„Dający zlecenie” to określenie osoby fizycznej, osoby prawnej albo innego podmiotu, który powierza innej osobie wykonanie określonej czynności lub podjęcie działań w oznaczonym celu. Termin opisuje rolę strony stosunku prawnego, a nie odrębną kategorię podmiotów. Jego znaczenie zależy od rodzaju umowy i przepisów, w których został użyty.

Najczęściej dający zlecenie występuje przy umowie zlecenia. Jest wtedy stroną, na rzecz której zleceniobiorca wykonuje określoną czynność prawną. Dający zlecenie może określać sposób wykonania czynności, udzielać wskazówek i oczekiwać informacji o przebiegu sprawy. Zakres jego uprawnień oraz obowiązków wynika przede wszystkim z treści umowy i właściwych przepisów. W szczególności znaczenie może mieć jego zgoda na zmianę ustalonego sposobu działania, a także obowiązek zapłaty wynagrodzenia lub zwrotu uzasadnionych wydatków, jeżeli przewiduje to umowa albo przepisy.

Określenie to występuje również w umowie agencyjnej. W takim stosunku dający zlecenie jest podmiotem, na rzecz którego agent stale pośredniczy przy zawieraniu umów albo zawiera je w jego imieniu. Może także pojawiać się w przepisach dotyczących maklera, w tym maklera morskiego. Wówczas oznacza osobę, która powierzyła maklerowi wykonanie czynności pośrednictwa lub innych czynności związanych z obrotem.

W zależności od kontekstu dający zlecenie może być nazywany także zleceniodawcą, mocodawcą, klientem albo dającym zlecenie w znaczeniu właściwym dla danej umowy. Nazwy te nie zawsze są całkowicie równoważne, ponieważ o prawach i obowiązkach stron decyduje rodzaj stosunku prawnego. Ustalenie, kto jest dającym zlecenie, ma praktyczne znaczenie między innymi dla określenia osoby uprawnionej do wydawania instrukcji, otrzymywania rozliczeń, dochodzenia roszczeń oraz ponoszenia skutków działań wykonawcy.

Kodeks cywilny

Art. 734 Kodeksu cywilnego reguluje umowę zlecenia, która jest jednym z podstawowych kontraktów w polskim prawie cywilnym. Przepis ten określa, że przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie (zleceniobiorca) zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (zleceniodawcy).

### Kluczowe elementy przepisu:

1. **Przedmiot umowy zlecenia**:
   - Umowa zlecenia dotyczy dokonania określonej czynności prawnej. Oznacza to, że zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania konkretnej czynności, która ma charakter prawny, np. zawarcie umowy, reprezentowanie przed sądem, czy też dokonanie innej czynności prawnej w imieniu zleceniodawcy.

2. **Umocowanie do działania w imieniu zleceniodawcy**:
   - W braku odmiennej umowy, zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Oznacza to, że zleceniobiorca działa jako pełnomocnik zleceniodawcy, co jest istotne z punktu widzenia skutków prawnych podejmowanych działań. Zleceniobiorca, działając w imieniu zleceniodawcy, powoduje, że skutki prawne jego działań bezpośrednio dotyczą zleceniodawcy.

3. **Forma pełnomocnictwa**:
   - Przepis ten nie uchybia przepisom o formie pełnomocnictwa. Oznacza to, że mimo iż umowa zlecenia może obejmować umocowanie do działania w imieniu zleceniodawcy, to jednak w przypadku, gdy przepisy prawa wymagają szczególnej formy dla pełnomocnictwa (np. pełnomocnictwo do sprzedaży nieruchomości musi być udzielone w formie aktu notarialnego), należy tych wymogów przestrzegać.

### Komentarz:

Art. 734 Kodeksu cywilnego wprowadza jasne zasady dotyczące umowy zlecenia, podkreślając jej charakter jako umowy starannego działania. Zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania określonej czynności prawnej, co odróżnia umowę zlecenia od innych umów, takich jak umowa o dzieło, gdzie przedmiotem jest osiągnięcie konkretnego rezultatu.

W praktyce, umowa zlecenia jest często stosowana w relacjach zawodowych, gdzie jedna strona (zleceniobiorca) zobowiązuje się do wykonania określonych działań na rzecz drugiej strony (zleceniodawcy), np. w przypadku usług prawnych, doradczych, czy też reprezentacji przed organami administracji publicznej.

Warto również zwrócić uwagę na aspekt umocowania do działania w imieniu zleceniodawcy. W przypadku braku odmiennej umowy, zleceniobiorca działa jako pełnomocnik, co ma istotne znaczenie dla skutków prawnych podejmowanych działań. Zleceniobiorca powinien więc działać z należytą starannością, mając na uwadze interesy zleceniodawcy.

Podsumowując, art. 734 Kodeksu cywilnego stanowi fundament dla umowy zlecenia, określając jej podstawowe elementy i zasady działania. Przepis ten jest kluczowy dla prawidłowego funkcjonowania relacji prawnych opartych na zleceniu, zapewniając jasność i przejrzystość w zakresie obowiązków i uprawnień stron umowy.

Art. 738 Kodeksu cywilnego reguluje kwestie związane z możliwością powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej przez przyjmującego zlecenie oraz odpowiedzialnością z tym związaną. Przepis ten wprowadza pewne ograniczenia i obowiązki, które mają na celu ochronę interesów dającego zlecenie.

### Możliwość powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej

Zgodnie z art. 738 KC, przyjmujący zlecenie może powierzyć wykonanie zlecenia osobie trzeciej tylko w trzech przypadkach:
1. **Gdy wynika to z umowy** - strony mogą w umowie zlecenia przewidzieć możliwość powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej.
2. **Gdy wynika to ze zwyczaju** - w niektórych branżach lub sytuacjach może istnieć zwyczaj powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej.
3. **Gdy jest do tego zmuszony przez okoliczności** - sytuacje nadzwyczajne, które uniemożliwiają przyjmującemu zlecenie osobiste wykonanie zlecenia, mogą uzasadniać powierzenie go osobie trzeciej.

### Obowiązek zawiadomienia

W przypadku powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej, przyjmujący zlecenie ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić dającego zlecenie o osobie i miejscu zamieszkania swego zastępcy. Jest to istotne z punktu widzenia dającego zlecenie, który powinien być świadomy, kto faktycznie wykonuje zlecenie i gdzie można go znaleźć.

### Odpowiedzialność przyjmującego zlecenie

Przyjmujący zlecenie ponosi odpowiedzialność za brak należytej staranności w wyborze zastępcy. Oznacza to, że musi on dołożyć wszelkich starań, aby wybrać osobę kompetentną i odpowiednią do wykonania zlecenia. Jeśli przyjmujący zlecenie nie dołoży należytej staranności w wyborze zastępcy, może ponosić odpowiedzialność za szkody wynikłe z niewłaściwego wykonania zlecenia przez zastępcę.

### Odpowiedzialność zastępcy

Zastępca, któremu powierzone zostało wykonanie zlecenia, jest odpowiedzialny za jego wykonanie także względem dającego zlecenie. Oznacza to, że dający zlecenie może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zastępcy w przypadku niewłaściwego wykonania zlecenia.

### Odpowiedzialność solidarna

Jeżeli przyjmujący zlecenie ponosi odpowiedzialność za czynności swego zastępcy jak za swoje własne czynności, ich odpowiedzialność jest solidarna. Oznacza to, że dający zlecenie może dochodzić roszczeń zarówno od przyjmującego zlecenie, jak i od zastępcy, a zaspokojenie roszczenia przez jednego z nich zwalnia drugiego z obowiązku świadczenia.

### Podsumowanie

Art. 738 Kodeksu cywilnego wprowadza mechanizmy ochronne dla dającego zlecenie, ograniczając możliwość powierzenia wykonania zlecenia osobie trzeciej oraz nakładając na przyjmującego zlecenie obowiązek należytej staranności w wyborze zastępcy. Przepis ten zapewnia również możliwość dochodzenia roszczeń bezpośrednio od zastępcy oraz wprowadza odpowiedzialność solidarną w przypadku, gdy przyjmujący zlecenie ponosi odpowiedzialność za czynności zastępcy jak za swoje własne.

Art. 739 Kodeksu cywilnego reguluje odpowiedzialność przyjmującego zlecenie w sytuacji, gdy powierzył on wykonanie zlecenia innej osobie bez odpowiedniego uprawnienia. Przepis ten ma na celu ochronę interesów dającego zlecenie, zapewniając mu dodatkowe zabezpieczenie w przypadku niewłaściwego wykonania zlecenia przez osobę trzecią.

### Kluczowe elementy przepisu:

1. **Powierzenie zlecenia innej osobie bez uprawnienia**:
   - Przyjmujący zlecenie może powierzyć wykonanie zlecenia innej osobie tylko wtedy, gdy ma do tego odpowiednie uprawnienie. Uprawnienie to może wynikać z umowy, ustawy lub zgody dającego zlecenie.
   - W przypadku braku takiego uprawnienia, przyjmujący zlecenie działa na własne ryzyko.

2. **Odpowiedzialność za utratę lub uszkodzenie rzeczy**:
   - Jeżeli rzecz należąca do dającego zlecenie ulegnie utracie lub uszkodzeniu podczas wykonywania zlecenia przez osobę trzecią, przyjmujący zlecenie ponosi odpowiedzialność.
   - Odpowiedzialność ta obejmuje również przypadkową utratę lub uszkodzenie rzeczy, co oznacza, że przyjmujący zlecenie odpowiada nawet za zdarzenia, które normalnie byłyby uznane za niezawinione.

3. **Wyjątek od odpowiedzialności**:
   - Przyjmujący zlecenie może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli udowodni, że utrata lub uszkodzenie rzeczy nastąpiłoby również wtedy, gdyby sam wykonywał zlecenie.
   - Jest to jednak trudne do wykazania, ponieważ wymaga udowodnienia, że zdarzenie było nieuniknione i niezależne od osoby wykonującej zlecenie.

### Praktyczne znaczenie przepisu:

- **Ochrona dającego zlecenie**: Przepis ten chroni dającego zlecenie przed ryzykiem związanym z powierzeniem wykonania zlecenia osobie trzeciej bez jego zgody. Dający zlecenie może być pewien, że przyjmujący zlecenie ponosi pełną odpowiedzialność za ewentualne szkody.

- **Odpowiedzialność przyjmującego zlecenie**: Przyjmujący zlecenie musi być świadomy, że powierzenie zlecenia osobie trzeciej bez odpowiedniego uprawnienia wiąże się z dużym ryzykiem. Powinien więc dokładnie rozważyć, czy ma prawo do takiego działania i czy jest w stanie ponieść ewentualne konsekwencje.

- **Dowodzenie braku winy**: W praktyce, przyjmujący zlecenie, który powierzył wykonanie zlecenia osobie trzeciej, będzie musiał zebrać mocne dowody na to, że utrata lub uszkodzenie rzeczy nastąpiłoby również w przypadku, gdyby sam wykonywał zlecenie. Jest to trudne zadanie, które wymaga szczegółowej analizy okoliczności zdarzenia.

### Podsumowanie:

Art. 739 Kodeksu cywilnego wprowadza surową odpowiedzialność dla przyjmującego zlecenie, który bez odpowiedniego uprawnienia powierzył wykonanie zlecenia innej osobie. Przepis ten ma na celu ochronę interesów dającego zlecenie i zapewnienie, że jego mienie jest odpowiednio zabezpieczone. Przyjmujący zlecenie powinien więc działać z dużą ostrożnością i upewnić się, że ma odpowiednie uprawnienia do powierzenia zlecenia osobie trzeciej.

Przyjmujący zlecenie nie musi finansować cudzej sprawy z własnej kieszeni. Jeżeli wykonanie zlecenia wiąże się z wydatkami, może zażądać zaliczki, a dający zlecenie ma obowiązek jej udzielić.

### Najważniejsze punkty

- Obowiązek powstaje dopiero na żądanie przyjmującego zlecenie - nie działa automatycznie.
- Przesłanką jest to, że wykonanie zlecenia wymaga wydatków.
- Zaliczka ma być odpowiednia, czyli dostosowana do przewidywanych kosztów, a nie symboliczna.
- Przepis dotyczy wydatków przyszłych, a nie rozliczenia kosztów już poniesionych.
- Reguła nie zależy od tego, czy zlecenie jest odpłatne.

### W praktyce

Ocena, czy zaliczka jest odpowiednia, opiera się na przewidywanych kosztach, dlatego żądanie zwykle zawiera ich wyliczenie. Brak wypłaty mimo żądania stawia przyjmującego zlecenie w sytuacji, w której nie ma obowiązku angażowania własnych środków, by prowadzić sprawę dalej.

Art. 758 Kodeksu cywilnego reguluje umowę agencyjną, która jest jednym z kluczowych instrumentów prawnych w obrocie gospodarczym. Umowa agencyjna polega na tym, że agent, działając w ramach swojego przedsiębiorstwa, zobowiązuje się do stałego pośredniczenia przy zawieraniu umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy lub do zawierania tych umów w jego imieniu.

Komentarz do tego artykułu można podzielić na kilka kluczowych aspektów:

1. **Charakter umowy agencyjnej**:
   - Umowa agencyjna jest umową odpłatną, co oznacza, że agentowi przysługuje wynagrodzenie za świadczone usługi. Wynagrodzenie to może być ustalone w różny sposób, np. jako prowizja od zawartych umów.
   - Umowa ta ma charakter ciągły, co oznacza, że agent zobowiązuje się do stałego pośredniczenia, a nie do jednorazowego działania.

2. **Zakres działalności agenta**:
   - Agent działa w ramach swojego przedsiębiorstwa, co oznacza, że musi prowadzić działalność gospodarczą. Nie może to być osoba fizyczna działająca poza działalnością gospodarczą.
   - Agent może działać jako pośrednik, czyli osoba, która jedynie ułatwia zawieranie umów, lub jako przedstawiciel, który zawiera umowy w imieniu dającego zlecenie.

3. **Umocowanie agenta**:
   - Agent jest uprawniony do zawierania umów w imieniu dającego zlecenie oraz do odbierania dla niego oświadczeń tylko wtedy, gdy posiada odpowiednie umocowanie. Umocowanie to może wynikać z samej umowy agencyjnej lub z odrębnego pełnomocnictwa.
   - Brak umocowania oznacza, że agent nie może skutecznie zawierać umów w imieniu dającego zlecenie, co może prowadzić do nieważności takich umów.

4. **Odpowiedzialność stron**:
   - Agent ponosi odpowiedzialność za należyte wykonanie swoich obowiązków, co obejmuje m.in. staranność w działaniu, lojalność wobec dającego zlecenie oraz przestrzeganie jego instrukcji.
   - Dający zlecenie jest zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia oraz do współpracy z agentem, co może obejmować dostarczanie niezbędnych informacji i materiałów.

5. **Zakończenie umowy agencyjnej**:
   - Umowa agencyjna może być rozwiązana na różne sposoby, w tym przez wypowiedzenie przez jedną ze stron. Wypowiedzenie powinno być dokonane z zachowaniem odpowiedniego terminu wypowiedzenia, chyba że umowa stanowi inaczej.
   - W pewnych sytuacjach agent może mieć prawo do odszkodowania za rozwiązanie umowy, zwłaszcza jeśli rozwiązanie nastąpiło bez ważnej przyczyny.

Podsumowując, art. 758 Kodeksu cywilnego ustanawia ramy prawne dla umowy agencyjnej, która jest istotnym narzędziem w obrocie gospodarczym. Przepisy te mają na celu zapewnienie równowagi interesów obu stron umowy oraz ochronę praw zarówno agenta, jak i dającego zlecenie.

Art. 760^2 Kodeksu cywilnego reguluje obowiązki dającego zlecenie (zleceniodawcy) wobec agenta w kontekście przekazywania niezbędnych informacji i dokumentów oraz informowania o istotnych kwestiach związanych z realizacją umowy agencyjnej. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i efektywności współpracy między stronami umowy agencyjnej.

#### Obowiązek przekazywania dokumentów i informacji

Pierwsza część art. 760^2 § 1 Kodeksu cywilnego nakłada na dającego zlecenie obowiązek przekazywania agentowi dokumentów i informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania umowy. Jest to kluczowy element współpracy, ponieważ agent, działając w imieniu zleceniodawcy, musi mieć dostęp do wszelkich danych, które umożliwią mu skuteczne i zgodne z prawem działanie. Dokumenty te mogą obejmować m.in. specyfikacje produktów, cenniki, warunki umów, a także wszelkie inne informacje, które mogą mieć wpływ na realizację zlecenia.

#### Obowiązek informowania o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji umowy

Kolejny obowiązek, wynikający z art. 760^2 § 2, dotyczy konieczności zawiadomienia agenta w rozsądnym czasie o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji zawarcia umowy oraz o niewykonaniu umowy, przy której zawarciu agent pośredniczył lub którą zawarł w imieniu dającego zlecenie. Jest to istotne z punktu widzenia agenta, który musi być na bieżąco informowany o statusie negocjacji i realizacji umów, aby móc odpowiednio reagować i podejmować dalsze działania.

#### Obowiązek informowania o zmianach w liczbie lub wartości umów

Art. 760^2 § 3 wprowadza obowiązek zawiadomienia agenta o tym, że liczba umów, których zawarcie przewiduje zleceniodawca, lub wartość ich przedmiotu będzie znacznie niższa niż ta, której agent mógłby się normalnie spodziewać. Taka informacja jest kluczowa dla agenta, który może na jej podstawie dostosować swoje działania i plany operacyjne. Brak takiej informacji może prowadzić do nieefektywności i strat po stronie agenta.

#### Sankcja nieważności sprzecznych postanowień umowy

Ostatnia część art. 760^2 stanowi, że postanowienia umowy sprzeczne z treścią § 1-3 są nieważne. Oznacza to, że strony umowy agencyjnej nie mogą w sposób skuteczny wyłączyć ani ograniczyć obowiązków określonych w tym artykule. Jest to przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym, co ma na celu ochronę interesów agenta i zapewnienie uczciwości w relacjach umownych.

### Podsumowanie

Art. 760^2 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne obowiązki informacyjne dla dającego zlecenie, które mają na celu zapewnienie efektywnej i transparentnej współpracy z agentem. Przepis ten chroni agenta przed nieuczciwymi praktykami zleceniodawcy i zapewnia mu dostęp do niezbędnych informacji, co jest kluczowe dla prawidłowego wykonania umowy agencyjnej. Nieważność postanowień umowy sprzecznych z tym artykułem podkreśla wagę tych obowiązków i ich bezwzględnie obowiązujący charakter.

Art. 760^3 Kodeksu cywilnego dotyczy sytuacji, w której agent zawiera umowę w imieniu dającego zlecenie (zleceniodawcy) bez odpowiedniego umocowania lub przekraczając jego zakres. Przepis ten wprowadza mechanizm ochronny zarówno dla zleceniodawcy, jak i dla klienta, z którym agent zawarł umowę.

### Analiza przepisu:

1. **Brak umocowania lub przekroczenie jego zakresu**:
   - Przepis odnosi się do sytuacji, w której agent działa bez umocowania (czyli bez upoważnienia do zawarcia umowy) lub przekracza zakres udzielonego mu umocowania (czyli działa poza granicami upoważnienia).

2. **Domniemanie potwierdzenia umowy**:
   - Umowę uważa się za potwierdzoną przez zleceniodawcę, jeżeli ten nie zareaguje w określony sposób. Jest to domniemanie prawne, które działa na korzyść klienta, z którym agent zawarł umowę.

3. **Obowiązek zleceniodawcy**:
   - Zleceniodawca ma obowiązek niezwłocznie po otrzymaniu wiadomości o zawarciu umowy oświadczyć klientowi, że umowy nie potwierdza. „Niezwłocznie” oznacza działanie bez zbędnej zwłoki, co w praktyce oznacza, że zleceniodawca powinien zareagować tak szybko, jak to możliwe w danych okolicznościach.

4. **Skutki braku oświadczenia**:
   - Jeżeli zleceniodawca nie złoży takiego oświadczenia, umowa zostaje uznana za potwierdzoną. Oznacza to, że zleceniodawca będzie związany umową, mimo że agent działał bez umocowania lub przekroczył jego zakres.

### Praktyczne znaczenie przepisu:

- **Ochrona klienta**: Przepis chroni klienta przed negatywnymi skutkami działania agenta bez umocowania lub przekraczającego jego zakres. Klient może zakładać, że umowa jest ważna, chyba że zleceniodawca wyraźnie ją odrzuci.

- **Odpowiedzialność zleceniodawcy**: Zleceniodawca musi być świadomy działań swoich agentów i reagować na nie odpowiednio szybko. Brak reakcji może prowadzić do związania go umową, której nie zamierzał zawierać.

- **Dyscyplina agentów**: Przepis pośrednio dyscyplinuje agentów, aby działali w granicach udzielonego im umocowania, wiedząc, że ich działania mogą zostać uznane za wiążące dla zleceniodawcy.

### Wnioski:

Art. 760^3 Kodeksu cywilnego wprowadza istotny mechanizm ochronny w relacjach między zleceniodawcą, agentem a klientem. Zleceniodawca musi być czujny i reagować na działania swoich agentów, aby uniknąć niepożądanych zobowiązań. Klient z kolei może czuć się bezpieczniej, wiedząc, że brak reakcji zleceniodawcy oznacza potwierdzenie umowy. Przepis ten jest ważnym elementem regulacji dotyczących umów agencyjnych, zapewniającym równowagę interesów wszystkich stron.

Art. 761^4 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne ograniczenia w zakresie prawa agenta do prowizji, co ma na celu ochronę interesów dającego zlecenie (zleceniodawcy). Przepis ten stanowi, że agent nie może żądać prowizji, gdy oczywiste jest, że umowa z klientem nie zostanie wykonana na skutek okoliczności, za które dający zlecenie nie ponosi odpowiedzialności. Ponadto, jeśli prowizja została już wypłacona, podlega ona zwrotowi.

Komentarz do tego przepisu można podzielić na kilka kluczowych punktów:

1. **Oczywistość niewykonania umowy**: Przepis wymaga, aby było „oczywiste”, że umowa z klientem nie zostanie wykonana. Oznacza to, że sytuacja musi być jednoznaczna i nie budzić wątpliwości co do tego, że umowa nie zostanie zrealizowana. Przykładem może być sytuacja, w której klient ogłasza upadłość lub rezygnuje z realizacji umowy z przyczyn niezależnych od dającego zlecenie.

2. **Brak odpowiedzialności dającego zlecenie**: Kluczowym elementem jest to, że niewykonanie umowy musi wynikać z okoliczności, za które dający zlecenie nie ponosi odpowiedzialności. Oznacza to, że jeśli niewykonanie umowy jest wynikiem działań lub zaniechań dającego zlecenie, agent nadal może mieć prawo do prowizji.

3. **Zwrot wypłaconej prowizji**: Jeśli prowizja została już wypłacona agentowi, a później okaże się, że umowa nie zostanie wykonana z przyczyn niezależnych od dającego zlecenie, agent jest zobowiązany do jej zwrotu. Jest to mechanizm zabezpieczający interesy dającego zlecenie, który nie powinien ponosić kosztów prowizji w sytuacji, gdy umowa nie została zrealizowana.

4. **Nieważność mniej korzystnych postanowień umowy**: Przepis wyraźnie stanowi, że postanowienia umowy agencyjnej, które są mniej korzystne dla agenta niż przepisy Kodeksu cywilnego, są nieważne. Oznacza to, że strony umowy agencyjnej nie mogą wprowadzać do umowy postanowień, które ograniczałyby prawa agenta w sposób mniej korzystny niż przewiduje to prawo. Jest to mechanizm ochronny, który ma na celu zapewnienie, że agent nie zostanie pozbawiony swoich ustawowych praw.

Podsumowując, art. 761^4 Kodeksu cywilnego wprowadza ważne zasady dotyczące prawa agenta do prowizji, chroniąc jednocześnie interesy dającego zlecenie. Przepis ten zapewnia, że agent nie będzie mógł żądać prowizji w sytuacjach, gdy umowa nie zostanie wykonana z przyczyn niezależnych od dającego zlecenie, a także zabezpiecza agenta przed niekorzystnymi postanowieniami umownymi.

Dający zlecenie

Dający zlecenie - definicja

Dający zlecenie w przepisach

Kodeks cywilny16 przepisów