UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w C. po rozpoznaniu wniosku z dnia (...) r. odmówił F. K. prawa do przyznania rekompensaty z uwagi na brak wykazania 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Na podstawie dowodów dołączonych do wniosku - uzyskanych w wyniku przeprowadzonego postępowania Zakład przyjął udowodnione okresy na dzień (...)r.: od (...) r. do (...)r. oraz od(...) r. do (...)r. Staż w szczególnych warunkach/charakterze wyniósł (...).
(decyzja - k. 17 pliku I akt ZUS)
F. K. złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, tj. nieuwzględnienie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym. W konsekwencji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zostanie uznany jej pełny okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, jakie rzeczywiście wykonywała pracując w WojewódzkimS. (...)w C..
Ubezpieczona wskazała, że w zaskarżonej decyzji ZUS stwierdził, że na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie przyznania emerytury z FUS wykonywała pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w Wykazie A, działu XIV pkt 4 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 lipca 1983 r. jedynie w okresach od (...) r. do (...)r. oraz od(...)r. do(...) r., co daje w sumie (...), z wymaganych 15 lat do przyznania rekompensaty. Zdaniem skarżącej Zakład przy wydawaniu decyzji kierował się jedynie świadectwem pracy z dnia (...) r. wydanym przez Wojewódzki S. (...) w C., które wyszczególniało okresy od (...) r. do (...) r. oraz od (...) r. do(...) r. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że jednym z kluczowych dowodów w tej sprawie jest jednak zaświadczenie z dnia (...) r. oraz z dnia (...) r. wydane przez Wojewódzki S. (...) w C., które jasno wskazują, że pracuje na tym samym stanowisku, w tym samych warunkach, w tym samym miejscu. W jej ocenie nielogicznym jest, więc fakt, że do okresu pracy w szczególnych warunkach zaliczone zostały tylko wspomniane okresy.
(odwołanie - k. 3-6)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wywodząc, jak w zaskarżonej decyzji.
(odpowiedź na odwołanie - k. 13-13 verte)
Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. pełnomocnik ubezpieczonej poparł odwołanie, jednocześnie wskazując, że w ocenie ubezpieczonej pracowała ona w szczególnych warunkach już od lipca(...) r.
(oświadczenie pełnomocnika ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:02:06-00:07:35 - koperta k. 53)
Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r., bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołanie, natomiast pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania.
(stanowiska końcowe stron e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:08:05 - 00:18:14 - koperta k. 296)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
F. K. urodziła się (...)
(bezsporne)
W dniu (...) r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wniosek o emeryturę wraz z rekompensatą.
(wniosek - k. 1-3 verte pliku I akt ZUS)
Decyzją z dnia (...) r. organ rentowy przyznał wnioskodawczyni prawo do emerytury od (...) r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek oraz odmówił prawa do rekompensaty.
(decyzja z dnia (...) r. - k. 10 verte - 11 pliku I akt ZUS)
W dniu (...) r. F. K. złożyła w organie rentowym skorygowane ogólne świadectwo pracy oraz skorygowane świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z Wojewódzkiego S. (...) w C., jednocześnie wnosząc o ponowne przeliczenie kapitału początkowego oraz sprawdzenie rekompensaty za pracę w szczególnych warunkach.
(pismo ubezpieczonej z dnia (...) r. - k. 13 pliku I akt ZUS)
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu wniosku z dnia (...) r. ponownie odmówił ubezpieczonej prawa do rekompensaty wobec nieudowodnienia 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
(decyzja z dnia (...) r. - k. 17 pliku I akt ZUS)
Zakład przyjął za udowodnione okresy na dzień (...) r.: od(...) r. do (...). oraz od (...) r. do(...) r. Staż w szczególnych warunkach/charakterze wyniósł (...).
(bezsporne)
W okresie od dnia (...). do dnia(...)r. ubezpieczona była zatrudniona w (...) Szpitalu (...) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku st. pielęgniarki. Pierwotnie zakład pracy uznał, że skarżąca od(...) r. do (...) r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300.000 MHz w strefie zagrożenia wymienionym w wykazie A, dziale XIV, pkt 4 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia Min. Zdrowia i Op. Społ. z dnia 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu zdrowia i opieki społecznej. Od 1 stycznia 2009 r. do 26 września 2024 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych i anestezjologii w warunkach ostrego dyżuru (Dz. U. nr 237, poz. 1656) na stanowisku st. pielęgniarki i wymienionym w załączniku nr 2 pkt. 24 ustawy o emeryturach pomostowych (Dz. U. 2023 r. poz. 164 z dnia 19 grudnia 2008 r.).
(świadectwo pracy z dnia (...) r. - k. 14-14 verte pliku I akt ZUS)
W dniu (...) r. pracodawca wystawił F. K. również skorygowane świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w którym zaświadczył, że ubezpieczona była u niego zatrudniona w okresie od (...) r. do (...) r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku st. Pielęgniarki, a w okresie od (...) r. do (...)r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała pracę narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pół elektromagnetycznych w zakresie 0,1 do 300.000 MHz w strefie zagrożenia na stanowisku st. pielęgniarki wymienionym w wykazie A, dziale XIV, pkt 4 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia Min. Zdrowia i Op. Społ. z dnia 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu zdrowia i opieki społecznej. Wskazano, że wnioskodawczyni nie przebywała na urlopie wychowawczym, ani bezpłatnym. Okresy nieskładkowe w okresie zatrudnienia od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. - od 17 maja 2006 r. do 15 czerwca 2006 r. za 30 dni - choroba, wynagr. 80%.
(świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - k. 15 pliku I akt ZUS)
We wskazanym okresie zatrudnienia skarżąca początkowo - od (...) r. do (...) r. pracowała w (...), od (...) r. do(...) r. - w (...) od (...) r. do (...) r. - w (...), od (...) r. do (...) r. - w (...), od(...)r. do (...) r. - w (...).
(zaświadczenie z dnia 9 grudnia 2024 r. - k. B/96 załączonych akt osobowych wnioskodawczyni)
W dnaich (...). wydano zaświadczenia, których wynika, iż odwołująca mogła pracować w polu jonizującym.
(zaświadczenia z dnia(...)r. - k. 49-49 verte, k. B/11 akt osobowych ubezpieczonej, zaświadczenie z dnia (...) r. - k. B/13 akt osobowych ubezpieczonej, zaświadczenie z dnia (...) r. - k. B/15 akt osobowych ubezpieczonej)
W lipcu(...) r. ubezpieczona wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim. Wówczas(...) otwierał pracownię (...), czyli pracownię kruszenia kamieni. Skarżąca została skierowana tam do pracy. Przygotowywała pacjenta do tego zabiegu, zabieg trwał od 45 minut do godziny. Wnioskodawczyni musiała być razem z pacjentem w trakcie zabiegu, nie było wydzielonego innego pomieszczenia. Lekarz wykonywał ten zabieg, a wnioskodawczyni była jako asysta. Odwołująca miała ołowiany fartuch radiologiczny i przydzieloną kasetę radiologiczną. Pracowała w wymiarze 5 godzin dziennie. Ze względu na promieniowanie to był pełen wymiar czasu pracy.
(podanie z dnia 15 maja 1992 r. - k. B/23 akt osobowych ubezpieczonej, wniosek z dnia 6 lipca 1992 r. - k. B/24 akt osobowych ubezpieczonej, zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00-00:25:25 - koperta k. 53)
Kamienie pozycjonowało się pod rentgenem, a zatem była to praca wykonywana w narażeniu na promieniowanie jonizujące. Należało ją wykonywać w odzieży ochronnej.
(zeznania świadka I. X. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:41:13-00:47:51 - koperta k. 95, zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95, zeznania świadka Ł. R. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:59:27-01:16:07- koperta k. 95)
Pracownia rozbijania kamieni działała w ramach (...) szpitala.
(zeznania świadka E. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:18:03-00:34:57 - koperta k. 95)
Wnioskodawczyni oprócz pracy w tej pracowni wykonywała także pracę przy obsłudze USG, przy którym nie było narażenia na promieniowanie jonizujące.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00-00:25:25 - koperta k. 53, zeznania świadka I. X. na e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:41:13-00:47:51 - koperta k. 95, zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95)
Ubezpieczona dzieliła się pracą ze współpracowniczką I. L. w ten sposób, że jedna wykonywała pracę pod RTG w jednym dniu, podczas gdy druga pracowała przy USG, a w kolejnym dniu odwrotnie. Nie miały codziennej pracy przy RTG.
(zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95)
W dniu (...) r. ubezpieczona złożyła wniosek o przeniesienie jej z (...).
(wniosek o przeniesienie - k. 42 akt osobowych ubezpieczonej)
Wnioskodawczyni dostała angaż do pracowni (...). Została zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy. Od tego czasu nie pracowała już w pracowni rozbijania kamieni.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e - protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Wnioskodawczyni na początku pracowała tylko w pracowni USG. Później połączono pracownie USG z pracownią RTG i pracownią tomografu. To mogło być w (...) roku. Od tego momentu ubezpieczona pracowała we wszystkich wskazanych pracowniach.
(zeznania świadka P. V. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
W(...)r. została otwarta pracownia naczyniowa. Funkcjonowała ona do momentu otwarcia nowego bloku operacyjnego i tak jest do tej pory. W tej pracowni pracownica asystuje przy zabiegach udrożniania tętnic. Skarżąca również pracowała w tej pracowni.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e - protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Wszystkie pracownice pracowały po równo we wszystkich pracowniach. Była rotacja, żadna pracownica nie była przydzielona do jednej pracowni. Grafik był ustalany z dnia na dzień.
(zeznania świadka K. T. informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e - protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Na początku praca była wykonywana w systemie 5 godzinnym, natomiast po wprowadzeniu ustawy w 2014 r. została wydłużona do 7 godzin i 35 minut.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53)
Pracownicy pracują w promieniowaniu jonizującym w pracowni tomografii, RTG i pracowni naczyniowej.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e - protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Największe natężenie promieniowania jonizującego było w pracowni naczyniowej.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53)
W pracowni tomografii komputerowej pacjent po wykonanym badaniu jest źródłem promieniowania jonizującego rozproszonego.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53)
Nie ma tam jednak bezpośredniego narażenia na promieniowanie jonizujące, ponieważ po założeniu pacjentowi wenflonu wychodzi się z pomieszczenia pracy tomografu.
(zeznania świadka E. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:18:03-00:34:57 - koperta k. 95, zeznania świadka Ł. R. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:59:27-01:16:07- koperta k. 95)
W pracowni rozbijania kamieni również jest promieniowanie jonizujące z aparatu RTG. W pracowni RTG w oczywisty sposób występuje to promieniowanie.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53)
W pracowni USG nie występuje promieniowanie jonizujące.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53, zeznania świadka K. T. informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
W pracowni USG praca jest wykonywana w narażeniu jedynie na czynniki biologiczne, ponieważ używa się tam bardzo dużo środków dezynfekcyjnych.
(zeznania świadka K. T. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53)
USG wykonuje lekarz, pielęgniarka ewentualnie pomaga w sprzęcie, opatrunku, drenażach. Podczas USG pobierane są wycinki, pielęgniarki wkładają je do formaliny.
(zeznania świadka P. V. e - protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Sekcja BHP zajmuje się badaniem narażenia i pracą w szczególnych warunkach i opisywaniem stanowisk pod kątem narażenia na warunki szczególne. Skierowanie na badania okresowe są wydawane przez kierowników oddziałów, sekcja wydaje na tej podstawie skierowanie na poszczególne badania. Nie każda pielęgniarka jest badana pod kątem narażenia na promieniowanie jonizujące.
(zeznania świadka X. D. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:34:57-00:41:13 - koperta k. 95)
Wnioskodawczyni była kierowana na badania okresowe pod kątem pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące.
(zeznania świadka X. H. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:06:48-00:18:03 - koperta k. 95)
Przy pracach w promieniowaniu jonizującym wymagany jest specjalny strój: fartuch z gumy ołowiowej, kołnierz, kasety. Te kasety są potem wysyłane na badania natężenia promieniowania jonizującego. Jest także pierścionek radiologiczny, który zbiera promienie radiologiczne przy lampie.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53, zeznania świadka K. T. informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53, zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95, wyniki badań z kaset radiologicznych - k. 122-266)
W szpitalu wykonywane były za pomocą kaset pomiary dozymetryczne, jak również pomiary urządzeń, przy których pracowała wnioskodawczyni. W pracowni RTG pracował inspektor ochrony radiologicznej, który zajmował się tymi pomiarami.
(zeznania świadka X. H. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:06:48-00:18:03 - koperta k. 95, zeznania świadka Ł. R. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:59:27-01:16:07- koperta k. 95)
W pracowni USG nie zakłada się odzieży ochronnej.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53, zeznania świadka K. T. informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:27:54-00:41:58 - koperta k. 53, zeznania świadka P. V. e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:42:59-01:06:21 - koperta k. 53)
Pracownice codziennie wykonywały pracę w pracowni USG, na ten czas zdejmowały odzież ochronną.
(zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95)
Do (...) wszystkie pracownice obsługiwały USG, potem przyszła nowa pielęgniarka, która miała się tym zajmować jako jedyna.
(zeznania świadka I. L. e-protokół rozprawy z dnia 26 czerwca 2025 r. 00:47:51-00:59:27 - koperta k. 95)
Wnioskodawczyni zdarzały się także dyżury pod telefonem w sobotę i niedzielę.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53)
Przez cały sporny okres ubezpieczona nie dostawała dodatku za pracę w szczególnych warunkach, nie było mleka ani żadnych posiłków regeneracyjnych.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00-00:25:25 - koperta k. 53)
We(...) roku odwołująca przeszła na emeryturę i od tej pory nadal pracuje, ale na 3/4 etatu. Wykonuje te same obowiązki (obecnie w systemie 12 godzinnym).
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 stycznia 2026 r. 00:03:39 - 00:08:05 - koperta k. 296 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym e-protokół rozprawy z dnia 10 kwietnia 2025 r. 00:09:00- 00:25:25 - koperta k. 53)
Wyniki badań z kaset radiologicznych ubezpieczonej dotyczą okresów(...)r., (...)r., (...)., (...)r., (...) r., (...) r.,(...)r.,(...)r., (...) r., (...)r.
(wyniki - k. 122,k. 131,k. 135,k. 138, k. 144, k. 147, k. 166, k. 218, k. 219, k. 220-266)
Z rejestru osób narażonych na promieniowanie jonizujące pracujących w Wojewódzkim S. (...) w C. obejmującego okres (...)r. wynika, że wnioskodawczyni została zatrudniona na stanowisku, na którym występuje ekspozycja na promieniowanie dopiero z dniem(...) r.
(pismo przewodnie wraz z wydrukiem z rejestru - k. 105-107)
Ubezpieczona przed rokiem(...) - poza wskazywanym okresem (...) r. nie pracowała w innym okresie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
(zaświadczenie z dnia 10 lipca 2025 r. - k. 98)
W pracowni USG nie występuje narażenie na promieniowanie jonizujące.
(pismo z dnia 24 września 2025 r. - k. 118)
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy, w tym załączonych aktach ZUS oraz załączonych aktach osobowych ubezpieczonej, których wiarygodność nie była przez strony podważana.
Ponadto Sąd oparł się o zeznania ubezpieczonej oraz świadków K. T., I. L., R. Ł., X. D., X. H., P. V., I. X. oraz E. L., dając im wiarę w całości, albowiem korelowały one wzajemnie ze sobą i wymienionymi dokumentami, wskazując, że ubezpieczona w kwestionowanym okresie nie wykonywała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prac w szczególnych warunkach.
Zaznaczenia przy tym wymaga, że w sprawie dopuszczony został również dowód z zeznań V. Z.. Jej zeznania okazały się jednak nieprzydatne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ osoba ta zaczęła pracować z wnioskodawczynią dopiero od (...) r. i nie posiada wiedzy o pacy skarżącej do końca (...) r.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy o emeryturach pomostowych
(t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1696) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.
Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W myśl art. 23 ust.1 i 2 powołanej ustawy ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę; rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Celem rekompensaty, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego
(zob. np. M. Zieleniecki, Komentarz do art. 21 ustawy o emeryturach pomostowych, LEX/el. 2017; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 31.03.2016 r., III AUa 1899/15, LEX 2044406).
Przepisy art. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych formułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty, tj.:
1)
nienabycie prawa do emerytury pomostowej,
2)
osiągnięcie do dnia wejścia w życie ustawy tj. do 31.12.2008 r. okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat.
Przesłanką negatywną zawartą w art.21 ust.2 ustawy o emeryturach pomostowych jest nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Skoro zgodnie z art.23 ustawy o emeryturach pomostowych rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, a zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r., to warunek sformułowany w art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Analiza układu warunkującego prawo do emerytury pomostowej prowadzi do wniosku, że świadczenie to przysługuje tym pracownikom, którzy osiągnęli co najmniej 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 ust.1 i 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ale nie nabyli prawa do emerytury pomostowej z powodu nieuznania ich pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że odwołująca nie nabyła prawa do emerytury pomostowej, ani prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym w związku z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.
Stosownie natomiast do treści art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1749) za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.
Z kolei przepis art. 32 ust.4 tej ustawy stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust.2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
(Dz.U. Nr 8, poz.43 z późn. zm.).
Z brzmienia §1 cytowanego rozporządzenia wynika z kolei, że jego treść stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w §4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia.
Przepis § 2 ust.1 rozporządzenia wskazuje natomiast, że za okresy uzasadniające nabycie prawa do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W niniejszym postępowaniu wnioskodawczyni domagała się ustalenia, że od(...) r., kiedy to była zatrudniona w Wojewódzkim S. (...)w C. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała pracę w warunkach szczególnych, z pominięciem okresu, który został już uwzględniony przez organ rentowy.
Cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w § 2 ust. 2 zobowiązuje zakłady pracy do stwierdzenia okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji.
Natomiast rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (
Dz. U. 2011 poz. 237 nr.1412) określone zostały środki dowodowe, które powinny być dołączone do wniosku, stwierdzające okoliczności uzasadniające przyznanie tego świadczenia.
W myśl § 21-23 powołanego rozporządzenia środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia są pisemne zaświadczenia zakładów pracy, wydane na podstawie posiadanych dokumentów, oraz legitymacje ubezpieczeniowe, a także inne dowody z przebiegu ubezpieczenia. W przypadku zaś ubiegania się pracownika o przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnym charakterze, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty. Wyjątek od zasady ustalonej w powołanym przepisie jest zawarty w § 25 wymienionego rozporządzenia, który przewiduje, że okresy zatrudnienia mogą być udowodnione zeznaniami świadków, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy.
Tym samym brak świadectwa pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub wydanie świadectwa, które nie spełnia wymagań formalnych nie przekreśla ustalania, że tego rodzaju praca była wykonywana. W szczególności ubezpieczony może wykazywać innymi środkami dowodowymi, że praca świadczona była w warunkach szczególnych. W postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się bowiem te same reguły dowodzenia, jak w zwykłym procesie cywilnym. W szczególności zastosowanie mają art. 6 k.c., art. 232 k.p.c. Strony mają też prawo podważać moc dowodową dokumentów, w tym także świadectwa pracy, które jest dokumentem prywatnym i podlega ocenie przez sąd zgodnie z zasadami art. 233 § 1 k.p.c. W postępowaniu sądowym nie jest dopuszczalne oparcie się wyłącznie na zeznaniach świadków, w sytuacji, gdy z dokumentów wynikają okoliczności przeciwne
(tak SA w Szczecinie w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r, III AUa 690/15, LEX nr 2121869).
W sprawie o świadczenia z tytułu pracy w warunkach szczególnych, gdzie przedmiotem ustaleń sądu ma być charakter zatrudnienia, dokonywanie ustaleń stanu faktycznego odbywa się z reguły poprzez przeprowadzenie dowodów osobowych oraz - o ile to jest możliwe - dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych. Osobowe źródła dowodowe (w tym zarówno zeznania świadków, jak i strony procesowej) muszą być skonfrontowane z istniejącą dokumentacją i dopiero uzyskanie przekonania graniczącego z pewnością co do przebiegu zatrudnienia, może pozwolić na pozytywne rozstrzygnięcie o prawie do świadczeń. Ocena osobowych źródeł dowodowych musi być przy tym wolna od jakiejkolwiek dowolności, uwzględniając reguły logiki oraz zasady doświadczenia zawodowego
(tak SA w Szczecinie w wyroku z dnia 27 października 2016 r III AUa 41/16 LEX nr 2151525).
Dla rozstrzygnięcia spornej kwestii zasadnym stało się zatem ustalenie, czy praca wykonywana przez wnioskodawczynię w spornym okresie zatrudnienia była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych, o jakich mowa w cytowanych wyżej przepisach.
Przy czym należy pamiętać, iż o określonych skutkach prawnych wykonywania pracy w warunkach szczególnych stanowi ustawa oraz utrzymane jej przepisami (art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r. Zarządzenia resortowe traktowane są tylko jako wykazy prac wykonywanych w szczególnych warunkach i mają one znaczenie, o ile są dostosowane do treści załącznika do rozporządzenia i stanowią jego uszczegółowienie, poprzez bardziej ścisłe ustalenie stanowisk pracy
(por wyroki SN: z dnia 20 października 2005 r., I UK 41/05, OSNP 2006/19-20/306, z dnia 9 maja 2006 r., II UK 183/05, LEX nr 1001301).
W orzecznictwie podkreśla się, że wykazy resortowe określające stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach mają charakter informacyjny, techniczno-porządkujący, uściślający i ułatwiający identyfikację określonego stanowiska pracy jako stanowiska pracy w szczególnych warunkach w sytuacji, gdy w wykazie stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia operuje się pojęciem ogólnym. Zarządzenia resortowe nie mają decydującego charakteru, lecz znaczenie jedynie w sferze dowodowej w tym sensie, że z faktu, iż właściwy minister ustalił, że dane stanowisko pracy jest stanowiskiem pracy w szczególnych warunkach może wynikać domniemanie faktyczne, że praca na tym stanowisku w istocie jest wykonywana w takich warunkach i przeciwnie, że brak konkretnego stanowiska w wykazie może stanowić negatywną przesłankę dowodową ocenianą jednak w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych.
Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r. I UK 393/10).
Pełne zatrudnienie w warunkach szczególnych pojmowane jest jako bezwzględna cecha tego zatrudnienia jako uprawniającego do świadczeń z ubezpieczenia emerytalnego. Możliwe jest przy tym łączenie w przebiegu dniówki prac o różnym charakterze polegające na wykonywaniu nie jednego, lecz kilku rodzajów prac w szczególnych warunkach, wymienionych w wykazie. W takim wypadku do czasu pracy w warunkach szczególnych zlicza się czas równolegle wykonywanych czynności tylko wtedy, gdy różne prace wszystkie łącznie lub każda z osobna odpowiadają pracom w szczególnych warunkach i wszystkie razem wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy
(tak SA w Łodzi w wyroku z dnia z dnia 2 czerwca 2016 r., III AUa 1687/15, LEX nr 2062050).
Przy ustalaniu okresów pracy w szczególnych warunkach, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, nie jest natomiast dopuszczalne zaliczanie innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika w stopniu powodującym wcześniejszą utratę zdolności do zatrudnienia i nie zostały wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 10 kwietnia 2014 r., II UK 395/13, Lex Nr 1455235).
Tylko okresy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy kreują i wypełniają weryfikowalne kryterium uznania pracy o cechach znacznej szkodliwości dla zdrowia lub znacznego stopnia uciążliwości, lub wymagającej wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Taki sam warunek odnosi się do wymagania stałego wykonywania takich prac, co oznacza, że krótsze dobowo (nie w pełnym wymiarze obowiązującego czasu pracy na danym stanowisku), i nie stałe świadczenie pracy wyklucza dopuszczalność uznania pracy za świadczoną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wskutek niespełnienia warunku stałej znacznej szkodliwości dla zdrowia lub stałego znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia.
(por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 11 maja 2016, III AUa 101/16)
Na gruncie rozpoznawanej sprawy spornym jest czy faktycznie wykonywane przez wnioskodawcę czynności w okresie zatrudnienia od lipca 1992 r. w Wojewódzkim S. (...) w C. były pracą w warunkach szczególnych.
Podnieść przy tym należy, iż odwołująca legitymuje się świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym pracodawca stwierdził, że wnioskodawczyni w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 16 maja 2006 r. i od 16 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. była zatrudniona w takim charakterze (przy pominięciu okresu zwolnienia lekarskiego). Jedynie ten okres ten został uwzględniony przez organ rentowy przy ustalaniu prawa wnioskodawczyni do rekompensaty.
Odnosząc się zatem co do generalnej możliwości zakwalifikowania pracy ubezpieczonej do pracy w szczególnych warunkach wskazać należy, iż analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia z dnia 7 lipca 1983 r. wskazuje, że wymienione w Dziale XIV Prace różne, poz. 4 Prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300.000 MHz w strefie zagrożenia, stanowią pracę w szczególnych warunkach.
Ponadto w świetle wykazu A stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 lipca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu zdrowia i opieki społecznej wymienione w dziale XIII Prace różne, poz. 4 Prace narażające na działanie promieniowania jonizującego oraz prace narażające na działanie pól elektromagnetycznych w zakresie od 0,1 do 300 000 MHz w strefie zagrożenia, stanowią pracę w szczególnych warunkach.
Zgromadzony materiał dowodowy w postaci przesłuchania wnioskodawczyni, a także zeznań świadków i zgromadzonej dokumentacji, co prawda potwierdza, iż w spornym okresie ubezpieczona wykonywała pracę w warunkach szczególnych, o jakich mowa w cytowanych wyżej przepisach, jednak - co istotne - nie miało to miejsca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zauważenia wymaga, że wnioskodawczyni w okresie od (...) r. do (...) r. pracowała w pracowni kruszenia kamieni. Kamienie pozycjonowało się pod rentgenem, a zatem była to praca w narażeniu na promieniowanie jonizujące. Należało ją wykonywać w odzieży ochronnej. Odwołująca miała ołowiany fartuch radiologiczny i przydzieloną kasetę radiologiczną. Pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy, który ze względu na promieniowanie wynosił 5 godzin. Co jednak istotne, wnioskodawczyni oprócz pracy w tej pracowni wykonywała także pracę przy obsłudze aparatu USG, przy którym nie występowało narażenie na promieniowanie jonizujące. Ubezpieczona dzieliła się pracą ze współpracowniczką I. L. w ten sposób, że jedna wykonywała pracę pod RTG w jednym dniu, podczas gdy druga pracowała przy USG, a w kolejnym dniu odwrotnie. Nie świadczyły zatem codziennej pracy przy RTG. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż praca przy promieniu jonizującym we wskazanym okresie była wykonywana przez skarżącą stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, skoro praca przy USG nie może zostać uznana za taką pracę.
Natomiast – jak wynika z niespornych w sprawie ustaleń - w dniu (...) r. ubezpieczona złożyła wniosek o przeniesienie jej z (...) do (...), dostała angaż do pracowni USG, gdzie została zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy i od tego czasu nie pracowała już w pracowni rozbijania kamieni. Na początku skarżąca pracowała tylko w pracowni USG, dopiero później połączono pracownie USG z pracownią RTG i pracownią tomografu. To mogło być w 2001 roku. Od tego momentu ubezpieczona pracowała we wszystkich opisanych pracowniach. Ponadto w 2006 r. została otwarta pracownia naczyniowa. Skarżąca pracowała także w tej pracowni.
Uznać należy, że praca w promieniowaniu jonizującym była wykonywana przez skarżącą tylko w pracowni tomografii, RTG i pracowni naczyniowej. Największe natężenie promieniowania jonizującego było w pracowni naczyniowej. Z kolei w pracowni tomografii nie było bezpośredniego narażenia na promieniowanie jonizujące, ponieważ po założeniu pacjentowi wenflonu odwołująca wychodziła z pomieszczenia pracy tomografu. Co również istotne, w pracowni USG nie było promieniowania jonizującego. Tam nie zakładało się w ogóle odzieży ochronnej.
Podkreślić w tym miejscu należy, że wszystkie pracownice, w tym ubezpieczona pracowały po równo we wszystkich pracowniach. Była stała rotacja, żadna pracownica nie była przydzielona tylko do jednej pracowni. Grafik był ustalany z dnia na dzień. Pracownice codziennie wykonywały pracę w pracowni USG, na ten czas zdejmowały odzież ochronną.
Mając zatem na względzie, że wnioskodawczyni od lipca 2000 r. do 1 stycznia 2006 r. (tj. dnia od którego organ rentowy uwzględnił wnioskodawczyni pracę w szczególnych warunkach) pracowała nie tylko w promieniu jonizującym, ale również przy USG, przy którym nie było narażenia na szkodliwe działanie warunków pracy na organizm, stwierdzenia wymaga, iż w tym okresie praca wnioskodawczyni również nie była wykonywana w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Jak już natomiast wskazywano z cytowanych wyżej przepisów wynika zaś, że zaliczenie okresu pracy do zatrudnienia w szczególnych warunków jest możliwe jedynie wtedy, gdy taka praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Statusu takiego nie posiada okres zatrudnienia, w którym pracownik wykonuje poza czynnościami zaliczonymi do prac w szczególnych warunkach również inne prace niewymienione w załączniku do rozporządzenia
(por. wyroki Sądu Najwyższego z 14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 325; z 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 329; z 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07, LEX nr 483283; z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 75 i z 24 marca 2009 r., I PK 194/08, LEX nr 528152 oraz z 1 czerwca 2010 r., (...) UK 21/10, LEX nr 619638).
Od tej zasady istnieją odstępstwa. Pierwsze z nich dotyczy sytuacji, kiedy inne równocześnie wykonywane prace stanowią integralną część większej całości dającej się zakwalifikować pod określoną pozycję załącznika do rozporządzenia z 1983 r.
(por. wyroki Sądu Najwyższego: z 6 grudnia 2007 r., III UK 62/07, LEX nr 375653; z 5 maja 2009 r., I UK 4/09, LEX nr 509022 oraz z 11.03. 2009 r., (...) UK 243/08, LEX nr 550990 i tam powołane wcześniejsze orzecznictwo).
Drugie odstępstwo dotyczy zaś przypadków, kiedy czynności wykonywane w warunkach nienarażających na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia mają charakter incydentalny, krótkotrwały, uboczny
(por. wyroki Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 75 oraz z dnia 22 kwietnia 2009 r., (...) UK 333/08, LEX nr 1001310).
Żadna ze wskazanych sytuacji - wobec ustalonych w sprawie faktów - nie ma jednak zastosowania do skarżącej.
Jak już wielokrotnie podnoszono praca przy USG nie jest związana z narażeniem na promieniowanie jonizujące. Powyższe potwierdza również informacja z WojewódzkiegoS. (...)w C. z dnia(...) r. przedłożona w toku trwania przedmiotowego postępowania, z której wynika, że w pracowni USG nie występuje narażenie na promieniowanie jonizujące.
Ponadto nie sposób stwierdzić, iż praca skarżącej przy USG miała jedynie charakter incydentalny. Jak wynika bowiem z zeznań świadków, jak i samej wnioskodawczyni, skarżąca regularnie wykonywała swoje obowiązki w tej pracowni.
Warto przy tym zauważyć, że z rejestru osób narażonych na promieniowanie jonizujące pracujących w WojewódzkimS. (...) w C. obejmującego okres (...)r. wynika, że wnioskodawczyni została zatrudniona na stanowisku, na którym występuje ekspozycja na promieniowanie dopiero z dniem (...) r. Jednocześnie z zaświadczenia tego Szpitala z dnia (...) r. przedłożonego w toku trwania przedmiotowego postępowania wynika, że ubezpieczona przed rokiem(...)- poza wskazywanym okresem od (...) r. do (...) r. nie pracowała w innym okresie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Reasumując - w ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała w procesie, iż legitymuje się okresami pracy w szczególnych warunkach i szczególnym charakterze, które niesłusznie pominąłby organ rentowy.
Aby ustalić prawo do rekompensaty konieczne jest wykazanie, iż ubezpieczony do dnia (...) r. udowodnił 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, przy jednoczesnym braku możliwości uzyskania prawa do emerytury pomostowej lub prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na skutek zmiany stanu prawnego wprowadzonego ustawą o emeryturach pomostowych
(por. III AUa 1002/20 - wyrok SA Lublin z dnia 29-12-2020, III AUa 1404/17 - wyrok SA Warszawa z dnia 23-01-2020).
W rozpoznawanej sprawnie ubezpieczona wymogowi udowodnienia 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach nie sprostała.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477
14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie jako bezzasadne.
SSO Paulina Kuźma