UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 4 września 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych - (...) Oddział w K. po rozpatrzeniu wniosku R. S. z dnia 5 sierpnia 2025 roku odmówił mu prawa do emerytury pomostowej, wskazując, że wnioskodawca nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat, wykonywania po dniu 31 grudnia 2008 roku prac w szczególnych warunkach/szczególnym charakterze, w rozumieniu art.3 ust. l i 3 tej ustawy.
Na podstawie dowodów dołączonych do wniosku - uzyskanych w wyniku przeprowadzonego postępowania ZUS przyjął za udowodnione okresy:
- nieskładkowe – 1 rok, 6 miesięcy i 25 dni;
- składkowe – 36 lat, 7 miesięcy i 1 dzień;
- staż sumaryczny – 38 lat, 1 miesiąc, 26 dni.
- staż pracy w warunkach szczególnych 3 lata, 11 miesięcy i 14 dni.
Do stażu pracy w szczególnych warunkach ZUS uwzględnił okres: od 15 października 1998 roku do 30 września 2002 roku.
Do stażu pracy w warunkach szczególnych ZUS nie uwzględnił okresów:
- od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku, od 1 stycznia 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku (zatrudnienie w (...) Sp. z o. o.), ponieważ na świadectwach wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z 17 czerwca 2025 roku oraz z 6 czerwca 2025 roku brak jest powołania przez pracodawcę na stosowne przepisy - brak podstawy prawnej - przyporządkowania zajmowanego stanowiska do konkretnego wykazu, działu, pozycji i punktu zarządzenia resortowego, któremu podlegał zakład pracy.
- od 10 lipca 2006 roku do 31 grudnia 2008 roku (zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. S.K.A.), ponieważ stanowisko "kierowca autocysterny" wykazane na zaświadczeniu wykonywania pracy w szczególnych warunkach z 20 maja 2025 roku nie jest zgodne z pozycją rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku, gdzie w dziale VIII pozycja 1 widnieją "ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie",
- od 1 stycznia 2009 roku do 3 listopada 2011 roku z tytułu zatrudnienia w (...) Sp. z o. o. S. K. A,
- od 16 listopada 2011 roku do 30 czerwca 2012 roku z tytułu zatrudnienia w (...),
- od 1 lipca 2012 roku do 15 września 2012 roku z tytułu zatrudnienia w (...),
- od 24 kwietnia 2017 roku do 14 maja 2021 roku z tytułu zatrudnienia w (...) Sp. z o.o.,
- od 14 czerwca 2021 roku do 14 marca 2025 roku z tytułu zatrudnienia w (...) Sp. z o.o.,
wskazując na brak wyjaśnień od pracodawców na jakiej podstawie zostały zakwalifikowane prace ubezpieczonego do "prac kierowców pojazdów przewożących towary niebezpieczne wymagające oznakowania pojazdu tablicą ostrzegawczą barwy pomarańczowej, zgodnie z przepisami Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych ((...)), sporządzonej w C. dnia 30 września 1957 r." wymienione w pkt 10, załącznika nr 2 do ustawy pomostowej.
(decyzja – k. 15-15 verte załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Decyzją z dnia 5 listopada 2025 roku uchylającą decyzję z dnia 4 września 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych - (...) Oddział w K. po rozpatrzeniu wniosku R. S. z dnia 22 października 2025 roku odmówił mu prawa do emerytury pomostowej, wskazując, że wnioskodawca nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat.
Na podstawie dowodów dołączonych do wniosku - uzyskanych w wyniku przeprowadzonego postępowania ZUS przyjął za udowodnione okresy:
- nieskładkowe – 1 rok, 6 miesięcy i 25 dni;
- składkowe – 36 lat, 7 miesięcy i 1 dzień;
- staż sumaryczny – 38 lat, 1 miesiąc, 26 dni.
Staż pracy w warunkach szczególnych 13 lat, 11 miesięcy i 1 dzień.
Do stażu pracy w szczególnych warunkach ZUS uwzględnił (z wyłączeniem okresów nieskładkowych) okresy:
od 15 października 1998 roku do 30 września 2002 roku
od 1 stycznia 2009 roku do 3 listopada 2011 roku
od 16 listopada 2011 roku do 30 czerwca 2012 roku
od 1 lipca 2012 roku do 15 września 2012 roku
od 24 kwietnia 2017 roku do 14 maja 2021 roku
od 14 czerwca 2021 roku do 31 grudnia 2024 rroku (zgodnie z (...)).
Do stażu pracy w warunkach szczególnych ZUS nie uwzględnił okresów:
- od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku, od 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku (zatrudnienie w (...) Sp. z o. o.), ponieważ na świadectwach wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z 17 czerwca 2025 roku oraz z 6 czerwca 2025 roku brak jest powołania przez pracodawcę na stosowne przepisy - brak podstawy prawnej - przyporządkowania zajmowanego stanowiska do konkretnego wykazu, działu, pozycji i punktu zarządzenia resortowego, któremu podlegał zakład pracy.
- od 10 lipca 2006 roku do 31 grudnia 2008 roku (zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. S.K.A.), ponieważ zachodzą rozbieżności w wykonywanej przez ubezpieczonego pracy i zajmowanym stanowisku. W zaświadczeniu wykonywania pracy w szczególnych warunkach z 20 maja 2025 roku podano, że ubezpieczony wykonywał "prace kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym pow. 7,5 tony" na stanowisku "kierowca autocysterny", co nie jest zgodne powołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku działem VIII, pozycją 1 "ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie" oraz brak jest informacji czy praca wykonywana była "stale". Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza pracodawca, na podstawie posiadanej dokumentacji.
(decyzja – k. nieponumerowane strony załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Ubezpieczony reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołania od powyższych decyzji, domagając się ich zmiany i przyznania mu prawa do emerytury pomostowej.
Wnioskodawca podniósł, że posiada wymagany co najmniej 15 – letni staż pracy w warunkach szczególnych, bowiem wykonywał pracę w szczególnych warunkach tj. pracę kierowcy pojazdów ciężarowych o masie powyżej 3,5 tony w ramach zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. w okresach: od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku, od 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku oraz w (...) Sp. z o.o. S.K.A. w okresie od 10 lipca 2006 roku do 31 grudnia 2008 roku wskazaną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, który stanowi wiążący akt prawny w zakresie ustalania wykonywania pracy w szczególnych warunkach (wykaz A, dział VIII, poz. 2), co znajduje potwierdzenie w aktach rentowych. Natomiast fakt podania nieprawidłowej nazwy stanowiska i brak odwołania do zarządzenia resortowego – jego zdaniem - nie ma decydującego znaczenia dla zakwalifikowania pracy jako pracy w warunkach szczególnych,
(odwołania – k. 3-12, k. 3-9 akt VIII U (...))
W odpowiedzi na odwołania organ rentowy wniósł o:
- umorzenie postępowania z odwołania od decyzji z dnia 4 września 2025 roku, z uwagi na jej uchylenie mocą decyzji z dnia 5 listopada 2025 roku,
- oddalenie odwołania od decyzji z dnia 5 listopada 2025 roku.
(odpowiedzi na odwołania – k. 23-24 verte, k. 12-13 verte akt VIII U (...))
Sprawy z odwołań ubezpieczonego od powyższych decyzji, połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
(postanowienie – k. 16 akt VIII U (...))
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
R. S. urodził się w dniu (...)
(okoliczność bezsporna)
Wnioskodawca zatrudniony był w (...) (...) w K. (następnie w (...) Sp. z o.o.) w okresie od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy – operatora urządzeń gazowych.
(świadectwo pracy – k. 40, porozumienie stron rozwiązujące umowę o pracę – k. 41, opis stanowiska pracy – k. 53, umowa o pracę z dnia 17.05.1991 r. – k. 70-71, zakres czynności z dnia 17.10.1990 r. – k. 73, umowy o pracę z dnia 17.10.1990 r. – k. 75-78, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu – k. 94-94 verte)
W okresie od dnia 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku R. S. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. na stanowisku kierowcy – operatora urządzeń gazowych.
(zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu – k. 89-93 verte, świadectwo pracy – k. 95, rozwiązanie umowy o pracę z dnia 31.01.2006 r. – k. 98, aneks do umowy o pracę z dnia 1.03.2003 r. i 1.03.2004 r. – k. 107, k. 113 verte, umowa o pracę z dnia 1.10.2002 r. – k. 115 verte-116 verte, umowa o odpowiedzialności za mienie powierzone z dnia 1.10.2002 r. – k. 117-118)
Do obowiązków wnioskodawcy w wymienionym okresie zatrudnienia należało: realizacja dostaw gazu do klientów, wypełnianie dokumentacji związanej z realizacją dostaw, odbiór i przekazanie gotówki od klientów, kontrola stanu technicznego zbiornika podczas dostawy, kontrola stanu technicznego pojazdu, organizacja i realizacja niezbędnych przeglądów i napraw pojazdów, przestrzeganie wszelkich przepisów wynikających z kodeksu drogowego, (...) i (...), współpraca z pracownikami innych działów firmy na poziomie realizacji dostaw, uzyskiwanie informacji o nowych klientach, praca zgodna z polityką i standardami bezpieczeństwa firmy.
(opis stanowiska pracy – k. 127, k. 214)
Od 10 lipca 2006 roku do 3 listopada 2011 roku odwołujący zatrudniony był w (...) Sp. z o.o. S.K.A. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych – autocysterny wykonując pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – kierowcy pojazdu przewożącego towary niebezpieczne wymagające oznakowania pojazdu tablicą ostrzegawczą barwy pomarańczowej.
(umowa o pracę z dnia 10.07.2006 r. – k. 130, umowa o pracę z dnia 1.01.2010 r. – k. 132, świadectwo pracy z dnia 4.11.2011 r. – k. 144)
Ubezpieczony posiada wszystkie kategorie prawa jazdy, w tym do prowadzenia samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony oraz uprawnienia do przewozu materiałów niebezpiecznych. Jest uprawniony do obsługi w kategorii III urządzeń do napełniania i opróżniania cystern drogowych do towarów niebezpiecznych klasy 2 /propan-butan/ wg (...). S. Województwa (...) wydawał zaświadczenia (...): w roku 2013 – ważne do 27 kwietnia 2018 r., w roku 2018 r. - ważne do 27 kwietnia 2023 r., w roku 2023 – ważne do 27 kwietnia 2028 r.
(kserokopia prawa jazdy – k. 20-21, pisma – k. 169,k. 174, zaświadczenia – k. 170-172, (...) zaświadczenie o przeszkoleniu kierowcy – k. 14-19, k. 177-178, zeznania świadka E. F. na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. e-protokół 00:43:23-00:55:31 – płyta CD – k. 207, zeznania świadka V. S. (1) na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. e-protokół 00:57:33-01:12:47 – płyta CD – k. 207)
(...) Sp. z o.o. wystawiła wnioskodawcy dwa świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w których wskazała, że R. S. będąc zatrudnionym w (...) (...) (następnie w (...) Sp. z o.o.), w okresach: od dnia1 października 2002 roku do 14 października 1998 roku i od 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace:
- kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym pow. 3,5 tony – wymienioną w wykazie A, Dział VIII, poz.2 wg wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późniejszymi zmianami)
- kierowcy - operatora urządzeń gazowych wymienioną w wykazie A, Dział VIII, pozycja 2 tj. prace wymienione w wykazie A dziale nr VIII pozycja nr 2 stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie prac w warunkach szczególnych, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego (Dz. U. z dnia 18 lutego 1983 r. Nr 8 poz. 43 z późniejszymi zmianami), oraz załączniku nr 2 poz. 10 Ustawy z dnia 19 grudnia 2008 o emeryturach pomostowych (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2008 r. Nr 237, poz. 1656).
W obu świadectwach zastrzeżono, że nazwa stanowiska stosowana w zakładzie jest odmienna od nazwy podanej w wyżej wymienionym zarządzeniu, natomiast zakres wykonywanych obowiązków jest ten sam.
(świadectwa pracy w warunkach szczególnych– k. 5, k. 7 załączonych do sprawy akt organu rentowego, k. 39, k. 88)
(...) Sp. z o.o. S.K.A. wystawiła wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, w którym wskazała, że wnioskodawca zatrudniony był w od 10 lipca 2006 roku do 3 listopada 2011 roku i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym pow. 7,5 tony na stanowisku kierowca autocysterny wymienionym w wykazie A dziale VIII poz. 1 pkt 2 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładzie pracy.
(zaświadczenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach – k. 8 załączonych do sprawy akt organu rentowego, k. 247)
U wskazanych wyżej pracodawców w spornych okresach wnioskodawca pracował jako kierowca samochodów o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. U pracodawców tych nie było na stanie żadnych mniejszych samochodów.
Wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy (nawet 12 godzin dziennie), jeździł autocysterną, ciągnikiem siodłowym z naczepą z ładownością do 40 t. Dodatkowo pojazdy te oznaczone były pomarańczowymi tablicami informującymi o przewozie materiałów niebezpiecznych.
Przewoził towary niebezpieczne tj.: propan-butan, a pod koniec zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. S.K.A. także benzynę.
Sporadycznie zdarzało się, że gdy nie było pracy na cysternie, to wnioskodawca jeździł samochodem ciężarowym powyżej 3,5 tony - V., I., R. i woził butle z gazem zawierające mieszankę propan-butan.
Kierowanie pojazdem zajmowało 85-90 % czasu pracy wnioskodawcy. Pozostałe 10-15 % to praca ubezpieczonego przy rozładunku wożonych materiałów na stacjach benzynowych i wypełnianie niezbędnych dokumentów dot. rozliczenia towaru po zjeździe z trasy. Rozładunek trwał maksymalnie do pół godziny. Załadunkiem zaś zajmowali się pracownicy - operatorzy na rozlewni.
Sypkich materiałów ubezpieczony nie przewoził.
R. S. jeździł głównie w kraju. Cały czas pracy zależał od długości wykonywanej trasy. W dalsze trasy jeździło dwóch kierowców.
Po dniu pracy następowała 12 – godzinna pauza i następnego dnia ruszano w dalszą drogę. Mogło się zdarzyć, choć miało to miejsce bardzo rzadko, że czas pracy danego dnia był krótszy niż 8 godzin. Wówczas ubezpieczony odbierał wolne godziny w zamian za wcześniejszą pracę w nadgodzinach.
Wnioskodawca nie był oddelegowany do wykonywania innych prac. Nie wykonywał żadnych czynności mechanika.
U wskazanych pracodawców nie było żadnych przestoi. W razie drobnej awarii samochodu którym jechał wnioskodawca czekał na serwis. Jeżeli awaria miała poważniejszy charakter, to ubezpieczony przesiadał się do innej autocysterny. Serwisy trwały różnie - z wymianą oleju trwał 2 godziny, ale mogły też trwać nawet 8 godzin. Serwisy miały miejsce średnio kilka razy w roku.
Wnioskodawca w spornych okresach nie korzystał z urlopów bezpłatnych, zwolnień lekarskich. Jedynie z urlopów wypoczynkowych.
(karty urlopowe i ewidencja czasu pracy – k. 215-244, k. 248-250, zeznania wnioskodawcy na rozprawie w dniu 30.07.2026 r. e-protokół 00:03:30 – płyta CD – k. 258 w związku z rozprawą z dnia 12.05.2026 r. e-protokół 00:03:17-00:09:47; 00:16:38; 00:18:22-00:22:15 – płyta CD – k. 207, zeznania świadka V. S. (2) na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. e-protokół 00:25:30-00:42:24 – płyta CD – k. 207, zeznania świadka E. F. na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. e-protokół 00:43:23-00:55:31 – płyta CD – k. 207, zeznania świadka V. S. (1) na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. e-protokół 00:57:33-01:12:47 – płyta CD – k. 207)
W dniu 5 sierpnia 2025 roku ubezpieczony wystąpił z wnioskiem do ZUS o przyznanie prawa do emerytury pomostowej.
(wniosek - k. 2-4 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Ogólny staż pracy wnioskodawcy wynosi 38 lat, 1 miesiąc i 26 dni, w tym 36 lata, 7 miesięcy i 1 dzień okresów składkowych oraz 1 rok, 6 miesięcy i 25 dni okresów nieskładkowych.
(okoliczność bezsporna, a nadto karta przebiegu zatrudnienia – k. 14 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Organ rentowy uznał także za udokumentowany staż pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach w wymiarze 13 lat, 11 miesięcy i 1 dzień, w tym okres pracy w (...) Sp. z o.o. S.K.A. od 1 stycznia 2009 roku do 3 listopada 2011 roku.
(okoliczność bezsporna, a nadto karta przebiegu zatrudnienia – k. nieponumerowane strony załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie dokumentacji z akt organu rentowego, dokumentacji pracowniczej ubezpieczonego dotyczącej spornych okresów zatrudnienia oraz na podstawie zeznań świadków: V. S. (2), E. F., V. S. (1), oraz przesłuchania ubezpieczonego.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, korespondujących z przesłuchaniem ubezpieczonego. Depozycje wskazanych osób były rzeczowe, logiczne i przekonujące. Świadkowie współpracowali z ubezpieczonym w okresach objętym sporem, stąd niewątpliwie mają bezpośrednią i pewną wiedzę co do rzeczywiście wykonywanej przez niego pracy.
Uwadze Sądu nie uszły drobne nieścisłości jakie pojawiły się w zeznaniach świadków. Jednak należy mieć na względzie, że zeznania dotyczyły zdarzeń odległych w czasie nawet o ponad 30 lat w przypadku (...) Sp. z o.o. Dlatego też nieścisłości te nie świadczą o nieautentyczności zeznań. Świadkowie natomiast konsekwentnie twierdzili, iż wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy pojazdów przewożących materiały niebezpieczne, wymagających oznakowania pojazdu tablicą ostrzegawczą barwy pomarańczowej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołania zasługują na uwzględnienie i skutkują zmianą zaskarżonych decyzji.
Warunki nabywania prawa do emerytury pomostowej określa ustawa z dnia 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych
(t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1696), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 roku.
Podkreślić należy, że ustawa o emeryturach pomostowych zastąpiła przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS określające zasady przyznawania emerytur w niższym wieku pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach pracy lub w szczególnym charakterze nowymi regulacjami określającymi zasady nabywania wcześniejszych emerytur z tytułu tego rodzaju pracy. Najogólniej rzecz ujmując celem tej ustawy jest ograniczenie kręgu uprawnionych do emerytury z powodu pracy w szczególnych warunkach pracy lub w szczególnym charakterze do mniejszej liczby sytuacji uzasadnionych rzeczywistą koniecznością przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w których oczekiwania osób, które rozpoczęły wykonywanie takiej pracy na starych zasadach, na wcześniejsze przejście na emeryturę powinny zostać zaspokojone. Ustawa ma charakter przejściowy, ograniczając prawo do uzyskania emerytury pomostowej do osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r., które pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
(w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) rozpoczęły przed 1 stycznia 1999 r. (art. 4 pkt 5 ustawy).
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny emerytura pomostowa ma być „pomostem między dotychczasowym systemem z licznymi możliwościami przechodzenia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym i nowym systemem, w którym tego typu rozwiązania będą wyjątkiem” (uzasadnienie wyroku z dnia 16 marca 2010 r., K 17/09, (...) 2010 nr 3, poz. 21). Wskazany wyżej cel ustawy realizują w najbardziej widoczny sposób jej przepisy określające przesłanki nabycia emerytury pomostowej.
Zgodnie z art. 4 ustawy prawo do emerytury pomostowej, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:
1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;
2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;
3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;
4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;
5) (uchylony)
6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3.
7) (uchylony)
Zgodnie z art. 3 ust. 7 ustawy o emeryturach pomostowych za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się również osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Z art. 4 wynika, że jakkolwiek w świetle art. 4 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 7 ustawy, do wymaganego przez ustawę stażu przypadającego przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed 1 stycznia 2009 r., wlicza się okresy pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu zarówno art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, jak i art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, to właściwego ograniczenia do zamierzonego przez ustawodawcę kręgu osób uprawnionych do emerytury pomostowej dokonuje konieczność spełnienia przesłanki z art. 4 pkt 6. Wymaganie to spełnia zasadniczą funkcję eliminacyjną, ograniczając ostatecznie prawo do emerytury pomostowej do kręgu osób wykonujących pracę kwalifikowaną jako szczególną w rozumieniu art. 3 ust 1 i 3 ustawa o emeryturach pomostowych.
Możliwość uzyskania emerytury pomostowej przez osoby niespełniające warunku z art. 4 pkt 6 przewiduje art. 49 ustawy według którego prawo do emerytury pomostowej przysługuje również osobie, która:
1. po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;
2. spełnia warunki określone w art. 4 pkt 1-4 i art. 5-12;
3. w dniu wejścia w życie ustawy miała wymagany w przepisach, o których mowa w pkt 2, okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3.
Przytoczony przepis zmienia wymagania konieczne do uzyskania emerytury pomostowej dla osób niespełniających warunku z art. 4 pkt 6 ustawy, zwalniając je z konieczności wykonywania po 31 grudnia 2008 r. pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, jednakże wprowadza w to miejsce wymaganie, aby ubiegający się o rozważane świadczenie spełniał w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2009 r.) warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. Warunek ten został jasno wyrażony, wynika wprost z literalnego brzmienia art. 49 pkt 3 ustawy i jest zgodny z jej celem.
Stosownie do powołanego przepisu, prawo do emerytury pomostowej może nabyć również osoba, która po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3, jednakże w dniu wejścia w życie ustawy miała okres wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze z tym, że praca ta musi być pracą w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu nowych przepisów tj. art. 3 ust. 1 i 3 Ustawy pomostowej.
(vide m.in. wyrok SA w Lublinie z 13.03.2014 r., III AUa (...)/13, opubl. LEX nr (...), wyrok SA w Katowicach z 27.02.2014 r., III AUa 1045/13, opubl. (...), wyrok SA w Szczecinie z 14.01.2014 r. III AUa 577/13, opubl. LEX (...), wyrok SA w Białymstoku z 09.01.2014 r., III AUa 705/13, LEX (...), wyrok SN z 04.12.2013 r. (...) UK 159/13, opubl. LEX nr (...), wyrok SA w Gdańsku z 07.11.2013 r., III AUa 343/13).
Osoba ubiegająca się o emeryturę pomostową, która po dniu 31 grudnia 2008 r. nie kontynuuje pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze i legitymuje się w związku z tym jedynie stażem pracy „szczególnej” według poprzednio obowiązujących przepisów, może nabyć prawo do tej emerytury jedynie wówczas, gdy dotychczasowy staż pracy można kwalifikować jako pracę w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.).
(por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 4 grudnia 2013 r. (...) UK 159/13)
Przepis art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy definiują prace w szczególnych warunkach, których wykaz określa załącznik nr 1 do ustawy oraz prace o szczególnym charakterze, których wykaz określa załącznik nr 2 do ustawy. Przy czym wykaz prac określonych w art. 3 ust. 1 i 3 jest zamknięty i nie podlega uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy "o szczególnym charakterze" lub "w szczególnych warunkach" nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich wykonywania i ich jakość mogła obniżyć się z wiekiem. Nie ma podstaw prawnych do przyznania emerytury pomostowej ubezpieczonemu, którego dotychczasowy okres pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze nie może być kwalifikowany jako okres pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu aktualnie obowiązujących przepisów (art. 3 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych) lub o szczególnym charakterze (art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych). Jedynie ubezpieczonym, którzy po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywali pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej (tj. spełniali wymóg z art. 4 pkt 6 ustawy pomostowej), ustawodawca w art. 4 pkt 2 i 5 ustawy pomostowej przewidział możliwość doliczenia do 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych i szczególnym charakterze także okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu zarówno art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, jak i art. 32 i art. 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
(por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lutego 2024 r., III USK 349/22, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lutego 2023 r., I USK 193/22)
Przesłanki wymienione w przepisach art. 4 i art. 49 ustawy pomostowej, bez względu na to, na podstawie którego z przepisów rozważana jest możliwość przyznania prawa do emerytury pomostowej, muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność nabycia uprawnień emerytalnych, na co zwrócił uwagę m.in. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 26 kwietnia 2012 r.
(sygn. akt III AUa 252/12) oraz Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 18 lipca 2013 r.
(sygn. akt III AUa 1664/12).
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany co najmniej 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach, a konkretnie czy można uwzględnić do pracy w tym charakterze okresy jego zatrudnienia: w (...) Sp. z o.o. od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku, od 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku oraz w (...) Sp. z o.o. S.K.A. w okresie od 10 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2008 roku.
Organ rentowy zakwestionował bowiem pracę wnioskodawcy w szczególnych warunkach w tych okresach, mimo że R. S. złożył świadectwa i zaświadczenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
W takiej sytuacji na wnioskodawcy w myśl art. 6 k.c. spoczywał ciężar wykazania pracy w szczególnych warunkach. W ocenie sądu, wnioskodawca sprostał temu obowiązkowi.
W niniejszym postępowaniu niesporne było, iż wnioskodawca, który wiek 60 lat osiągnął w dniu 2 września 2025 roku, udowodnił 38 lat, 1 miesiąc i 26 dni, w tym 36 lata, 7 miesięcy i 1 dzień okresów składkowych oraz 1 rok, 6 miesięcy i 25 dni okresów nieskładkowych oraz ostatecznie okres pracy w szczególnych warunkach przypadający po dniu 31 grudnia 2008 r. w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy o emeryturach pomostowych – organ rentowy decyzją z dnia 5 listopada 2025 roku uchylił decyzję z dnia 4 września 2025 roku.
Organ rentowy w decyzji z dnia 5 listopada 2025 roku wskazał, iż R. S. nie spełnił jednak warunku określonego w art. 4 pkt 2 w zw. art. 3 ust. 7, nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS czy w rozumieniu powoływanych art.3 ust. 1 i 3 tej ustawy o emeryturach pomostowych.
Organ rentowy uznał za udowodniony jedynie staż pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych w wymiarze 13 lat, 11 miesięcy i 1 dzień.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 1631), ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 punkt 1. Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia ( ust. 2) Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
(Dz. U. z 1983 roku nr 8, poz. 43 z późn. zm.).
W świetle § 2 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić
(wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 15 grudnia 1997 roku (...) UKN 417/97; 15 listopada 2000 roku II UKN 39/00).
Okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy (§ 2 ust. 2 ww. rozporządzenia).
Regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma jednak zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków
(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1985 roku, III UZP 5/85; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 roku, III UZP 6/84).
Sąd rozstrzygając spór w niniejszej sprawie miał na względzie, że choć wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy
(wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r., (...) UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., II UKN 598/00; wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 2009r., I PK 194/08), to dokumenty te podlegają każdorazowo weryfikacji. To z kolei oznacza, że nawet jeśli pracodawca ww. dokument pracownikowi wystawił, to i tak podlega on kontroli ZUS i Sądu, i nie oznacza automatycznie, że praca w danym okresie była wykonywana w warunkach szczególnych.
Z drugiej zaś strony, brak takiego dokumentu bądź jego wadliwości nie przesądzają o tym, że praca nie była wykonywana w warunkach szczególnych. Kwestia ta każdorazowo podlega badaniu przy uwzględnieniu tego, jaki rodzaj prac faktycznie wykonywał wnioskodawca. Podkreślenia wymaga, że ubezpieczony może wykazywać innymi środkami dowodowymi, że praca świadczona była w warunkach szczególnych. W postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się bowiem te same reguły dowodzenia, jak w zwykłym procesie cywilnym.
W szczególności zastosowanie mają art. 6 k.c., art. 232 k.p.c. Strony mają też prawo podważać moc dowodową dokumentów, w tym także świadectwa pracy, które jest dokumentem prywatnym i podlega ocenie przez sąd zgodnie z zasadami art. 233 § 1 k.p.c. W postępowaniu sądowym nie jest dopuszczalne oparcie się wyłącznie na zeznaniach świadków, w sytuacji, gdy z dokumentów wynikają okoliczności przeciwne.
(tak SA w Szczecinie w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r, III AUa 690/15, LEX nr 2121869)
W sprawie o świadczenia z tytułu pracy w warunkach szczególnych, gdzie przedmiotem ustaleń sądu ma być charakter zatrudnienia, dokonywanie ustaleń stanu faktycznego odbywa się z reguły poprzez przeprowadzenie dowodów osobowych oraz - o ile to jest możliwe - dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych. Osobowe źródła dowodowe (w tym zarówno zeznania świadków, jak i strony procesowej) muszą być skonfrontowane z istniejącą dokumentacją i dopiero uzyskanie przekonania graniczącego z pewnością co do przebiegu zatrudnienia, może pozwolić na pozytywne rozstrzygnięcie o prawie do świadczeń. Ocena osobowych źródeł dowodowych musi być przy tym wolna od jakiejkolwiek dowolności, uwzględniając reguły logiki oraz zasady doświadczenia zawodowego.
(tak SA w Szczecinie w wyroku z dnia 27 października 2016 r III AUa 41/16 LEX nr 2151525)
Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r. I UK 393/10).
Przy czym należy pamiętać, iż o określonych skutkach prawnych wykonywania pracy w warunkach szczególnych stanowi ustawa oraz utrzymane jej przepisami (art. 32 ust. 4 ustawy o e. i r. z FUS) rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r. Zarządzenia resortowe traktowane są tylko jako wykazy prac wykonywanych w szczególnych warunkach i mają one znaczenie, o ile są dostosowane do treści załącznika do rozporządzenia i stanowią jego uszczegółowienie, poprzez bardziej ścisłe ustalenie stanowisk pracy
(por wyroki SN: z dnia 20 października 2005 r., I UK 41/05, OSNP 2006/19-20/306, z dnia 9 maja 2006 r., (...) UK 183/05, LEX nr (...)).
Analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. wskazuje, że wymienione w wykazie A dziale VIII poz.2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późniejszymi zmianami) prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów są pracą w warunkach szczególnych.
Ponadto – co kluczowe w niniejszej sprawie - pod poz. 10 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, wymienia się prace kierowców pojazdów przewożących towary niebezpieczne wymagające oznakowania pojazdu tablicą ostrzegawczą barwy pomarańczowej, zgodnie z przepisami Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych ((...)), sporządzonej w C. dnia 30 września 1957 r.
Zdaniem Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe pozwala na przyjęcie, że ubezpieczony w spornych okresach zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. S.K.A. wykonywał pracę jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony - jeździł autocysterną, ciągnikiem siodłowym z naczepą z ładownością do 40 t oraz sporadycznie prowadził samochód ciężarowy powyżej 3,5 tony - V., I., R. i przewoził produkty niebezpieczne – głównie propan-butan wymagające oznaczenia (...).
Powyższe ustalenie wynika z wiarygodnych zeznań świadków oraz z zeznań ubezpieczonego, a także z dokumentacji przedłożonej w toku niniejszego postępowania, w tym m.in. dokumentów potwierdzających uprawnienia ubezpieczonego do prowadzenia pojazdów, w tym samochodów ciężarowych oraz do przewozu materiałów niebezpiecznych.
Świadkowie, którzy zatrudnieni byli także jako kierowcy, zgodnie zeznali, że oba wskazane zatrudniające R. S. zakłady pracy specjalizowały się w przewożeniu produktów niebezpiecznych, wszyscy zatrudnieni kierowcy musieli posiadać odpowiednie uprawnienia do przewożenia produktów (...), przewożone były produkty niebezpieczne głównie na terenie kraju.
Dodatkowo podkreślić należy, że wnioskodawca pracował stale (nie miał żadnych przestojów) i w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie wykonywał żadnych czynności mechanika, bo od tego byli mechanicy zatrudnieni w zakładach.
Odwołujący zeznał, że kierowanie pojazdem zajmowało mu 85-90 % czasu pracy, zaś pozostałe 10-15 % to była praca przy rozładunku wożonych materiałów na stacjach benzynowych i wypełnianie niezbędnych dokumentów dot. rozliczenia towaru po zjeździe z trasy.
W ocenie sądu powyższe – poza kierowaniem autocysterny - czynności nie wpływają na ogólny czas pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach na powierzanym mu stanowisku pracy. To, że wnioskodawca wykonywał inne czynności, aniżeli kierowanie pojazdem, zdaniem Sądu, nie może wpływać negatywnie na ustalenie pracy w warunkach szczególnych. Jak wynika bowiem z doświadczenia życiowego, kierowcy zajmujący się przewożeniem różnego rodzaju towarów do miejsca przeznaczenia, po wykonaniu zadania dokonują samodzielnie czy to z pomocą, rozładunku dostarczonego towaru. Nie czyni to uprawnionym twierdzenia, że wykonywanie jakichkolwiek innych prac, poza prowadzeniem samochodu ciężarowego – cysterny z materiałem niebezpiecznym sprawia, że zatrudnienie na stanowisku kierowcy nie jest wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem Sądu niezasadnym jest obecnie odmowa uznania spornych okresów zatrudnienia wnioskodawcy na stanowisku kierowcy za pracę w szczególnym charakterze, tylko dlatego, że po wykonaniu obowiązków kierowcy wynikających z umowy o pracę podejmował inne czynności, nie związane bezpośrednio z prowadzeniem samochodu ciężarowego, a które nie umniejszały jego normy pracy na tym stanowisku (jako kierowcy).
Nie sposób uznać, aby wykonywane przez ubezpieczonego czynności dodatkowe (przy uwzględnieniu, że świadczył pracę w godzinach nadliczbowych, co potwierdzili słuchani w sprawie świadkowie) w sposób istotny wpływały na ocenę jego zatrudnienia na stanowisku kierowcy, które bezsprzecznie pozostawało zasadniczym zatrudnieniem, które wykonywał
(zob. więcej wyrok SA w Gdańsku z 8.02.2017 r., III AUa 1257/16, LEX nr 227211).
Co nader istotne – organ rentowy uznał w swej decyzji z dnia 5 listopada 2025 roku, że R. S. wykonywał pracę w szczególnych warunkach w dalszym okresie zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. S.K.A. – tj. od 1 stycznia 2009 roku do 5 listopada 2011 roku. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozwala stwierdzić, że praca wnioskodawcy w tym uznanym przez ZUS okresie była tożsama z tą wykonywaną wcześniej. Niezrozumiała jest zatem odmowa uznania tej pierwszej jako pracy w warunkach szczególnych, choćby na podstawie art.49 omawianej ustawy.
Reasumując, ustalone w sprawie okoliczności skutkują uznaniem, że odwołujący spełnił warunki uprawniające go do przyznania prawa do emerytury pomostowej.
Przy zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych spornych okresów od 17 października 1990 roku do 14 października 1998 roku, od 1 października 2002 roku do 30 kwietnia 2006 roku, od 10 lipca 2006 roku do 31 grudnia 2008 roku (14 lat 20 dni) oraz uznanego, już przez organ rentowy stażu w szczególnych warunkach w wymiarze 13 lat, 11 miesięcy i 1 dzień, wnioskodawca niewątpliwie legitymuje się wymaganym 15 letnim okresem pracy w tym charakterze .
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, prawo do emerytury pomostowej powstaje z dniem spełnienia warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Niemniej jednak przepis odsyłający zawarty art. 26 ust. 1 tej ustawy stanowi, że emeryturę pomostową wypłaca się za miesiąc kalendarzowy w terminach i na zasadach przewidzianych dla wypłaty emerytur określonych w art. 129, art. 130, art. 132-135, art. 136a ust. 2 i art. 136b ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Datę przyznania emerytury reguluje przepis art. 129 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach, który stanowi, iż świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca w którym zgłoszono wniosek. Wnioskodawca wiek 60 lat życia osiągnął w dniu 2 września 2025 r., zatem należy przyjąć, że odwołujący nabył prawo do emerytury pomostowej od daty ukończenia wieku emerytalnego.
Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 477
14 § 2 k.p.c. oraz powołanych przepisów prawa materialnego - zmienił obie zaskarżone decyzje i przyznał odwołującemu prawo do emerytury pomostowej od dnia 2 września 2025 r.
Wskazać w tym miejscu jeszcze należy, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w zakresie odwołania od decyzji z dnia 4 września 2025 roku.
Jak bowiem stanowi przepis art. 477
13 § 1 k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji lub przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaskarżonego orzeczenia lub decyzji wydanej przez ten zespół, przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Poza tym zmiana lub wykonanie decyzji lub orzeczenia nie ma wpływu na bieg sprawy.
Wydając decyzję z dnia 5 listopada 2025 roku organ rentowy nie zmienił w żadnej części zaskarżonej decyzji z dnia 4 września 2005 roku, nadal odmawiając R. S. przyznania prawa do spornego świadczenia.
Stosownie do wyników postępowania, zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., Sąd obciążył organ rentowy kosztami zastępstwa procesowego wnioskodawcy w łącznej wysokości 720 zł, ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika odwołującego się na podstawie w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U.2026.118), przy uwzględnieniu, że każda z połączonych spraw zachowała swoją odrębność, albowiem decyzja o ich łącznym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu miała jedynie charakter techniczny. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
1 k.p.c.
SSO Paulina Kuźma