Akt normatywny

Akt normatywny to akt prawny zawierający normy prawne, czyli reguły postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Oznacza to, że jest skierowany do określonej kategorii adresatów, a nie do jednej, imiennie wskazanej osoby, oraz że znajduje zastosowanie w wielu sytuacjach tego samego rodzaju. Akt normatywny ustanawia, zmienia albo uchyla prawa i obowiązki, a także określa kompetencje organów publicznych.

Najważniejsze cechy aktu normatywnego to:

• wydanie przez uprawniony organ lub podmiot,
• oparcie na odpowiedniej podstawie kompetencyjnej,
• uchwalenie albo wydanie w przewidzianej prawem procedurze,
• zawarcie norm generalnych i abstrakcyjnych,
• ogłoszenie w wymagany sposób, jeżeli przepisy uzależniają od tego jego wejście w życie.

Do podstawowych rodzajów aktów normatywnych należą Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego obowiązują na obszarze działania organu, który je ustanowił. W praktyce spotyka się także akty wewnętrzne, takie jak uchwały i zarządzenia, które co do zasady wiążą jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu i nie mogą nakładać obowiązków na obywateli bez odpowiedniej podstawy prawnej.

Akt normatywny należy odróżnić od aktu indywidualnego, na przykład decyzji administracyjnej albo wyroku, który rozstrzyga konkretną sprawę wobec oznaczonego adresata. Pojęcie to występuje w wielu dziedzinach prawa, między innymi w prawie konstytucyjnym, administracyjnym, podatkowym, cywilnym i procesowym.

Znaczenie aktu normatywnego jest praktyczne i ustrojowe. Stanowi on podstawę działania organów publicznych oraz praw i obowiązków podmiotów prawa. Jego zgodność z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową i ustawą może podlegać kontroli. Uznanie aktu normatywnego za niezgodny z wyższym rangą prawem może wpływać na prowadzone postępowania, możliwość ich wznowienia, zmianę rozstrzygnięć oraz dochodzenie naprawienia szkody. cecha.