Art. 110 Kodeksu cywilnego stanowi fundamentalną normę prawną dotyczącą obliczania terminów w sytuacjach, gdy ustawa, orzeczenie sądu, decyzja organu państwowego lub czynność prawna określa termin, ale nie precyzuje sposobu jego obliczania. Przepis ten pełni istotną rolę w zapewnieniu pewności prawa i jednolitości stosowania przepisów dotyczących terminów.

1. **Zakres zastosowania**:
   - **Ustawa**: Przepis ten ma zastosowanie do wszelkich terminów określonych w ustawach, które nie zawierają własnych reguł obliczania terminów.
   - **Orzeczenie sądu**: Dotyczy terminów wynikających z wyroków, postanowień i innych orzeczeń sądowych.
   - **Decyzja organu państwowego**: Obejmuje decyzje administracyjne i inne akty wydawane przez organy władzy publicznej.
   - **Czynność prawna**: Odnosi się do terminów wynikających z umów i innych czynności prawnych dokonywanych przez strony.

2. **Znaczenie normy**:
   - Art. 110 Kodeksu cywilnego wprowadza jednolite zasady obliczania terminów, co jest kluczowe dla zachowania spójności i przewidywalności prawa.
   - Przepis ten odsyła do dalszych regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym, które precyzują sposób obliczania terminów (art. 111-116).

3. **Praktyczne zastosowanie**:
   - W przypadku, gdy termin nie jest określony w sposób jasny, strony mogą odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego, aby ustalić właściwy sposób jego obliczania.
   - Przykładowo, jeśli umowa przewiduje termin wykonania zobowiązania, ale nie określa, czy chodzi o dni robocze czy kalendarzowe, zastosowanie znajdą przepisy Kodeksu cywilnego.

4. **Przepisy szczegółowe**:
   - Art. 111 Kodeksu cywilnego określa, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia.
   - Art. 112 Kodeksu cywilnego stanowi, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu.
   - Art. 113-116 Kodeksu cywilnego zawierają dalsze szczegółowe regulacje dotyczące obliczania terminów oznaczonych w tygodniach, miesiącach, latach oraz terminy kończące się w dni ustawowo wolne od pracy.

5. **Znaczenie dla praktyki prawniczej**:
   - Prawnicy, sędziowie oraz urzędnicy administracyjni muszą być świadomi tych przepisów, aby prawidłowo stosować i interpretować terminy w różnych kontekstach prawnych.
   - Znajomość tych zasad jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego i unikania sporów dotyczących terminów.

Podsumowując, Art. 110 Kodeksu cywilnego jest kluczowym przepisem, który zapewnia jednolite zasady obliczania terminów w sytuacjach, gdy nie są one określone w sposób szczegółowy. Jego zastosowanie ma na celu zapewnienie pewności prawa i spójności w stosowaniu przepisów dotyczących terminów.

Kodeks cywilny

Art. 119 Kodeksu cywilnego stanowi, że terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Przepis ten ma fundamentalne znaczenie dla stabilności i pewności obrotu prawnego, a jego celem jest ochrona interesów stron stosunków prawnych oraz zapewnienie jednolitości i przewidywalności prawa.

Przedawnienie to instytucja prawa cywilnego, która polega na tym, że po upływie określonego terminu wierzyciel traci możliwość dochodzenia swojego roszczenia przed sądem. Terminy przedawnienia są różne w zależności od rodzaju roszczenia i są określone w przepisach prawa. Na przykład, zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego, ogólny termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Zakaz skracania ani przedłużania terminów przedawnienia przez czynność prawną oznacza, że strony umowy nie mogą w sposób dowolny modyfikować tych terminów. Przykładowo, wierzyciel i dłużnik nie mogą umówić się, że termin przedawnienia roszczenia wynosić będzie dwa lata zamiast ustawowych trzech lat. Podobnie, nie mogą ustalić, że termin ten wynosić będzie dziesięć lat.

Zakaz ten ma na celu zapobieżenie nadużyciom i zapewnienie równowagi między stronami stosunków prawnych. Gdyby strony mogły dowolnie modyfikować terminy przedawnienia, mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której silniejsza strona narzucałaby korzystniejsze dla siebie warunki, co mogłoby naruszać zasady sprawiedliwości i równości.

Warto jednak zauważyć, że istnieją pewne wyjątki od tej zasady, które wynikają z przepisów szczególnych. Na przykład, w niektórych przypadkach możliwe jest zawarcie umowy o zrzeczenie się zarzutu przedawnienia po upływie terminu przedawnienia. Takie zrzeczenie się jest jednak skuteczne tylko wtedy, gdy zostało dokonane po upływie terminu przedawnienia, a nie przed jego upływem.

Podsumowując, art. 119 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości modyfikowania terminów przedawnienia przez strony stosunków prawnych. Ma to na celu zapewnienie stabilności i przewidywalności prawa oraz ochronę interesów stron, zapobiegając nadużyciom i nierównowadze w stosunkach prawnych.

Art. 365^1 Kodeksu cywilnego stanowi istotny element regulacji dotyczących zobowiązań o charakterze ciągłym. Przepis ten wprowadza mechanizm umożliwiający zakończenie zobowiązań bezterminowych przez wypowiedzenie, co ma na celu zapewnienie elastyczności i możliwość zakończenia stosunku prawnego, który nie jest ograniczony czasowo.

### Analiza przepisu:

1. **Zobowiązanie bezterminowe o charakterze ciągłym**:
   - Zobowiązanie bezterminowe to takie, które nie ma określonego terminu zakończenia. Może trwać przez nieokreślony czas, dopóki jedna ze stron nie zdecyduje się na jego zakończenie.
   - Charakter ciągły zobowiązania oznacza, że jest ono realizowane w sposób ciągły, np. dostarczanie mediów, najem, umowy o świadczenie usług.

2. **Wypowiedzenie przez dłużnika lub wierzyciela**:
   - Przepis przewiduje możliwość wypowiedzenia zobowiązania zarówno przez dłużnika, jak i wierzyciela. Jest to istotne, ponieważ zapewnia równowagę stron umowy i możliwość zakończenia zobowiązania przez każdą z nich.

3. **Zachowanie terminów umownych, ustawowych lub zwyczajowych**:
   - Wypowiedzenie zobowiązania musi nastąpić z zachowaniem odpowiednich terminów. Mogą to być terminy określone w umowie, wynikające z przepisów prawa (ustawowe) lub wynikające ze zwyczaju.
   - Jeśli umowa przewiduje określony termin wypowiedzenia, strony są zobowiązane go przestrzegać.
   - W przypadku braku umownych terminów, należy stosować terminy ustawowe, jeśli takie istnieją.
   - W braku zarówno umownych, jak i ustawowych terminów, należy odwołać się do zwyczajów przyjętych w danym rodzaju stosunków prawnych.

4. **Brak terminów - wypowiedzenie niezwłocznie**:
   - Jeśli nie ma umownych, ustawowych ani zwyczajowych terminów wypowiedzenia, zobowiązanie wygasa niezwłocznie po wypowiedzeniu. Oznacza to, że zakończenie zobowiązania następuje natychmiast po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu.

### Praktyczne znaczenie:

- **Elastyczność stosunków prawnych**: Przepis ten zapewnia stronom umowy możliwość zakończenia zobowiązania, które nie ma określonego terminu zakończenia, co jest szczególnie ważne w dynamicznych warunkach rynkowych.
- **Ochrona interesów stron**: Możliwość wypowiedzenia zobowiązania przez każdą ze stron chroni ich interesy, umożliwiając zakończenie stosunku prawnego, który z różnych przyczyn może stać się niekorzystny.
- **Zachowanie porządku prawnego**: Przepis ten wprowadza jasne zasady dotyczące zakończenia zobowiązań bezterminowych, co przyczynia się do przejrzystości i przewidywalności stosunków prawnych.

### Wnioski:

Art. 365^1 Kodeksu cywilnego jest kluczowym przepisem regulującym zakończenie zobowiązań bezterminowych o charakterze ciągłym. Zapewnia on stronom umowy narzędzie do zakończenia takiego zobowiązania, z zachowaniem odpowiednich terminów, co jest istotne dla elastyczności i ochrony interesów stron w dynamicznych warunkach gospodarczych.

Art. 764^1 Kodeksu cywilnego reguluje kwestie wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony, wprowadzając konkretne terminy wypowiedzenia w zależności od długości trwania umowy. Przepis ten ma na celu zapewnienie stabilności stosunków umownych oraz ochronę interesów obu stron umowy, zarówno agenta, jak i dającego zlecenie.

#### Terminy wypowiedzenia

1. **Pierwszy rok trwania umowy**: Umowa może być wypowiedziana na miesiąc naprzód.
2. **Drugi rok trwania umowy**: Umowa może być wypowiedziana na dwa miesiące naprzód.
3. **Trzeci i następne lata trwania umowy**: Umowa może być wypowiedziana na trzy miesiące naprzód.

#### Zakaz skracania terminów wypowiedzenia

Przepis jednoznacznie wskazuje, że ustawowe terminy wypowiedzenia nie mogą być skracane. Oznacza to, że strony umowy nie mogą wprowadzić do umowy postanowień, które przewidywałyby krótsze terminy wypowiedzenia niż te określone w art. 764^1. Zakaz ten ma na celu ochronę stabilności stosunków umownych oraz zapobieżenie sytuacjom, w których jedna ze stron mogłaby być zaskoczona nagłym wypowiedzeniem umowy.

#### Możliwość przedłużenia terminów wypowiedzenia

Ustawodawca dopuszcza możliwość umownego przedłużenia terminów wypowiedzenia. Jednakże, przedłużenie terminu dla dającego zlecenie nie może być krótsze niż termin ustalony dla agenta. Przedłużenie terminu dla agenta automatycznie powoduje takie samo przedłużenie dla dającego zlecenie. Taka regulacja ma na celu zapewnienie równowagi w stosunkach umownych i zapobieżenie sytuacjom, w których jedna ze stron miałaby uprzywilejowaną pozycję.

#### Upływ terminu wypowiedzenia

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, termin wypowiedzenia upływa z końcem miesiąca kalendarzowego. Jest to rozwiązanie praktyczne, które ułatwia obliczanie terminu wypowiedzenia i zapobiega niejasnościom.

#### Przekształcenie umowy na czas oznaczony w umowę na czas nieoznaczony

Przepisy art. 764^1 § 1-3 mają również zastosowanie do umowy zawartej na czas oznaczony, która przekształciła się w umowę na czas nieoznaczony z mocy art. 764. W takim przypadku okres, na jaki umowa na czas oznaczony była zawarta, uwzględnia się przy ustalaniu terminu wypowiedzenia. Oznacza to, że jeśli umowa na czas oznaczony trwała np. dwa lata, to po jej przekształceniu w umowę na czas nieoznaczony obowiązuje termin wypowiedzenia właściwy dla trzeciego roku trwania umowy, czyli trzy miesiące.

### Podsumowanie

Art. 764^1 Kodeksu cywilnego wprowadza jasne i precyzyjne zasady dotyczące wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony, chroniąc interesy obu stron umowy. Zakaz skracania terminów wypowiedzenia oraz możliwość ich przedłużenia z zachowaniem równowagi między stronami umowy zapewniają stabilność stosunków umownych. Przepis ten jest istotnym elementem regulacji umów agencyjnych, wpływającym na pewność obrotu prawnego.

Art. 1142^3 Kodeksu postępowania cywilnego wprowadza szczególne zasady dotyczące doręczania postanowień w przedmiocie wydania europejskiego poświadczenia spadkowego (EPS). Przepis ten ma na celu zapewnienie przejrzystości i efektywności postępowania spadkowego o charakterze transgranicznym, zgodnie z unijnymi regulacjami.

### Komentarz do Art. 1142^3 Kodeksu postępowania cywilnego:

1. **Doręczenie postanowienia z urzędu**:
   - Sąd jest zobowiązany doręczyć postanowienie w przedmiocie wydania EPS z urzędu. Oznacza to, że uczestnicy postępowania nie muszą składać wniosku o doręczenie tego postanowienia, co przyspiesza i upraszcza procedurę.

2. **Pouczenie o środku odwoławczym**:
   - Postanowienie musi zawierać pouczenie o przysługującym środku odwoławczym. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw uczestników postępowania, którzy muszą być świadomi możliwości zaskarżenia decyzji sądu.

3. **Uzasadnienie postanowienia**:
   - Uzasadnienie postanowienia sporządza się tylko na żądanie uczestnika postępowania. Żądanie to musi być zgłoszone w terminie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia.
   - Alternatywnie, uzasadnienie sporządza się również wtedy, gdy uczestnik, który nie zgłosił żądania uzasadnienia, wniósł środek odwoławczy w ustawowym terminie. Taka regulacja ma na celu zrównoważenie potrzeby efektywności postępowania z prawem uczestników do pełnej informacji o podstawach decyzji sądu.

4. **Doręczenie wnioskodawcy**:
   - Wnioskodawcy doręcza się postanowienie o wydaniu EPS wraz z poświadczonym odpisem tego poświadczenia. Jest to kluczowe dla wnioskodawcy, który potrzebuje oficjalnego dokumentu do dalszych działań prawnych i administracyjnych w innych państwach członkowskich UE.

### Znaczenie praktyczne:
- Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wszystkie strony postępowania są odpowiednio poinformowane o decyzjach sądu oraz o przysługujących im środkach prawnych.
- Umożliwia to uczestnikom postępowania skuteczne korzystanie z przysługujących im praw, w tym prawa do odwołania się od decyzji sądu.
- Wprowadzenie obowiązku doręczania postanowień z urzędu oraz szczegółowych zasad dotyczących uzasadnienia postanowień ma na celu przyspieszenie i uproszczenie postępowania spadkowego, co jest szczególnie istotne w kontekście spraw transgranicznych.

### Wnioski:
Art. 1142^3 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi ważny element regulacji dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego, zapewniając przejrzystość i efektywność postępowania oraz ochronę praw uczestników. Przepis ten jest zgodny z unijnymi standardami i ma na celu ułatwienie obrotu prawnego w sprawach spadkowych o charakterze międzynarodowym.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 124 ustawy o fundacji rodzinnej wprowadza kilka kluczowych zasad dotyczących rejestru fundacji rodzinnych, które mają na celu zapewnienie transparentności i pewności obrotu prawnego. Poniżej omówione zostaną poszczególne elementy tego przepisu.

1. **Domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru**:
   - Przepis wprowadza domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru fundacji rodzinnych. Oznacza to, że dane te są uznawane za prawdziwe, dopóki nie zostanie udowodnione inaczej. Domniemanie to ma na celu zapewnienie pewności prawnej i ułatwienie obrotu prawnego, ponieważ osoby trzecie mogą polegać na danych zawartych w rejestrze.

2. **Ochrona osób trzecich działających w dobrej wierze**:
   - Jeżeli dane fundacji rodzinnej zostały wpisane do rejestru niezgodnie z wnioskiem o wpis albo bez tego wniosku, fundacja nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe. Warunkiem jest, aby fundacja nie wystąpiła niezwłocznie z właściwym wnioskiem o wpis. Przepis ten chroni osoby trzecie, które działają w zaufaniu do rejestru, przed negatywnymi konsekwencjami błędów lub zaniedbań fundacji.

3. **Zakaz zasłaniania się nieznajomością treści wpisu**:
   - Nikt nie może zasłaniać się nieznajomością treści wpisu w rejestrze fundacji rodzinnych, chyba że mimo zachowania należytej staranności nie mógł wiedzieć o wpisie. Przepis ten nakłada na podmioty obowiązek staranności w zapoznawaniu się z treścią rejestru, co ma na celu zapewnienie, że informacje zawarte w rejestrze są powszechnie znane i dostępne.

4. **Odpowiedzialność fundacji za nieprawdziwe dane**:
   - Fundacja rodzinna ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do rejestru fundacji rodzinnych nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały one obowiązkowi wpisu na jej wniosek. Odpowiedzialność ta obejmuje również niezgłoszenie danych podlegających obowiązkowi wpisu w ustawowym terminie. Wyjątkiem są sytuacje, gdy szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą fundacja nie ponosi odpowiedzialności. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że fundacje rodzinne będą działać z należytą starannością i rzetelnością w zakresie zgłaszania danych do rejestru.

Podsumowując, Art. 124 ustawy o fundacji rodzinnej wprowadza mechanizmy mające na celu zapewnienie transparentności i pewności obrotu prawnego poprzez domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, ochronę osób trzecich działających w dobrej wierze, zakaz zasłaniania się nieznajomością treści wpisu oraz odpowiedzialność fundacji za nieprawdziwe dane. Przepisy te mają na celu zbudowanie zaufania do rejestru fundacji rodzinnych oraz zapewnienie, że informacje w nim zawarte są rzetelne i aktualne.

o fundacji rodzinnej

Art. 18 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) reguluje kwestie odpowiedzialności podmiotów wpisanych do Rejestru za szkody wyrządzone przez nieprawdziwe lub niezgłoszone dane. Przepis ten ma na celu zapewnienie rzetelności i wiarygodności informacji zawartych w KRS, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa obrotu gospodarczego.

#### Odpowiedzialność za nieprawdziwe dane

Podmiot wpisany do KRS ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem nieprawdziwych danych, jeżeli dane te podlegały obowiązkowi wpisu na jego wniosek. Odpowiedzialność ta jest oparta na zasadzie winy, co oznacza, że podmiot musi działać z należytą starannością przy zgłaszaniu danych do Rejestru. W przypadku zgłoszenia nieprawdziwych danych, poszkodowany musi wykazać, że szkoda powstała w wyniku tego zgłoszenia.

#### Odpowiedzialność za niezgłoszenie danych

Podmiot wpisany do KRS ponosi również odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do Rejestru w ustawowym terminie. Przepis ten ma na celu zapobieganie sytuacjom, w których brak aktualizacji danych w KRS mógłby wprowadzić w błąd osoby trzecie, polegające na informacjach zawartych w Rejestrze.

#### Wyłączenia odpowiedzialności

Art. 18 przewiduje trzy sytuacje, w których podmiot wpisany do KRS nie ponosi odpowiedzialności za szkodę:
1. **Siła wyższa** - zdarzenia nadzwyczajne, niezależne od woli podmiotu, których nie można było przewidzieć ani im zapobiec.
2. **Wina poszkodowanego** - sytuacja, w której szkoda powstała wyłącznie z winy poszkodowanego.
3. **Wina osoby trzeciej** - sytuacja, w której szkoda powstała wyłącznie z winy osoby trzeciej, za którą podmiot wpisany do KRS nie ponosi odpowiedzialności.

#### Odpowiedzialność solidarna w spółkach osobowych

Jeżeli do KRS jest wpisana osobowa spółka handlowa (np. spółka jawna, spółka partnerska), odpowiedzialność za szkodę ponoszą solidarnie ze spółką osoby odpowiadające za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem. Oznacza to, że wierzyciel może dochodzić roszczeń zarówno od spółki, jak i od jej wspólników, którzy odpowiadają za zobowiązania spółki bez ograniczeń.

#### Znaczenie praktyczne

Art. 18 ustawy o KRS ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ zapewnia mechanizmy ochrony dla osób trzecich, które mogą polegać na informacjach zawartych w Rejestrze. Przepis ten motywuje podmioty wpisane do KRS do rzetelnego i terminowego zgłaszania danych, co z kolei przyczynia się do zwiększenia przejrzystości i bezpieczeństwa obrotu gospodarczego.

#### Podsumowanie

Art. 18 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadza odpowiedzialność podmiotów wpisanych do Rejestru za szkody wyrządzone przez nieprawdziwe lub niezgłoszone dane. Przepis ten ma na celu zapewnienie rzetelności informacji w KRS, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa obrotu gospodarczego. Wyłączenia odpowiedzialności oraz solidarna odpowiedzialność wspólników spółek osobowych dodatkowo precyzują zakres odpowiedzialności, co przyczynia się do większej pewności prawnej.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Art. 315a ustawy Prawo ochrony środowiska wprowadza mechanizm sankcyjny mający na celu zapewnienie terminowego i skutecznego wdrażania programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych. Przepis ten przewiduje nałożenie kary pieniężnej na organ odpowiedzialny za niedotrzymanie określonych terminów związanych z uchwalaniem, aktualizacją oraz realizacją tych programów i planów.

#### Zakres odpowiedzialności

Przepis wskazuje kilka sytuacji, w których organ może podlegać karze pieniężnej:
1. **Niedotrzymanie ustawowego terminu uchwalenia programów ochrony powietrza i ich aktualizacji lub planów działań krótkoterminowych.**
2. **Niedotrzymanie terminów realizacji działań określonych w programach ochrony powietrza i ich aktualizacjach lub planach działań krótkoterminowych.**
3. **Niedotrzymanie terminów przekazania sprawozdań okresowych z realizacji programów ochrony powietrza i ich aktualizacji, o których mowa w art. 91, lub planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92.**
4. **Niedotrzymanie terminów przekazania sprawozdań końcowych z realizacji programów ochrony powietrza i ich aktualizacji, o których mowa w art. 91, lub planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92.**

#### Wysokość kary

Kara pieniężna może wynosić od 50 000 zł do 500 000 zł. Wysokość kary jest ustalana przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydaje decyzję administracyjną w tej sprawie. Przy wymierzaniu kary inspektor bierze pod uwagę:
- Ilość stwierdzonych uchybień.
- Wagę stwierdzonych uchybień.
- Naruszone przez organ obowiązki.

#### Procedura wymierzania kary

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej jest wydawana przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Decyzja ta powinna być uzasadniona, a organ musi mieć możliwość odwołania się od niej zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

#### Cel regulacji

Celem wprowadzenia art. 315a jest zwiększenie dyscypliny w zakresie ochrony powietrza poprzez wprowadzenie realnych sankcji finansowych za opóźnienia i zaniedbania. Ma to na celu zapewnienie, że programy ochrony powietrza oraz plany działań krótkoterminowych będą realizowane terminowo i skutecznie, co jest kluczowe dla poprawy jakości powietrza i ochrony zdrowia publicznego.

#### Wnioski

Art. 315a ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi istotny element systemu prawnego mającego na celu ochronę środowiska, w szczególności jakości powietrza. Wprowadzenie kar pieniężnych za niedotrzymanie terminów związanych z programami ochrony powietrza i planami działań krótkoterminowych ma na celu zwiększenie odpowiedzialności organów za realizację tych zadań. Skuteczność tego przepisu będzie zależała od jego konsekwentnego stosowania przez wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska oraz od możliwości skutecznego egzekwowania nałożonych kar.

Prawo ochrony środowiska

Jeżeli ustawa albo weksel wyznacza termin na wykonanie określonej czynności, przy jego obliczaniu pomija się dzień, od którego termin zaczyna biec. Liczenie rozpoczyna się więc dopiero następnego dnia. Zasada ta dotyczy zarówno terminów określonych bezpośrednio w ustawie, jak i terminów wskazanych w samym wekslu. Przepis nie wskazuje innych reguł obliczania takich terminów.

Prawo wekslowe

Jeżeli wojskowy sąd okręgowy nie rozpozna w ustawowym terminie sprawy dotyczącej wykonania nakazu wydanego przez inne państwo, musi niezwłocznie poinformować o tym Ministerstwo Sprawiedliwości. Zawiadomienie powinno wyjaśniać, dlaczego termin nie został zachowany. Obowiązek ten dotyczy sądu właściwego do rozpoznania takiej sprawy i powstaje już w razie samego opóźnienia.

Ustawowe terminy

Ustawowe terminy w przepisach

Kodeks cywilny7 przepisów

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o fundacji rodzinnej1 przepis

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

Prawo ochrony środowiska1 przepis

Prawo wekslowe1 przepis

w sprawie organizacji sądów wojskowych oraz ustalenia regulaminu wewnętrznego urzędowania tych sądów1 przepis