Znak

„Znak” w polskim prawie oznacza oznaczenie, symbol, napis, rysunek, sygnał albo inny element pozwalający rozpoznać przedmiot, osobę, miejsce, status prawny lub określoną informację. Termin ten nie ma jednej, uniwersalnej definicji. Jego znaczenie wynika z przepisu, w którym został użyty, oraz z funkcji, jaką pełni w danej dziedzinie.

Znak może mieć postać materialną, na przykład tabliczki, pieczęci, emblematy lub oznaczenia umieszczonego na rzeczy, albo graficzną i symboliczną. Może służyć identyfikacji, ostrzeganiu, potwierdzaniu autentyczności, wskazywaniu położenia lub informowaniu o określonym stanie prawnym. W przepisach często określa się także wzór znaku, jego wygląd, miejsce umieszczenia i sposób używania.

W prawie występują między innymi:

• znaki urzędowe i gospodarcze, których podrabianie lub bezprawne używanie może powodować odpowiedzialność karną;
• znaki zajęcia, ujawniające, że ruchomość została objęta czynnością komorniczą;
• znaki rozpoznawcze, ochronne i promocyjne, w tym oznaczenia Polskiego Czerwonego Krzyża oraz znak promujący Polskę w turystyce;
• znaki przynależności państwowej jednostek pływających i statków powietrznych Policji;
• znaki geodezyjne, grawimetryczne i magnetyczne, określające położenie punktów pomiarowych;
• znaki stosowane w bezpieczeństwie pracy, ruchu, budownictwie i procedurach homologacyjnych;
• znaki historyczne i instytucjonalne, związane z określonymi fundacjami lub zakładami.

Ochrona prawna znaku może polegać na przyznaniu określonemu podmiotowi wyłącznego prawa do jego używania, zakazie posługiwania się nim przez osoby nieuprawnione albo ustanowieniu sankcji za jego podrobienie, usunięcie lub zniszczenie. W niektórych przepisach „znak” oznacza również jednostkę tekstu używaną do obliczania objętości pisma lub liczby stron. Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega więc na zapewnieniu jednoznacznej identyfikacji, autentyczności, ochrony oznaczeń oraz prawidłowego przekazywania informacji.