawach związanych z decyzjami organu regulacyjnego w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Przepis ten odnosi się do odwołań od decyzji oraz zażaleń na postanowienia organu regulacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

1. **Właściwość sądu**:
   - Sąd Okręgowy w Warszawie został wyznaczony jako sąd ochrony konkurencji i konsumentów, co oznacza, że jest to sąd specjalistyczny, który posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie w sprawach dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów.
   - Właściwość tego sądu obejmuje zarówno odwołania od decyzji organu regulacyjnego, jak i zażalenia na jego postanowienia.

2. **Zakres spraw**:
   - **Odwołania od decyzji**: Zgodnie z art. 27e ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, decyzje organu regulacyjnego mogą być przedmiotem odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie. Odwołania te mogą dotyczyć różnych aspektów działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, takich jak taryfy, warunki techniczne, czy inne decyzje administracyjne.
   - **Zażalenia na postanowienia**: Art. 27e ust. 3 tej samej ustawy przewiduje możliwość złożenia zażalenia na postanowienia organu regulacyjnego. Postanowienia te mogą dotyczyć m.in. kwestii proceduralnych, takich jak odmowa wszczęcia postępowania czy inne decyzje o charakterze formalnym.

3. **Organ regulacyjny**:
   - Organem regulacyjnym, o którym mowa w art. 27a ust. 1 ustawy, jest instytucja odpowiedzialna za nadzór nad działalnością przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych. Organ ten ma za zadanie zapewnienie zgodności działań tych przedsiębiorstw z przepisami prawa oraz ochronę interesów konsumentów.
   - W kontekście niniejszego przepisu, organ regulacyjny pełni kluczową rolę w procesie regulacji rynku wodociągowo-kanalizacyjnego, a jego decyzje i postanowienia mogą być przedmiotem kontroli sądowej.

4. **Znaczenie dla praktyki**:
   - Przepis ten ma istotne znaczenie dla praktyki, ponieważ zapewnia specjalistyczną kontrolę sądową nad decyzjami i postanowieniami organu regulacyjnego. Dzięki temu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne oraz konsumenci mają możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem, który posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie w tej dziedzinie.
   - Właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie jako sądu ochrony konkurencji i konsumentów zapewnia jednolitość orzecznictwa oraz wysoką jakość rozstrzygnięć w sprawach dotyczących zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Podsumowując, art. 479^79 k.p.c. precyzyjnie określa właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawach związanych z decyzjami i postanowieniami organu regulacyjnego w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Przepis ten ma na celu zapewnienie specjalistycznej kontroli sądowej nad działaniami organu regulacyjnego, co przyczynia się do ochrony interesów zarówno przedsiębiorstw, jak i konsumentów.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi fundament dla kształtowania polityki przestrzennej w Polsce. Przepis ten określa zasady, na jakich opiera się planowanie przestrzenne, uwzględniając różnorodne aspekty, które mają na celu zapewnienie zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego.

#### 1. Ład przestrzenny i zrównoważony rozwój

Podstawą działań w zakresie planowania przestrzennego jest przyjęcie ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Ład przestrzenny oznacza harmonijne i funkcjonalne zagospodarowanie przestrzeni, które uwzględnia potrzeby społeczne, gospodarcze i środowiskowe. Zrównoważony rozwój natomiast zakłada równowagę między rozwojem gospodarczym, ochroną środowiska i społecznymi potrzebami obecnych i przyszłych pokoleń.

#### 2. Zasady kształtowania polityki przestrzennej

Ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej. Oznacza to, że zarówno gminy, powiaty, jak i województwa, a także organy centralne, mają obowiązek działać zgodnie z określonymi w ustawie zasadami, co ma na celu zapewnienie spójności i efektywności działań planistycznych.

#### 3. Zakres i sposoby postępowania

Przepis ten wskazuje również na zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Oznacza to, że ustawa reguluje, jakie tereny mogą być przeznaczone na jakie cele (np. mieszkaniowe, przemysłowe, rekreacyjne) oraz jakie zasady muszą być spełnione przy ich zagospodarowaniu.

#### 4. Uwzględniane wymagania

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się szereg wymagań, w tym:

- **Ład przestrzenny, urbanistyka i architektura**: Dbałość o estetykę i funkcjonalność przestrzeni.
- **Zrównoważony rozwój**: Równowaga między rozwojem a ochroną środowiska.
- **Walory architektoniczne i krajobrazowe**: Ochrona i wykorzystanie unikalnych cech krajobrazu i architektury.
- **Ochrona środowiska**: W tym gospodarowanie wodami, ochrona gruntów rolnych i leśnych oraz złóż kopalin.
- **Ochrona dziedzictwa kulturowego i zabytków**: Zachowanie i ochrona dóbr kultury.
- **Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa**: Uwzględnienie potrzeb zdrowotnych i bezpieczeństwa ludzi i mienia.
- **Potrzeby osób ze szczególnymi potrzebami**: Zgodnie z ustawą o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.
- **Walory ekonomiczne przestrzeni**: Efektywne wykorzystanie przestrzeni z punktu widzenia ekonomicznego.
- **Prawo własności**: Poszanowanie praw właścicieli nieruchomości.
- **Obronność i bezpieczeństwo państwa**: Uwzględnienie potrzeb związanych z obronnością.
- **Interes publiczny**: Działania na rzecz dobra wspólnego.
- **Rozwój infrastruktury technicznej**: W tym sieci szerokopasmowych.
- **Udział społeczeństwa**: Zapewnienie partycypacji społecznej w procesach planistycznych.
- **Jawność i przejrzystość procedur**: Transparentność działań planistycznych.
- **Zaopatrzenie w wodę**: Zapewnienie odpowiedniej ilości i jakości wody.
- **Zapobieganie awariom**: Działania prewencyjne i ograniczające skutki awarii.
- **Kształtowanie rolniczej przestrzeni produkcyjnej**: Uwzględnienie potrzeb rolnictwa.

#### 5. Ważenie interesów

Ustalając przeznaczenie terenu, organ musi ważyć interes publiczny i prywatny, co oznacza, że decyzje planistyczne muszą uwzględniać zarówno potrzeby społeczności, jak i indywidualnych właścicieli nieruchomości. Proces ten obejmuje analizę ekonomiczną, środowiskową i społeczną.

#### 6. Nowa zabudowa

W przypadku nowej zabudowy, przepisy nakładają obowiązek uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, walorów przyrodniczych, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych. Obejmuje to:

- **Minimalizowanie transportochłonności**: Dążenie do ograniczenia konieczności korzystania z transportu.
- **Lokalizacja zabudowy mieszkaniowej**: Umożliwienie maksymalnego wykorzystania transportu publicznego.
- **Rozwiązania przestrzenne dla pieszych i rowerzystów**: Ułatwienie przemieszczania się bez użycia samochodów.
- **Planowanie i lokalizacja zabudowy**: Preferowanie obszarów o wykształconej strukturze funkcjonalno-przestrzennej oraz terenów dobrze przygotowanych do zabudowy.

### Podsumowanie

Art. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi kompleksowy zbiór zasad i wymagań, które mają na celu zapewnienie harmonijnego, zrównoważonego i efektywnego zagospodarowania przestrzeni. Przepis ten podkreśla znaczenie równowagi między interesem publicznym a prywatnym oraz konieczność uwzględnienia różnorodnych aspektów, takich jak ochrona środowiska, zdrowie publiczne, potrzeby społeczne i ekonomiczne, a także partycypacja społeczna w procesach planistycznych.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

To przepis wyznaczający standard, do którego odnosi się cały proces inwestycyjny: od projektu, przez budowę, po codzienne użytkowanie obiektu. Wymagania obejmują nie tylko konstrukcję, lecz także warunki użytkowe, dostępność, otoczenie i interesy sąsiadów.

### Najważniejsze punkty

- Obiekt projektuje się i buduje zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania.
- Standard obejmuje obiekt jako całość, jego poszczególne części oraz związane z nim urządzenia budowlane.
- Wymagania podstawowe dotyczą między innymi nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, higieny i środowiska, ochrony przed hałasem, oszczędności energii oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów.
- Osobną grupę tworzą warunki użytkowe: zaopatrzenie w media, usuwanie ścieków i odpadów, dostęp do usług telekomunikacyjnych oraz możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego.
- Uwzględnić trzeba także dostępność dla osób niepełnosprawnych i starszych, ochronę zabytków, bezpieczeństwo pracy oraz uzasadnione interesy osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu, w tym dostęp do drogi publicznej.
- Obowiązek nie kończy się z odbiorem: obiekt użytkuje się zgodnie z przeznaczeniem i utrzymuje w należytym stanie technicznym i estetycznym.

### W praktyce

Przepis ma dwa oblicza: część wymagań jest twarda i podlega ocenie w postępowaniu, a część ma postać wskazówki, jak w przypadku odnawialnych źródeł energii w budynkach sektora finansów publicznych. Twardym progiem jest natomiast docieplenie obejmujące ponad 25% powierzchni przegród zewnętrznych, bo wtedy trzeba spełnić wymagania energooszczędności przewidziane dla przebudowy.

Prawo budowlane

Prawo wodne

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia terminów dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, gospodarowania wodami, stanu środowiska wodnego oraz korzystania z wód.

Zdefiniowano między innymi „budowle przeciwpowodziowe”, obejmujące takie obiekty jak kanały ulgi, poldery, zbiorniki, wały, falochrony i budowle regulacyjne, wraz z obiektami oraz nieruchomościami związanymi z ochroną przed powodzią. „Budowle piętrzące” to budowle umożliwiające stałe lub okresowe podnoszenie poziomu wód powierzchniowych. Przepis wyjaśnia także pojęcia „cieków naturalnych”, „kanałów”, „dorzecza”, „obszaru dorzecza” oraz „gruntów pokrytych wodami”.

Rozbudowana część przepisu dotyczy jakości wód. Określono w niej między innymi „dobry stan chemiczny”, „dobry stan ekologiczny”, „dobry potencjał ekologiczny”, „dobry stan ilościowy” oraz „dobry stan wód” powierzchniowych i podziemnych. Zdefiniowano również „cele środowiskowe dla wód morskich” i „dobry stan środowiska wód morskich”, odnosząc je do czystości, prawidłowego funkcjonowania ekosystemów oraz ograniczenia zanieczyszczeń.

Przepis obejmuje ponadto pojęcia związane z kąpielą, w tym „kąpielisko”, „miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „klasyfikację wody w kąpielisku”, a także „koszty środowiskowe”, „koszty zasobowe”, „nawozy” i „nawozy naturalne”. Wskazuje również, czym są jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz obszary chronione. Dzięki tym definicjom dalsze przepisy mogą posługiwać się skrótowymi, ale precyzyjnie określonymi pojęciami.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa podstawowy kierunek wykorzystywania wód podziemnych. Nadaje pierwszeństwo ich użyciu do **zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi**. Oznacza to, że właśnie ten cel powinien być traktowany jako najważniejszy przy określaniu sposobu korzystania z wód podziemnych.

Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „przede wszystkim”. Wskazuje ono na priorytet zaopatrzenia ludzi w wodę do spożycia, ale nie stwierdza, że wody podziemne mogą być wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Przepis nie wymienia jednak innych możliwych sposobów korzystania z tych wód ani nie określa zasad, na jakich takie wykorzystanie miałoby się odbywać.

Regulacja odnosi się wyłącznie do wód podziemnych, a więc nie ustanawia w tym miejscu ogólnej zasady dotyczącej wszystkich rodzajów wód. Jej przedmiotem jest także konkretny cel, czyli zaopatrzenie w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, a nie każde wykorzystanie związane z wodą lub zaspokajaniem innych potrzeb.

W praktyce przepis wyznacza kierunek oceny sposobu korzystania z wód podziemnych. Podkreśla ich znaczenie dla dostarczania wody do spożycia i wskazuje, że ten cel ma być uwzględniany w pierwszej kolejności. Sam przepis nie reguluje natomiast procedur, wymagań technicznych ani szczegółowych obowiązków związanych z takim zaopatrzeniem.

Przepis określa podstawowy cel ochrony wód: osiągnięcie celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych i obszarów chronionych, a także poprawę jakości wód oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych. Ochrona ma zapewniać, zależnie od potrzeb, możliwość wykorzystywania wód do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, uprawiania sportu, turystyki i rekreacji, kąpieli oraz bytowania i migracji ryb i innych organizmów wodnych.

Szczegółowe obowiązki dotyczą realizacji celu związanego z kąpielą. Organizator kąpieliska sporządza i aktualizuje profil wody, przekazuje go w terminie 7 dni właściwym organom oraz podejmuje działania zmierzające do ograniczenia ryzyka zanieczyszczenia wody. Organy administracji publicznej udostępniają na jego wniosek informacje potrzebne do sporządzenia profilu, a organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonują działania wskazane w art. 344 ust. 1 oraz art. 346 i art. 347.

Przepis przewiduje również wydanie rozporządzenia określającego sposób sporządzania, zakres i sposób przedstawiania oraz aktualizowania profilu wody w kąpielisku. Udostępnienie informacji jest co do zasady odpłatne, z wyjątkiem wniosków składanych przez organy administracji publicznej. Ustawa określa stawki za wyszukiwanie, przekształcanie i kopiowanie informacji, a także dodatkowe koszty przesyłki. Opłaty uiszcza się przed udostępnieniem informacji, a ich nieuiszczenie skutkuje odmową udostępnienia. Kwoty pobierane przez organy administracji rządowej stanowią dochód budżetu państwa, natomiast przez organy administracji samorządowej, dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Przepis określa przesłanki wyznaczenia jednolitej części wód powierzchniowych jako **sztucznej** albo **silnie zmienionej**. Taka kwalifikacja jest możliwa, gdy zmiana cech hydromorfologicznych, konieczna do osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego, powodowałaby znaczące negatywne oddziaływanie na wskazane interesy lub funkcje. Chodzi między innymi o środowisko, żeglugę, infrastrukturę portową, dostęp do portu lub przystani morskiej, rekreacyjne korzystanie z wód, a także działalność wymagającą piętrzenia wody. W przepisie wymieniono w szczególności zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, wytwarzanie energii elektrycznej i nawadnianie.

Negatywne skutki mogą również dotyczyć regulacji stosunków wodnych, ochrony przed powodzią lub suszą oraz melioracji wodnych odwadniających lub nawadniających. Uwzględnia się także inne przedsięwzięcia, jeżeli stanowią równorzędny interes publiczny istotny dla zrównoważonego rozwoju.

Drugą przesłanką jest brak innego sposobu realizacji celów publicznych, którym służy dana część wód. Musi to wynikać z negatywnych uwarunkowań wykonalności technicznej albo z nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do spodziewanych korzyści. Alternatywny sposób powinien być jednocześnie mniej obciążający dla środowiska.

Wyznaczenie wymaga szczegółowego uzasadnienia w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Nie jest to rozstrzygnięcie ostateczne, ponieważ podlega weryfikacji co 6 lat. Przepis łączy więc ochronę środowiska z koniecznością uwzględnienia istotnych funkcji gospodarczych, społecznych i publicznych, wymagając uzasadnienia zarówno samej kwalifikacji, jak i braku mniej obciążającej alternatywy.

Przepis określa cel ochrony jednolitych części wód, które są przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz do zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości. Ochrona obejmuje zatem dwa wskazane zastosowania wody, związane zarówno z potrzebami ludności, jak i działalnością zakładów, dla których istotna jest wysoka jakość wykorzystywanej wody.

Podstawowym celem jest **zapobieganie pogorszeniu jakości** tych jednolitych części wód. Przepis wskazuje również szczególny kierunek tego działania, którym jest minimalizowanie potrzeby uzdatniania wody. Oznacza to, że ochrona ma służyć utrzymaniu takiej jakości wód, aby konieczność podejmowania działań mających na celu ich uzdatnienie była możliwie mała.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu ochrony jakości wód z ich planowanym wykorzystaniem. Nie chodzi wyłącznie o samo zabezpieczenie zasobów wodnych, lecz o takie zapobieganie pogorszeniu ich jakości, które ogranicza potrzebę dodatkowego przygotowania wody przed jej użyciem. Przepis wyznacza więc ochronny cel wobec wód przeznaczonych do określonych celów, wskazując jednocześnie pożądany rezultat, czyli zachowanie jakości ograniczającej konieczność uzdatniania.

Przepis określa zasady postępowania wobec jednolitych części wód, które są przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Jego zastosowanie zależy więc od dwóch elementów: dany obszar musi stanowić jednolitą część wód, a pobierana z niego woda ma służyć zaopatrzeniu ludności w wodę do spożycia.

W takich częściach wód realizuje się cele środowiskowe wskazane w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61. Przepis nie opisuje ich treści, lecz nakazuje uwzględniać wszystkie wymienione podstawy. Oznacza to, że ochrona tych zasobów wodnych jest powiązana z realizacją kilku grup celów środowiskowych, a nie tylko z samym faktem poboru wody.

Jednocześnie stosuje się wymagania wynikające z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Regulacja łączy zatem dwa elementy: realizację celów środowiskowych określonych w Prawie wodnym oraz stosowanie wymagań wynikających z przepisów dotyczących zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. W praktyce przepis wskazuje, że jednolite części wód wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia podlegają jednoczesnemu uwzględnieniu obu tych grup wymagań. Znaczenie przepisu polega na powiązaniu ochrony środowiska wodnego z potrzebą zapewnienia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

Przepis określa, jakie jednolite części wód zalicza się do zasobów przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia. Obejmuje on zarówno wody już wykorzystywane w tym celu, jak i takie, które mają zostać wykorzystane w przyszłości, a także wody związane z określoną działalnością.

W przepisie wskazano trzy kategorie:

1. jednolite części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, jeżeli dostarczają średnio więcej niż 10 mwody na dobę lub służą więcej niż 50 osobom;
2. jednolite części wód przewidywane do wykorzystania na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w przyszłości;
3. jednolite części wód wykorzystywane do działalności handlowej albo w budynkach użyteczności publicznej.

Kluczowe znaczenie ma więc nie tylko obecny sposób wykorzystania wód, lecz także planowane wykorzystanie oraz miejsce lub charakter prowadzonej działalności. W pierwszej kategorii wystarczy spełnienie jednego z dwóch warunków, dotyczącego średniej ilości dostarczanej wody albo liczby osób, którym dana część wód służy. Przepis nie ogranicza się zatem do dużych ujęć, lecz obejmuje również przypadki obsługujące większą liczbę osób. W praktyce stanowi podstawę wyodrębnienia jednolitych części wód istotnych dla zaopatrzenia ludności, działalności handlowej i funkcjonowania budynków użyteczności publicznej.

Przepis wyznacza zakres wyłączenia spod stosowania ustawy. Nie obejmuje ona usług wodnych, ale tylko w określonym zakresie, to jest związanym z magazynowaniem, uzdatnianiem lub dystrybucją wód powierzchniowych i wód podziemnych, a także z odbiorem ścieków, jeżeli usługi te są objęte przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Kluczowe znaczenie ma zatem zarówno rodzaj czynności, jak i zakres regulacji wskazanej ustawy. Wyłączenie dotyczy czynności związanych z:

- magazynowaniem wód powierzchniowych i podziemnych,
- uzdatnianiem tych wód,
- ich dystrybucją,
- odbiorem ścieków.

Przepis nie wyłącza wszystkich usług wodnych. Odnosi się wyłącznie do wymienionych rodzajów działalności oraz tylko wtedy, gdy są one objęte przepisami wskazanej ustawy. Samo powiązanie usługi z wodami powierzchniowymi, wodami podziemnymi albo ściekami nie wystarcza więc do zastosowania wyłączenia, ponieważ przepis wymaga także objęcia danej usługi regulacją dotyczącą zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

W praktyce przepis rozgranicza zakres stosowania obu ustaw. W odniesieniu do usług wymienionych w tym przepisie, które mieszczą się w zakresie wskazanej regulacji, nie stosuje się przepisów Prawa wodnego. Pozostałe usługi wodne nie są objęte tym wyłączeniem na podstawie samego art. 8.

o gospodarce nieruchomościami

Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno przypisać koszty do poszczególnych taryfowych grup odbiorców. Taki podział należy przygotować osobno dla usług dostarczania wody oraz osobno dla usług odprowadzania ścieków. Oznacza to, że koszty związane z tymi dwoma rodzajami działalności nie są ujmowane łącznie, lecz rozdzielane zgodnie z grupami odbiorców objętymi taryfą.

w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków

Zaopatrzenie w wodę

Zaopatrzenie w wodę w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis

Prawo budowlane1 przepis

Prawo wodne3 przepisy

Prawo wodne8 przepisów

o gospodarce nieruchomościami1 przepis

w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków1 przepis