Art. 17². Zakaz prowadzenia działalności

§ 1. Kto nie wykona obowiązku określonego w art. 5 § 1 lub 2, zostanie pozbawiony, na okres od dwóch do pięciu lat, prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni, chyba że nie ponosi winy.

§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, orzeka sąd prowadzący postępowanie upadłościowe.

§ 3. Postępowanie sąd wszczyna z urzędu.

§ 4. Sąd wydaje postanowienie po przeprowadzeniu rozprawy.

§ 5. Od postanowienia sądu o orzeczeniu zakazu, o którym mowa w § 1, służy apelacja.

§ 6. W sprawach, o których mowa w § 1, w zakresie nie uregulowanym w § 2-5 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

Komentarz do Art. 17².

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że osoba, która nie wykonała obowiązku określonego w art. 5 § 1 lub 2, mogła zostać pozbawiona określonych praw. Sankcja obejmowała prawo prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, a także pełnienie funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy. Dotyczyła również członkostwa w radzie nadzorczej albo komisji rewizyjnej spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni. Pozbawienie tych praw następowało na okres od dwóch do pięciu lat. Przepis przewidywał wyjątek, jeżeli osoba, która nie wykonała obowiązku, nie ponosiła winy. Oznaczało to, że sąd uwzględniał również kwestię zawinienia przy orzekaniu zakazu. W sprawach dotyczących tego zakazu orzekał sąd prowadzący postępowanie upadłościowe. Postępowanie wszczynał z urzędu, a postanowienie wydawał po przeprowadzeniu rozprawy. Od postanowienia o orzeczeniu zakazu przysługiwała apelacja. W zakresie nieuregulowanym w § 2-5 stosowały się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. Przepis określał więc zarówno materialne skutki niewykonania obowiązku, jak i podstawowe zasady postępowania przed sądem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 17¹.Art. 17³.