Przepis określa zakres przedmiotowy ustawy o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich. Nie opisuje pojedynczego postępowania ani nie wskazuje sposobu rozstrzygnięcia konkretnego sporu, lecz wylicza najważniejsze obszary, które reguluje cała ustawa.

Pierwszym z nich są obowiązki podmiotów uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Przepis obejmuje także zasady prowadzenia Rejestru, czyli rejestru podmiotów uprawnionych do prowadzenia takiego postępowania. Ustawa reguluje ponadto obowiązki przedsiębiorców oraz zasady samego postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich.

Ostatnim wskazanym elementem są zadania Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określanego w dalszej części ustawy jako „Prezes Urzędu”. Zostały one ujęte w związku z pozasądowym rozwiązywaniem sporów konsumenckich.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wyznacza on główne grupy regulacji i wskazuje podmioty oraz obszary objęte ustawą. Na jego podstawie można ustalić, że przepisy ustawy dotyczą jednocześnie podmiotów prowadzących postępowania, przedsiębiorców, organizacji Rejestru, przebiegu postępowań oraz zadań Prezesa Urzędu. Szczegółowe rozwiązania dotyczące tych zagadnień znajdują się w dalszych przepisach ustawy.

o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1823/text/T/D20161823L.pdf

Przepis określa zakres informacji, które podmiot uprawniony do prowadzenia postępowań w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich ma udostępniać publicznie w sposób jasny i zrozumiały. Obowiązek ten służy przejrzystości działania podmiotu i pozwala ustalić, kto prowadzi postępowania, jaką ma właściwość oraz na jakich zasadach działa.

Udostępnione powinny być przede wszystkim dane identyfikacyjne i kontaktowe, numer wpisu do Rejestru, informacje o kwalifikacjach osób prowadzących postępowania, sposobie ich wyznaczania oraz długości wskazanego okresu. Przepis wymaga również wskazania członkostwa w sieciach ułatwiających rozwiązywanie sporów transgranicznych, rodzajów i kategorii sporów objętych właściwością podmiotu, a także podmiotów i sektorów, których te spory dotyczą.

Znaczenie mają także informacje proceduralne. Obejmują one przesłanki odmowy rozpatrzenia sporu, stosowane regulacje i regulamin, języki składania wniosków oraz prowadzenia postępowania, możliwe podstawy rozwiązania sporu i warunki wszczęcia postępowania. Wśród tych warunków może znajdować się obowiązek wcześniejszego kontaktu z drugą stroną i podjęcia próby bezpośredniego rozwiązania sporu. Należy ponadto ujawnić prawo stron do wycofania się, opłaty i koszty, średni czas trwania postępowania oraz skutki prawne jego zakończenia, w tym konsekwencje niezastosowania się do wiążącego rozstrzygnięcia. Podmiot powinien też podać udział przypadków wykonania wyniku postępowania albo poinformować, że nie prowadzi takich analiz.

Przepis określa zakres i termin sporządzania sprawozdania z działalności podmiotu uprawnionego w obszarze pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Sprawozdanie ma przedstawiać zarówno skalę prowadzonych spraw, jak i informacje pozwalające ocenić sposób ich kończenia oraz wykonywania wyników postępowań.

W dokumencie należy ująć w szczególności:

- liczbę wniosków o wszczęcie postępowania oraz ich przedmiot;
- informacje o powtarzających się lub istotnych problemach prowadzących do sporów, wraz z ewentualnymi zaleceniami dotyczącymi ich unikania lub rozwiązywania;
- udział sporów, których rozpatrzenia odmówiono, oraz udział poszczególnych rodzajów przesłanek odmowy;
- udział postępowań zakończonych przed osiągnięciem wyniku, a także znane powody takiego zakończenia;
- średni czas trwania postępowania;
- udział przypadków, w których strony zastosowały się do wyniku postępowania, albo informację o nieprowadzeniu takich analiz;
- informacje o współpracy w ramach sieci podmiotów ułatwiających rozwiązywanie sporów transgranicznych, jeżeli podmiot uprawniony należy do takiej sieci.

Dane dotyczące udziału poszczególnych kategorii przedstawia się w formie procentowej, w odniesieniu do liczby złożonych wniosków albo wszczętych postępowań, zależnie od rodzaju informacji. W przypadku zakończenia postępowania przed osiągnięciem wyniku podaje się powody takiego zakończenia, o ile są znane. Przy informacji o zastosowaniu się stron do wyniku dopuszczalne jest wskazanie, że podmiot uprawniony nie prowadzi analiz w tym zakresie.

Sprawozdanie sporządza się za każdy rok kalendarzowy i udostępnia do 30 kwietnia roku następnego. Przepis zapewnia więc stały, uporządkowany zakres informacji o działalności podmiotu uprawnionego oraz o przebiegu i rezultatach prowadzonych postępowań.

Przepis określa obowiązek sprawozdawczy podmiotu uprawnionego, który prowadzi postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Podmiot ten sporządza sprawozdanie ze swojej działalności i przekazuje je Prezesowi Urzędu.

Sprawozdanie obejmuje kilka grup informacji. Po pierwsze, powinny się w nim znaleźć informacje określone w art. 11 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6. Po drugie, dokument zawiera ocenę skuteczności współpracy podmiotu w ramach sieci podmiotów prowadzących postępowania pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, które ułatwiają rozwiązywanie sporów transgranicznych. Ten element jest wymagany tylko wtedy, gdy taka współpraca miała miejsce. Po trzecie, sprawozdanie uwzględnia informacje o szkoleniach odbytych przez osoby prowadzące postępowania, ale tylko w przypadku, gdy takie szkolenia się odbyły. Po czwarte, podmiot przedstawia ocenę skuteczności prowadzonych przez siebie postępowań oraz wskazuje przewidywane sposoby jej poprawy.

**Sprawozdanie sporządza się za okres dwóch lat kalendarzowych.** Należy je przekazać w terminie do 30 kwietnia roku następującego po zakończeniu tego okresu. Przepis wyznacza więc zarówno zakres informacji podlegających przedstawieniu, jak i cykl oraz termin raportowania. W praktyce pozwala to Prezesowi Urzędu uzyskać uporządkowany obraz działalności podmiotu, jego współpracy, przygotowania osób prowadzących postępowania oraz ocenianej skuteczności tych postępowań.

Przepis określa wymagania wobec osób prowadzących postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Obowiązek zapewnienia odpowiedniego poziomu przygotowania tych osób spoczywa na podmiocie uprawnionym, czyli podmiocie prowadzącym takie postępowania.

Zgodnie z ust. 1 osoby prowadzące postępowania powinny posiadać wiedzę i umiejętności w dziedzinie pozasądowego lub sądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Wymagana jest również ogólna znajomość prawa. Przepis łączy więc przygotowanie specjalistyczne, związane z rozwiązywaniem sporów konsumenckich, z podstawową wiedzą prawną. Oba te elementy odnoszą się do osób, które bezpośrednio prowadzą postępowania.

Ust. 2 przewiduje, że minimalny poziom wymaganej wiedzy i umiejętności określa regulamin obowiązujący u danego podmiotu uprawnionego. Ustawa wskazuje zatem ogólny zakres kompetencji, natomiast szczegółowy próg ich minimalnego poziomu pozostawia regulaminowi. Oznacza to, że regulamin pełni istotną funkcję przy ustalaniu wymagań wobec osób prowadzących postępowania w konkretnym podmiocie.

W praktyce przepis wyznacza dwa poziomy regulacji: ustawa określa rodzaj wymaganej wiedzy i umiejętności, a regulamin wskazuje ich minimalny poziom. Podmiot uprawniony odpowiada za to, aby osoby prowadzące postępowania spełniały te wymagania. Rozwiązanie to wiąże kwalifikacje osób prowadzących postępowania z zasadami przyjętymi przez konkretny podmiot uprawniony, przy zachowaniu ustawowego zakresu wymagań.

Przepis nakłada na podmiot uprawniony obowiązek zapewnienia, aby osoby prowadzące postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich działały niezależnie i bezstronnie. Regulacja wskazuje konkretne rozwiązania, które mają służyć realizacji tego obowiązku i ograniczać wpływ stron sporu na osoby prowadzące postępowania.

Osoby te powinny pełnić funkcję przez wyznaczony okres, określany jako „kadencja”. W czasie jej trwania nie mogą przyjmować instrukcji, wskazówek ani zaleceń od stron sporu lub ich przedstawicieli. Ich wynagrodzenie nie może być uzależnione od wyniku konkretnego postępowania, co ma zapobiegać powstaniu zależności związanej z rezultatem sprawy.

Pozbawienie pełnienia funkcji przed upływem kadencji jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie obiektywnych przesłanek. Oznacza to, że wcześniejsze zakończenie pełnienia funkcji nie może zależeć od swobodnej decyzji związanej z oczekiwanym wynikiem postępowania. Jednocześnie przepis nie określa samodzielnie minimalnej długości kadencji ani szczegółowych przesłanek pozbawienia funkcji. Zgodnie z ust. 2 kwestie te powinien określać regulamin.

W praktyce przepis wyznacza podstawowe gwarancje organizacyjne i finansowe dla niezależnego oraz bezstronnego prowadzenia postępowań. Obejmują one stabilność pełnienia funkcji, brak podporządkowania stronom, niezależność wynagrodzenia od wyniku sprawy oraz ograniczenie możliwości wcześniejszego odwołania do sytuacji opartych na obiektywnych przesłankach.

Przepis określa zasady postępowania w sytuacji, gdy osoba prowadząca postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich ujawni okoliczności mogące wpływać na jej niezależność lub bezstronność albo powodować konflikt interesów z jedną ze stron. Osoba ta ma obowiązek niezwłocznie poinformować o takich okolicznościach podmiot uprawniony.

Po otrzymaniu informacji podmiot uprawniony w pierwszej kolejności przekazuje prowadzenie postępowania innej osobie. Jeżeli nie jest to możliwe, wyłącza dotychczasową osobę z dalszego toku postępowania i proponuje stronom przekazanie sporu innemu podmiotowi uprawnionemu. Gdy takie przekazanie nie może zostać zaproponowane, strony muszą zostać poinformowane o ujawnionych okolicznościach oraz o prawie zgłoszenia sprzeciwu wobec dalszego prowadzenia postępowania przez osobę, której te okoliczności dotyczą.

**Brak sprzeciwu** pozwala tej osobie kontynuować prowadzenie postępowania. Przepis przewiduje więc kolejne rozwiązania, zależne od tego, czy możliwe jest wyznaczenie innej osoby albo przekazanie sporu innemu podmiotowi uprawnionemu. Jeżeli podmiotem uprawnionym jest osoba fizyczna samodzielnie prowadząca postępowanie, w razie ujawnienia takich okoliczności stosuje się odpowiednio ust. 2 pkt 2 albo 3. Oznacza to zastosowanie procedury wyłączenia i propozycji przekazania sporu albo ujawnienia okoliczności stronom i poinformowania ich o prawie sprzeciwu.

Przepis reguluje obowiązek zachowania poufności w postępowaniu w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Obowiązek ten obejmuje dwie kategorie adresatów: podmiot uprawniony oraz osoby prowadzące postępowania. Nie dotyczy więc wyłącznie samego podmiotu, lecz także osób, które bezpośrednio zajmują się prowadzeniem konkretnego postępowania.

Zakres poufności został określony szeroko. Tajemnicą objęte są „wszelkie informacje uzyskane w trakcie tego postępowania”. Oznacza to, że przepis nie ogranicza obowiązku do informacji określonego rodzaju ani tylko do wybranych danych. Decydujące znaczenie ma ich związek z postępowaniem oraz fakt uzyskania ich w jego trakcie. Przepis nie wskazuje przy tym wyjątków od obowiązku ani szczególnych warunków, od których jego stosowanie byłoby uzależnione.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ustanowieniu jednolitego standardu poufności dla całego postępowania. Informacje pozyskane w związku z jego prowadzeniem pozostają objęte obowiązkiem zarówno po stronie podmiotu uprawnionego, jak i osób prowadzących sprawę. Ma to znaczenie dla sposobu postępowania z informacjami przekazywanymi w toku rozwiązywania sporu, ponieważ przepis nakazuje zachować je w tajemnicy, niezależnie od ich szczegółowego charakteru.

Przepis określa zasady tworzenia organu kolegialnego prowadzącego postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Jego podstawowym wymogiem jest zachowanie równowagi między interesami obu stron sporu. Podmiot uprawniony ma zapewnić, aby w składzie organu znajdowała się równa liczba osób reprezentujących interesy konsumentów oraz osób reprezentujących interesy przedsiębiorców.

Skład organu może zostać uzupełniony o inne osoby. Należą do nich osoby wspólnie wybrane przez przedstawicieli konsumentów i przedsiębiorców, przewodniczący składu orzekającego, a także przedstawiciele organów administracji publicznej lub instytucji utworzonych w drodze ustawy, których właściwość obejmuje pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich. Przepis nie określa liczby tych dodatkowych osób, wskazuje jednak, jakie kategorie osób mogą wchodzić w skład organu.

Szczególne ograniczenie dotyczy przewodniczącego składu orzekającego oraz przedstawicieli organów administracji publicznej i wskazanych instytucji. Osoby te nie mogą reprezentować ani interesów konsumentów, ani interesów przedsiębiorców. Oznacza to rozdzielenie funkcji przedstawicielskich od funkcji przewodniczącego oraz udziału osób reprezentujących organy lub instytucje publiczne. W praktyce przepis wyznacza organizacyjne warunki prowadzenia postępowania przez organ kolegialny, łącząc równą reprezentację konsumentów i przedsiębiorców z możliwością udziału osób wspólnie wybranych oraz osób pełniących określone funkcje.

Przepis określa zasady finansowania podmiotu uprawnionego, jeżeli został on utworzony przez organizację przedsiębiorców. Chodzi o sytuację, w której osoby prowadzące postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich są zatrudnione wyłącznie przez tę organizację albo otrzymują od niej wyłącznie wynagrodzenie. W takim przypadku organizacja przedsiębiorców ma obowiązek zapewnić podmiotowi uprawnionemu **oddzielny i celowy budżet**. Środki te mają być przeznaczone na wykonywanie zadań przez osoby prowadzące postępowania.

Regulacja wiąże więc sposób finansowania z zależnością organizacyjną lub wynagrodzeniem osób zajmujących się rozwiązywaniem sporów. Budżet nie jest określony jako ogólne finansowanie działalności organizacji, lecz jako wyodrębnione środki przeznaczone na konkretne zadania podmiotu uprawnionego.

Przepis przewiduje wyjątek od tego obowiązku. Nie stosuje się go do podmiotów uprawnionych utworzonych przez organizację przedsiębiorców, jeżeli postępowania są każdorazowo prowadzone przez organ kolegialny. Warunkiem jest, aby w skład tego organu wchodziła równa liczba przedstawicieli organizacji przedsiębiorców oraz przedstawicieli organizacji konsumenckich. W praktyce oznacza to, że decydujące znaczenie ma nie tylko sposób utworzenia podmiotu, lecz także to, kto prowadzi postępowania i jak ukształtowano skład organu prowadzącego.

Przepis określa zasady prowadzenia i zakres informacji ujawnianych w Rejestrze podmiotów uprawnionych do prowadzenia postępowań w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. **Za prowadzenie Rejestru odpowiada Prezes Urzędu**, a sam Rejestr jest jawny.

Wpis obejmuje podstawowe dane podmiotu uprawnionego, czyli jego imię i nazwisko albo nazwę, miejsce zamieszkania albo siedzibę oraz adres strony internetowej. Jeżeli podmiot pobiera opłaty, w Rejestrze zamieszcza się również informację o ich wysokości. Ujawniane są także języki, w których można złożyć wniosek o wszczęcie postępowania i w których postępowanie jest prowadzone.

Zakres informacji dotyczy ponadto właściwości podmiotu uprawnionego. Rejestr wskazuje rodzaje sporów konsumenckich, którymi podmiot się zajmuje, a także kategorie tych sporów, w tym objęte jego właściwością podmioty i sektory. Pozwala również ustalić, czy strony lub ich przedstawiciele muszą być osobiście obecni oraz czy postępowanie może mieć formę ustną lub pisemną.

Istotne znaczenie ma informacja o skutku postępowania, ponieważ Rejestr wskazuje, czy jego wynik ma charakter wiążący, czy niewiążący. Zamieszcza się w nim także przesłanki, na podstawie których podmiot uprawniony może odmówić rozpatrzenia sporu. Dzięki temu Rejestr przedstawia w jednym, publicznie dostępnym miejscu dane organizacyjne, zakres działania i podstawowe zasady funkcjonowania poszczególnych podmiotów uprawnionych.

Przepis definiuje, czym jest postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Jest to postępowanie ukierunkowane na rozwiązanie sporu konsumenckiego, prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie. Jego istotą nie jest jeden określony sposób zakończenia sprawy, lecz możliwość zastosowania jednego z trzech mechanizmów.

Pierwszy polega na umożliwieniu stronom zbliżenia stanowisk, tak aby to same strony mogły rozwiązać spór. W tym wariancie postępowanie służy stworzeniu warunków do porozumienia, bez wskazania w przepisie, że rozwiązanie ma zostać narzucone przez podmiot prowadzący postępowanie.

Drugi mechanizm zakłada przedstawienie stronom propozycji rozwiązania sporu. Oznacza to, że w toku postępowania może pojawić się konkretna propozycja zakończenia konfliktu, skierowana do obu stron.

Trzeci wariant obejmuje rozstrzygnięcie sporu i narzucenie stronom jego rozwiązania. W tym przypadku zakończenie sprawy nie polega wyłącznie na pomocy w osiągnięciu porozumienia ani na przedstawieniu propozycji, lecz na rozstrzygnięciu, które zostaje stronom narzucone.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na uporządkowaniu podstawowych form pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Obejmuje on zarówno działania służące dobrowolnemu uzgodnieniu stanowisk, jak i przedstawienie rozwiązania, a także rozstrzygnięcie sporu połączone z narzuceniem jego wyniku. W każdym przypadku warunkiem jest prowadzenie postępowania zgodnie z zasadami określonymi w ustawie.

Przepis określa sytuacje, w których ustawy o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich nie stosuje się. Wyłączenia obejmują zarówno określone rodzaje postępowań, jak i całe kategorie sporów. Dzięki temu wskazano granice zastosowania ustawy i odróżniono postępowania objęte jej regulacją od działań prowadzonych poza tym zakresem.

Ustawy nie stosuje się przede wszystkim do postępowań, w których spór rozstrzygają osoby zatrudnione lub wynagradzane wyłącznie przez przedsiębiorcę będącego stroną sporu. Poza zakresem pozostają także postępowania reklamacyjne, rozpatrywanie skarg konsumentów przez przedsiębiorcę oraz bezpośrednie negocjacje konsumenta z przedsiębiorcą. Wyłączenie dotyczy również działań sądu podejmowanych w celu rozstrzygnięcia sporu w toku postępowania sądowego, a także pozasądowego rozwiązywania sporów między przedsiębiorcami.

Odrębna grupa wyłączeń dotyczy sporów konsumenckich. Nie obejmują one sporów dotyczących usług niemających charakteru gospodarczego, świadczonych w interesie ogólnym. Ustawa nie ma również zastosowania do sporów wynikających z umów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o prawach konsumenta, oraz do sporów wynikających z umów dotyczących usług edukacyjnych lub usług w zakresie kształcenia ustawicznego, jeżeli usługi te świadczą publiczne szkoły, placówki lub publiczne szkoły wyższe.

W praktyce przepis oznacza, że wskazane czynności i spory nie są prowadzone w ramach mechanizmów przewidzianych w tej ustawie.‌న్

Przepis określa skutek postanowień umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem jeszcze przed powstaniem sporu. Chodzi o takie postanowienia, które uzależniają możliwość wystąpienia do sądu powszechnego od rezygnacji z pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, w szczególności przewidują, że samo złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich pozbawia konsumenta prawa do wytoczenia powództwa.

Takie postanowienia są **bezskuteczne**. Oznacza to, że nie wywołują przewidzianego w nich skutku wobec konsumenta. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania pozasądowego nie może więc, na podstawie wcześniejszej umowy, wyłączyć prawa konsumenta do wniesienia sprawy przed sąd powszechny. Przepis odnosi się wyłącznie do postanowień przyjętych przed powstaniem sporu, a jego znaczenie polega na ochronie równoległego istnienia obu wskazanych możliwości dochodzenia sprawy, pozasądowej i sądowej. Dotyczy to sytuacji, w której przedsiębiorca i konsument próbowali wcześniej uregulować w umowie wpływ postępowania pozasądowego na dostęp do sądu. W takim zakresie umowne ograniczenie nie wiąże konsumenta.

Przepis określa podstawowe warunki prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Zgodnie z ust. 1 takie postępowanie można prowadzić dopiero po uzyskaniu wpisu do Rejestru. Wpis stanowi więc przesłankę rozpoczęcia prowadzenia tego rodzaju postępowań, a sam przepis nie przewiduje możliwości prowadzenia ich przed uzyskaniem wpisu.

Ust. 2 wskazuje, że podmiot wpisany do Rejestru jest określany jako „podmiot uprawniony”. Taki podmiot prowadzi postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich na podstawie procedur obowiązujących w tym podmiocie. Procedury te ustawa określa mianem „regulaminu”. Przepis łączy zatem status podmiotu uprawnionego z dwoma elementami, wpisem do Rejestru oraz prowadzeniem postępowania według własnych, obowiązujących procedur.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym rozdzieleniu dwóch kwestii. Po pierwsze, wpis do Rejestru otwiera możliwość prowadzenia postępowań. Po drugie, samo postępowanie powinno być prowadzone w oparciu o regulamin obowiązujący w danym podmiocie uprawnionym. Regulamin stanowi podstawę organizacji i przebiegu postępowania w ramach tego podmiotu, jednak przytoczony przepis nie określa jego treści ani szczegółowych etapów postępowania. Wskazuje jedynie, że takie procedury muszą istnieć i być stosowane przez podmiot wpisany do Rejestru.

Przepis określa podstawowe obowiązki podmiotu uprawnionego związane z organizacją postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Jego celem jest zapewnienie stronom dostępu do informacji, możliwości składania wniosków oraz sprawnej wymiany dokumentów i informacji.

Podmiot uprawniony ma prowadzić stronę internetową, która umożliwia łatwy dostęp do informacji o postępowaniu, złożenie wniosku o jego wszczęcie oraz przekazanie wymaganych dokumentów w postaci elektronicznej. Informacje dotyczące postępowania mają być udostępniane stronom za pośrednictwem tej strony, a na ich wniosek także na trwałym nośniku.

Przepis przewiduje również papierową drogę składania wniosków i dokumentów. Odbywa się ona na zasadach określonych w regulaminie. Wymiana informacji między stronami może natomiast następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo przesyłką pocztową, również zgodnie z regulaminem. Oznacza to, że regulamin określa szczegółowe zasady korzystania z papierowej i pocztowej formy komunikacji, podczas gdy strona internetowa zapewnia elektroniczny dostęp do procedury.

Dodatkowo na stronie internetowej musi zostać umieszczony adres strony Komisji Europejskiej zawierającej wykaz podmiotów prowadzących postępowania pozasądowe, zgłoszonych Komisji przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. W praktyce przepis tworzy kilka równoległych kanałów obsługi sprawy i zapewnia stronom dostęp do informacji zarówno online, jak i na trwałym nośniku, a także możliwość korzystania z formy papierowej.

Pozasądowe rozwiązywanie sporów

Pozasądowe rozwiązywanie sporów w przepisach

o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich16 przepisów