Art. 247. k.k. Znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności

§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą prawnie pozbawioną wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 3. Funkcjonariusz publiczny, który wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1 lub 2, podlega karze określonej w tych przepisach.

Komentarz do Art. 247. kk

Art. 247 Kodeksu karnego jest przepisem mającym na celu ochronę osób pozbawionych wolności przed nadużyciami i przemocą, zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Przepis ten ma szczególne znaczenie w kontekście ochrony praw człowieka i godności osobistej osób, które z różnych przyczyn znalazły się w sytuacji ograniczenia wolności.

Analiza przepisu:

Znęcanie się fizyczne lub psychiczne:
- Przepis ten penalizuje zarówno znęcanie się fizyczne, jak i psychiczne. Znęcanie się fizyczne może obejmować różne formy przemocy, takie jak bicie, kopanie, zadawanie bólu czy inne formy fizycznego nękania. Znęcanie się psychiczne może obejmować groźby, zastraszanie, poniżanie, izolację społeczną, czy inne formy nękania, które mają na celu wywołanie u ofiary cierpienia psychicznego.
Osoba prawnie pozbawiona wolności:
- Przepis ten odnosi się do osób, które są prawnie pozbawione wolności, co oznacza, że ich wolność została ograniczona na podstawie decyzji sądu, organu ścigania lub innego uprawnionego organu. Może to obejmować osoby przebywające w areszcie, więzieniu, zakładzie poprawczym, czy innym miejscu odosobnienia.
Kary:
- Podstawowa kara za znęcanie się nad osobą prawnie pozbawioną wolności wynosi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.
- Jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, kara jest surowsza i wynosi od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Szczególne okrucieństwo może obejmować działania, które są wyjątkowo brutalne, sadystyczne lub wywołują szczególnie dotkliwe cierpienie u ofiary.
Odpowiedzialność funkcjonariuszy publicznych:
- Przepis ten nakłada również odpowiedzialność na funkcjonariuszy publicznych, którzy mają obowiązek zapobiegania takim czynom. Jeżeli funkcjonariusz publiczny, mając obowiązek zapobiegania znęcaniu się, dopuszcza do popełnienia takiego czynu, podlega karze określonej w przepisach § 1 lub § 2. Oznacza to, że funkcjonariusz publiczny może być ukarany tak samo jak bezpośredni sprawca znęcania się.

Wnioski:

Art. 247 Kodeksu karnego jest istotnym narzędziem w walce z przemocą i nadużyciami wobec osób pozbawionych wolności. Przepis ten podkreśla, że osoby te, mimo ograniczenia ich wolności, nadal mają prawo do godnego traktowania i ochrony przed przemocą. Surowe kary przewidziane za znęcanie się, zwłaszcza w przypadkach szczególnego okrucieństwa, mają na celu odstraszenie potencjalnych sprawców i zapewnienie, że osoby pozbawione wolności są traktowane z należytą godnością i szacunkiem.

Dodatkowo, odpowiedzialność funkcjonariuszy publicznych za dopuszczenie do takich czynów podkreśla znaczenie nadzoru i odpowiedzialności w instytucjach, w których przebywają osoby pozbawione wolności. Funkcjonariusze publiczni mają obowiązek aktywnie przeciwdziałać wszelkim formom znęcania się i nadużyć, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony praw człowieka w miejscach odosobnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 17.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

znęcanie się

osoba pozbawiona wolności

kara pozbawienia wolności

szczególne okrucieństwo

funkcjonariusz publiczny

obowiązek

czyn

przepis

Art. 246.Art. 247a.