Art. 37a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.w.) wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą urządzeń rejestrujących dźwięk albo obraz i dźwięk. Przepis ten nakłada na Ministra Sprawiedliwości obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia, szeregu technicznych i proceduralnych aspektów związanych z tym procesem.

### 1. Rodzaje urządzeń i środków technicznych

Minister Sprawiedliwości ma obowiązek określić rodzaje urządzeń i środków technicznych, które mogą być używane do utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku. Jest to istotne z punktu widzenia zapewnienia odpowiedniej jakości i niezawodności zapisów, które mogą stanowić dowód w postępowaniu sądowym.

### 2. Sposób i tryb sporządzania zapisów

Przepis wymaga określenia sposobu i trybu sporządzania zapisów dźwięku albo obrazu i dźwięku oraz identyfikacji osób je sporządzających. Ma to na celu zapewnienie transparentności i wiarygodności procesu rejestracji, co jest kluczowe dla zachowania integralności dowodów.

### 3. Użycie systemu teleinformatycznego

Art. 37a k.p.w. przewiduje również regulacje dotyczące użycia systemu teleinformatycznego służącego do utrwalania przebiegu rozprawy. System ten musi umożliwiać sporządzanie protokołu pisemnego w sposób zsynchronizowany z zapisem dźwięku albo obrazu i dźwięku. Synchronizacja ta jest niezbędna dla dokładnego odwzorowania przebiegu rozprawy.

### 4. Zabezpieczenie zapisów

Przepis kładzie duży nacisk na zabezpieczenie zapisów przed ich utratą, zniekształceniem, nieuprawnionym dostępem, usunięciem lub inną nieuprawnioną zmianą. Wprowadzenie takich zabezpieczeń jest kluczowe dla ochrony integralności dowodów oraz dla zapewnienia, że zapisy te będą mogły być używane w postępowaniu sądowym bez obaw o ich autentyczność.

### 5. Przechowywanie i archiwizacja

Art. 37a k.p.w. reguluje również kwestie związane z przechowywaniem zapisów oraz ich przekazywaniem do archiwów państwowych. Zapisy te muszą być przechowywane w sposób uporządkowany i zgodny z przepisami o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Ma to na celu zapewnienie, że materiały te będą dostępne i użyteczne w przyszłości.

### 6. Zmiany techniczne

Przepis przewiduje możliwość wprowadzenia zmian w zapisach wymaganych względami technicznymi lub zakresem czynności, z której sporządza się protokół. Każda taka zmiana musi być rozpoznawalna, a osoba dokonująca zmiany musi być zidentyfikowana. Jest to istotne dla zachowania transparentności i wiarygodności zapisów.

### Podsumowanie

Art. 37a k.p.w. wprowadza kompleksowe regulacje mające na celu zapewnienie, że proces utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą urządzeń rejestrujących dźwięk albo obraz i dźwięk będzie przeprowadzany w sposób transparentny, wiarygodny i zabezpieczony przed nieuprawnionymi ingerencjami. Przepis ten jest kluczowy dla ochrony integralności dowodów oraz dla zapewnienia, że materiały te będą mogły być używane w postępowaniu sądowym bez obaw o ich autentyczność i wiarygodność.

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Przepis określa zakres usług archiwalnych wykonywanych przez archiwa państwowe. Jego zasadnicza treść znajduje się w ust. 2a, natomiast ust. 1, 2, 2b, 2c, 2d, 2e, 3 i 4 zostały uchylone.

Zgodnie z ust. 2a archiwa państwowe wykonują usługi związane z materiałami archiwalnymi w kilku podstawowych obszarach. Obejmują one:

- wyszukiwanie informacji i danych zawartych w materiałach archiwalnych,
- przetwarzanie tych informacji i danych,
- sporządzanie wyciągów, wypisów i odpisów,
- przygotowywanie odwzorowań wizualnych lub dźwiękowych materiałów archiwalnych.

Zakres usług obejmuje również metadane odwzorowań cyfrowych. Oznacza to, że czynności archiwów państwowych nie ograniczają się do samego odtwarzania treści dokumentów lub innych materiałów. Przepis wskazuje także na możliwość opracowywania informacji w nich zawartych oraz tworzenia określonych form ich prezentacji lub utrwalania.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, jakie czynności mogą być wykonywane przez archiwa państwowe w związku z udostępnianiem i opracowywaniem materiałów archiwalnych. Przepis wymienia zarówno działania dotyczące treści materiałów, takie jak wyszukiwanie i przetwarzanie danych, jak i działania prowadzące do sporządzenia ich kopii, wyciągów, wypisów, odpisów albo odwzorowań. W przypadku odwzorowań cyfrowych zakres ten obejmuje także związane z nimi metadane.

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1983/173/text/U/D19830173Lj.pdf

Przepis określa, jakie podmioty prowadzą działalność archiwalną w zakresie państwowego zasobu archiwalnego i jak tworzą one państwową sieć archiwalną. Do tej sieci należą przede wszystkim **archiwa państwowe**, **archiwa wyodrębnione** oraz archiwa zakładowe działające przy organach państwowych i innych państwowych jednostkach organizacyjnych. Uwzględniono także archiwa zakładowe organów jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostek organizacyjnych. Punkt 4 w ust. 1 został uchylony, dlatego nie wskazuje obecnie dodatkowej kategorii podmiotów.

Ustęp 2 rozszerza krąg podmiotów prowadzących taką działalność poza państwową sieć archiwalną. Obejmuje on jednostki organizacyjne posiadające powierzony zasób archiwalny, a także biblioteki i muzea. Te ostatnie mieszczą się w tym katalogu, jeżeli przechowują materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego albo gromadzą materiały określone w art. 15 ust. 2, stanowiące państwowy zasób archiwalny. Przepis dodatkowo wskazuje, że chodzi o biblioteki i muzea, których organizatorem jest minister, kierownik urzędu centralnego, jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa jednostka organizacyjna, a także o placówki działające w państwowych lub samorządowych jednostkach organizacyjnych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym rozdzieleniu podstawowej państwowej sieci archiwalnej od innych jednostek, które również mogą prowadzić działalność dotyczącą państwowego zasobu archiwalnego. Kryterium włączenia tych dodatkowych podmiotów stanowi w szczególności posiadanie powierzonego zasobu albo przechowywanie lub gromadzenie określonych materiałów archiwalnych.

Przepis określa zasady organizacji i kierowania archiwami państwowymi. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może, w drodze rozporządzenia, tworzyć archiwa państwowe, łączyć je, ustalać ich siedziby i zasięg działania, a także je likwidować. Decyzje te powinny służyć prawidłowej organizacji archiwów, z uwzględnieniem kilku wskazanych kryteriów: liczby przechowywanych materiałów archiwalnych, charakteru i wielkości archiwów, ich właściwości miejscowej, a także racjonalnego gospodarowania środkami finansowymi i mieniem.

Przepis wskazuje również podległość organizacyjną. Wszystkie archiwa państwowe podlegają Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych, natomiast ich bieżącą działalnością kierują dyrektorzy powoływani przez tego Dyrektora. Oznacza to wyraźne rozdzielenie poziomu nadzoru nad archiwami od kierowania poszczególnymi jednostkami.

Ustęp 4 przewiduje możliwość powołania przy archiwum państwowym rady naukowo-programowej. Nie jest to organ obowiązkowy, ponieważ przepis posługuje się określeniem „może powołać”. Rada pełni funkcję doradczą i opiniodawczą, a w razie jej powołania dyrektor archiwum państwowego ustala jej skład osobowy. W praktyce przepis wyznacza więc zarówno strukturę organizacyjną archiwów państwowych, jak i podstawowe zasady odpowiedzialności za ich funkcjonowanie, pozostawiając jednocześnie możliwość korzystania z dodatkowego wsparcia naukowo-programowego.

Przepis określa zakres działania oraz podstawowy skład zasobu archiwalnego archiwów państwowych o charakterze centralnym. Zgodnie z ust. 1 ich właściwość terytorialna obejmuje obszar całego Państwa. Oznacza to, że nie są one ograniczone do jednego regionu ani do określonej części kraju, lecz działają w skali ogólnopaństwowej.

Ustęp 2 wskazuje, jakie materiały tworzą zasób archiwalny tych archiwów. Obejmuje on przede wszystkim materiały archiwalne powstałe w wyniku działalności:

- naczelnych i centralnych organów władzy,
- centralnych organów administracji rządowej,
- innych centralnych jednostek organizacyjnych.

Drugim elementem zasobu są materiały archiwalne zgromadzone przez te archiwa w przeszłości. Przepis określa je jako „zasób historyczny”. Zakres zasobu nie wynika więc wyłącznie z bieżącej działalności wskazanych organów i jednostek, lecz obejmuje także materiały już wcześniej zebrane przez archiwa.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu dwóch kryteriów. Pierwszym jest zasięg działania archiwów, obejmujący całe Państwo. Drugim jest pochodzenie albo sposób zgromadzenia materiałów. Do zasobu należą zarówno dokumenty związane z działalnością centralnych struktur władzy, administracji rządowej i innych centralnych jednostek organizacyjnych, jak i materiały zachowane w archiwach z wcześniejszych okresów. Przepis wyznacza tym samym podstawową granicę między zasobem archiwów centralnych a materiałami, których nie wskazuje jako należących do tego zasobu.

Przepis określa zakres działania oraz zasób archiwalny archiwów państwowych, które nie mają charakteru centralnego. Zgodnie z ust. 1 ich właściwość terytorialna może obejmować obszar jednego województwa albo kilku województw. Oznacza to, że granice działania takich archiwów są wyznaczane przez przyjęty obszar terytorialny, a nie ograniczają się wyłącznie do miejsca, w którym znajduje się siedziba danego archiwum.

Ustęp 2 wskazuje, jakie materiały tworzą zasób archiwalny tych jednostek. Są to przede wszystkim materiały archiwalne powstałe na terenie objętym ich działaniem. Do zasobu zalicza się również „zasób historyczny” danego archiwum. Jednocześnie przepis wprowadza wyłączenie dotyczące materiałów archiwalnych należących do zasobu archiwalnego archiwów państwowych o charakterze centralnym.

Znaczenie regulacji polega na powiązaniu archiwum z określonym terytorium oraz z materiałami, które powstały na tym obszarze. Przepis rozdziela także zasoby archiwów niemających charakteru centralnego od zasobu archiwów centralnych. Dzięki temu wskazuje podstawowe kryteria ustalenia, które materiały powinny być związane z danym archiwum państwowym, oraz wyraźnie zastrzega, że materiały przypisane archiwom centralnym nie wchodzą do zasobu archiwów objętych tym przepisem.

Przepis określa podstawowy zakres działania archiwów państwowych oraz zasady wykonywania przez nie kontroli i zadań koordynacyjnych. Archiwa te uczestniczą w kształtowaniu państwowego zasobu archiwalnego, a także zajmują się pełnym cyklem postępowania z materiałami archiwalnymi należącymi do ich zasobu. Obejmuje to ich gromadzenie, ewidencjonowanie, przechowywanie, opracowanie, zabezpieczenie i udostępnianie.

Istotnym zadaniem jest kontrola postępowania z materiałami archiwalnymi wchodzącymi do państwowego zasobu archiwalnego oraz z dokumentacją niearchiwalną powstałą i zgromadzoną w organach i jednostkach organizacyjnych wskazanych w art. 5 ust. 1. Kontrola może dotyczyć tych materiałów i dokumentacji niezależnie od miejsca oraz tytułu prawnego ich przechowywania, ale nie obejmuje organów posiadających archiwa wyodrębnione.

Archiwa państwowe mogą również wydawać uwierzytelnione odpisy, wypisy, wyciągi i reprodukcje przechowywanych materiałów oraz zaświadczenia sporządzone na ich podstawie. Przepis wskazuje ponadto na prowadzenie prac naukowych i wydawniczych, popularyzowanie wiedzy o materiałach archiwalnych i archiwach oraz działalność informacyjną.

**Kontrola i nadzór organizacyjny** zostały uregulowane odrębnie. Za zgodą Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych jedno archiwum państwowe może powierzyć przeprowadzenie kontroli innemu archiwum państwowemu. Naczelny Dyrektor może wydawać zarządzenia w sprawach kształtowania państwowego zasobu archiwalnego, kontroli oraz takiego powierzenia, jeżeli dotyczą one podległych mu archiwów. Do kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 21a-21d, co wyznacza ramy jej przeprowadzania.

Przepis określa, czym są **archiwa wyodrębnione**, wskazuje ich rodzaje oraz reguluje podstawowe zasady ich organizacji. Do tej kategorii zaliczono archiwa najważniejszych organów państwa, w tym Sejmu, Senatu, Prezydenta, Rady Ministrów i Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Wymieniono także archiwa związane z obroną narodową, sprawami wewnętrznymi, sprawami zagranicznymi, wybranymi zadaniami z zakresu finansów publicznych, a także archiwa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz Instytutu Pamięci Narodowej.

Zakres działania archiwów wyodrębnionych może obejmować całe Państwo albo tylko jego część. Przepis różnicuje również podstawę ustalania ich organizacji. W przypadku archiwów podległych określonym ministrom, Szefowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz szefom wskazanych służb organizacja jest określana przez właściwe organy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Natomiast organizację archiwów podległych lub nadzorowanych przez Kancelarie Sejmu, Senatu i Prezydenta, Biuro Bezpieczeństwa Narodowego oraz Instytut Pamięci Narodowej określają właściwi kierownicy po zasięgnięciu opinii tego ministra.

Szczegółowe rozwiązania organizacyjne mają uwzględniać przede wszystkim zakres działania danego archiwum. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyodrębnieniu archiwów funkcjonujących przy określonych organach i instytucjach oraz na wskazaniu, kto ustala zasady ich organizacji. W sprawach, których nie regulują zarządzenia wydane na podstawie ust. 3 i 4, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące archiwów państwowych.

Przepis określa zasady przekazywania materiałów archiwalnych z archiwów wyodrębnionych do archiwów państwowych o charakterze centralnym. Obejmuje materiały, które znajdują się dotychczas w zasobie archiwów wyodrębnionych, a więc są przez nie przechowywane w związku z określonymi okolicznościami.

Przekazanie następuje po ustaniu okoliczności uzasadniających dalsze przechowywanie materiałów w archiwum wyodrębnionym. Ustawa wprowadza jednocześnie granicę czasową, materiały powinny zostać przekazane nie później niż po upływie 50 lat od daty ich wytworzenia. Termin ten wyznacza maksymalny okres pozostawania materiałów w dotychczasowym zasobie, niezależnie od tego, kiedy ustaną okoliczności uzasadniające ich przechowywanie w archiwum wyodrębnionym.

Przekazanie nie ma jednak charakteru bezwarunkowego. Może nastąpić tylko wtedy, gdy nie narusza prawnie chronionych interesów Państwa i obywateli. Oznacza to, że przy podejmowaniu decyzji trzeba uwzględnić zarówno ustanie przyczyny dalszego przechowywania materiałów w archiwum wyodrębnionym, jak i ochronę wskazanych interesów.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu docelowego miejsca przechowywania materiałów po zakończeniu okresu uzasadniającego ich pozostawanie w archiwum wyodrębnionym oraz na określeniu maksymalnego terminu ich przekazania. Ustępy 2 i 3 są uchylone, dlatego nie zawierają obecnie regulacji uzupełniających tę zasadę.

Przepis określa, w jakich jednostkach organizacyjnych tworzy się archiwa zakładowe, oraz wskazuje zasady ich organizacji i właściwość organów ustalających, które jednostki powinny je posiadać. Archiwa zakładowe powstają w państwowych jednostkach organizacyjnych, a także w jednostkach samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostkach organizacyjnych, jeżeli powstają w nich materiały archiwalne. Decydujące znaczenie ma więc nie sam status jednostki, lecz również występowanie w jej działalności materiałów archiwalnych.

W razie potrzeby w jednej jednostce można utworzyć więcej niż jedno archiwum zakładowe. Przepis dopuszcza zatem rozwiązanie dostosowane do organizacji jednostki, bez ograniczenia jej do prowadzenia wyłącznie jednego archiwum.

Szczególną regułę przewidziano dla ministerstw. Jeżeli ministerstwo jest jednostką, w której powstają materiały archiwalne, archiwum zakładowe tworzy się odrębnie dla każdego działu administracji rządowej określonego w odrębnych przepisach. Oznacza to powiązanie organizacji archiwum ze strukturą działów administracji rządowej.

Przepis rozdziela również kompetencje do ustalania jednostek, w których tworzy się archiwa zakładowe. W odniesieniu do jednostek obejmujących działalnością obszar całego Państwa właściwy jest Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych. W przypadku pozostałych jednostek decyzję podejmuje dyrektor właściwego archiwum państwowego. Regulacja wskazuje więc zarówno przesłankę utworzenia archiwum, jak i organ właściwy do ustalenia, których jednostek ta zasada dotyczy.

Przepis określa podstawowe obowiązki organów niepaństwowych jednostek organizacyjnych w odniesieniu do materiałów archiwalnych należących do niepaństwowego zasobu archiwalnego. Obejmuje on zarówno postępowanie z tymi materiałami, jak i zasady ich udostępniania oraz współpracę niepaństwowych archiwów z państwową siecią archiwalną.

Zgodnie z ust. 1 organy tych jednostek są obowiązane do **ewidencjonowania, przechowywania i zabezpieczenia** materiałów archiwalnych. Oznacza to konieczność prowadzenia informacji o zasobie, zapewnienia odpowiednich warunków jego przechowywania oraz ochrony przed utratą lub uszkodzeniem. Obowiązek dotyczy materiałów wchodzących w skład niepaństwowego zasobu archiwalnego.

Ust. 2 przyznaje tym samym organom kompetencję do określania zasad i trybu udostępniania materiałów archiwalnych. Przepis nie ustanawia szczegółowych reguł dostępu, lecz wskazuje, że powinny one zostać ustalone przez właściwe organy danej jednostki. W praktyce pozwala to określić sposób korzystania z zasobu oraz tryb jego udostępniania.

Ust. 3 przewiduje, że archiwa niepaństwowych jednostek organizacyjnych mogą obejmować także zasób historyczny w rozumieniu art. 25 ust. 2. Zakres tych archiwów może więc być szerszy niż same materiały wskazane w ust. 1.

Ust. 4 odnosi się do współpracy archiwów niepaństwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 42, z państwową siecią archiwalną. Współpraca ta jest określana w porozumieniach zawieranych między właściwymi organami tych jednostek a ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Przepis wyznacza zatem formalną podstawę organizowania tej współpracy.

Przepis określa zasady wykonywania działalności gospodarczej polegającej na przechowywaniu dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców, której okres przechowywania jest czasowy. Taka dokumentacja jest w przepisie określana skrótowo jako „dokumentacja”.

Działalność ta ma status działalności regulowanej w rozumieniu przepisów Prawa przedsiębiorców. Oznacza to, że przedsiębiorca, który chce ją wykonywać, musi uzyskać wpis do rejestru przechowawców akt osobowych i płacowych. Rejestr stanowi więc formalny warunek prowadzenia tej działalności przez przedsiębiorcę.

Przepis wskazuje również podmioty, które mogą wykonywać tę działalność poza przedsiębiorcami, o których mowa w ust. 1. Są to **archiwa państwowe** oraz **Stowarzyszenie Archiwistów Polskich**. Ustęp 2 nie ogranicza tej możliwości do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, lecz wymienia te jednostki jako uprawnione do wykonywania działalności określonej w ust. 1.

Jednocześnie ust. 3 wprowadza wymóg dotyczący formy przedsiębiorcy. Działalność objęta regulacją może być wykonywana wyłącznie przez przedsiębiorcę będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Przepis wyklucza zatem wykonywanie jej przez przedsiębiorcę, który nie mieści się w jednej z tych dwóch kategorii. W praktyce art. 51a łączy więc trzy elementy: określenie rodzaju przechowywanej dokumentacji, obowiązek wpisu do rejestru oraz wskazanie dopuszczalnych podmiotów i form organizacyjnych.

Przepis określa, jakie warunki podmiot zobowiązany może ustalić dla ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Nie wskazuje jednego obowiązkowego zestawu warunków, lecz wylicza zagadnienia, których mogą one dotyczyć.

Zgodnie z ust. 1 warunki mogą obejmować obowiązek poinformowania o źródle informacji, czasie jej wytworzenia i pozyskania. Mogą także wymagać wskazania, że informacja została przetworzona. Kolejna grupa warunków może określać zakres odpowiedzialności podmiotu zobowiązanego za informacje udostępniane lub przekazywane do ponownego wykorzystywania, w szczególności za ich dostępność, poprawność, aktualność, kompletność lub jakość. Przepis dopuszcza również określenie warunków dotyczących informacji, które stanowią dane osobowe albo je zawierają.

Ust. 2 przewiduje szczególne uprawnienie dla muzeów państwowych i samorządowych, bibliotek publicznych, naukowych i pedagogicznych oraz archiwów. Podmioty te mogą ustanawiać także inne warunki, ograniczające wykorzystywanie informacji. W działalności komercyjnej lub na określonych polach eksploatacji ograniczenia mogą dotyczyć zbiorów o charakterze martyrologicznym oraz materiałów zawierających symbole i oznaczenia wymienione w pkt 1. W działalności niekomercyjnej ograniczenia mogą odnosić się do informacji powiązanych z obiektami objętymi roszczeniami lub prawami osób trzecich albo z obiektami, które nie są własnością podmiotu zobowiązanego.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że ponowne wykorzystywanie może zostać powiązane z obowiązkami informacyjnymi, zasadami odpowiedzialności i ograniczeniami dotyczącymi określonych zbiorów. Ust. 3 pozwala podmiotowi zobowiązanemu określać te warunki przy użyciu standardowych otwartych licencji.

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/1641/text/U/D20211641Lj.pdf

Przepis określa szczególne zasady udostępniania danych o wysokiej wartości, jeżeli mają być wykorzystywane ponownie. Podstawowym założeniem jest zapewnienie dostępu w sposób ułatwiający ich pobieranie i dalsze przetwarzanie.

Dane te udostępnia się:

- **bezpłatnie**,
- w formacie nadającym się do odczytu maszynowego,
- za pośrednictwem API,
- jeżeli jest to możliwe, także do zbiorczego pobrania.

Oznacza to, że przepis wskazuje nie tylko na brak opłat jako zasadę, lecz także na wymagany sposób technicznego udostępnienia danych. Format maszynowy ma umożliwiać ich odczyt przez systemy komputerowe, a API zapewnia dostęp za pośrednictwem określonego interfejsu. Zbiorcze pobranie, stosowane w miarę możliwości, pozwala uzyskać dane w większym zakresie, zamiast pobierać je pojedynczo.

Od zasady bezpłatności przewidziano wyjątek. Podmioty wskazane w art. 3 pkt 5, a także muzea państwowe, muzea samorządowe, biblioteki publiczne, biblioteki naukowe, biblioteki pedagogiczne oraz archiwa mogą pobierać opłaty za ponowne wykorzystywanie danych o wysokiej wartości. Możliwość ta dotyczy jednak wyłącznie udostępniania danych przez podmioty wymienione w tym ustępie i musi być realizowana zgodnie z przepisami rozdziału 4.

W praktyce art. 25 ustanawia więc techniczny i organizacyjny standard dostępu do danych o wysokiej wartości, jednocześnie zachowując dla określonych instytucji możliwość odpłatnego udostępniania ich do ponownego wykorzystywania.

Przepis określa, kiedy prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego może zostać ograniczone. Ograniczenia wynikają przede wszystkim z potrzeby ochrony informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych, a także tajemnicy przedsiębiorstwa oraz prywatności osoby fizycznej, w tym danych osobowych. Nie obejmują one informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, jeżeli informacje te mają związek z pełnieniem tych funkcji, w tym dotyczą warunków powierzenia i wykonywania funkcji. Ograniczenie nie ma również zastosowania, gdy osoba fizyczna zgodzi się na przetwarzanie danych w celu ponownego wykorzystywania albo przedsiębiorca zrezygnuje z przysługującego mu prawa.

Prawo może być ograniczone także wtedy, gdy dostęp do informacji jest ograniczony na podstawie innych ustaw. Ponadto wyłączeniem objęto informacje, których wytwarzanie nie należy do zadań publicznych podmiotu zobowiązanego, informacje związane z depozytami, jeżeli ich właściciele umownie wyłączyli ich udostępnianie, oraz informacje chronione prawami własności przemysłowej, prawami autorskimi, prawami pokrewnymi, prawami do baz danych lub prawami do odmian roślin, gdy prawa te przysługują innym podmiotom.

Szczególne ograniczenia dotyczą materiałów znajdujących się w muzeach, bibliotekach i archiwach, w określonym zakresie działalności archiwalnej, a także informacji wyłączonych z dostępu lub ograniczonych ze względu na ochronę infrastruktury krytycznej. Co do zasady ponownie wykorzystywać nie można również programów komputerowych, z wyjątkiem określonym w art. 10 ust. 5. Przepis wskazuje więc, że możliwość dalszego użycia informacji zależy nie tylko od ich posiadania przez podmiot publiczny, lecz także od ochrony prawnej samej informacji i praw osób trzecich.

Przepis określa, co dzieje się z aktami po zakończeniu okresu, w którym są przechowywane w sądzie. Akta kategorii A nie są niszczone: należy przekazać je archiwom państwowym. Inaczej postępuje się z aktami kategorii B, które po upływie tego okresu przekazuje się do zniszczenia. Oznacza to, że dalszy los akt zależy od przypisanej im kategorii.

Archiwa państwowe

Archiwa państwowe w przepisach

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia1 przepis

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.11 przepisów

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego3 przepisy

w sprawie okresów przechowywania i warunków niszczenia lub przekazywania archiwom akt spraw rozpoznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.1 przepis