Art. 39. k.k.s. Kara łączna

§ 1. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

§ 2. W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w Kodeksie karnym.

Komentarz do Art. 39. kks

Art. 39 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje zasady wymierzania kary łącznej w przypadku skazania za kilka przestępstw skarbowych. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia sprawiedliwości karnej, gdyż pozwala na zharmonizowanie kar za różne przestępstwa skarbowe, zapewniając jednocześnie, że kara nie będzie nadmiernie surowa ani zbyt łagodna.

Granice kary łącznej

Zgodnie z art. 39 KKS, sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa skarbowe do ich sumy. Oznacza to, że kara łączna nie może być niższa niż najwyższa z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, ale jednocześnie nie może przekraczać sumy tych kar. Przepis ten wprowadza pewien mechanizm ochronny, który zapobiega nadmiernemu kumulowaniu kar.

Limity kar

Art. 39 KKS wprowadza również maksymalne limity dla kary łącznej:

1080 stawek dziennych grzywny,
2 lata ograniczenia wolności,
15 lat pozbawienia wolności.

Te limity mają na celu zapewnienie, że kara łączna nie będzie nadmiernie surowa, nawet jeśli suma kar za poszczególne przestępstwa skarbowe mogłaby te limity przekroczyć.

Kara ograniczenia wolności

Kara ograniczenia wolności, zgodnie z art. 39 KKS, wymierzana jest w miesiącach i latach. Jest to istotne, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie długości tej kary, co jest ważne z punktu widzenia jej wykonania i nadzoru nad skazanym.

Zbieg przestępstw skarbowych i innych przestępstw

W przypadku, gdy skazanie dotyczy zarówno przestępstwa skarbowego, jak i przestępstwa określonego w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w Kodeksie karnym. Oznacza to, że w takich sytuacjach stosuje się ogólne zasady wymierzania kary łącznej przewidziane w Kodeksie karnym, co zapewnia spójność i jednolitość w orzekaniu kar za różne rodzaje przestępstw.

Podsumowanie

Art. 39 KKS jest kluczowym przepisem w kontekście wymierzania kar za przestępstwa skarbowe. Umożliwia on sądom elastyczne i sprawiedliwe podejście do wymierzania kary łącznej, uwzględniając zarówno potrzebę ukarania sprawcy, jak i ochronę przed nadmiernym karaniem. Przepis ten wprowadza również mechanizmy ochronne, które zapobiegają nadmiernemu kumulowaniu kar, co jest istotne z punktu widzenia zasady proporcjonalności w prawie karnym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 633.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

kara łącznaprzestępstwo skarbowestawka dziennaograniczenie wolnościpozbawienie wolności kodeks karny ustawa karna wyrok sądowy wymiar kary kara grzywny

Art. 38. kks Art. 40. kks