Sygnatura akt VIII U 2047/25
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia (...) r. przyznał B. S. emeryturę od (...)r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.
Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkową z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi (...) zł,
kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi (...) zł,
średnie dalsze trwanie życia wynosi (...)miesięcy,
wyliczona kwota emerytury wynosi (...) zł
Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ( (...),91 + (...),(...) =(...) zł.
Okresowa emerytura kapitałowa wynosi(...) zł.
Łącznie kwota emerytury z FUS, oraz okresowej emerytury kapitałowej, wynosi (...) zł.
Emerytura z FUS, przyznana od (...) r. w kwocie (...) zł wraz z okresową emeryturą kapitałową w kwocie(...)zł jest niższa od najniższej emerytury, która wynosi (...) zł. Emeryturę z FUS podwyższa się o kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą emerytury najniższej, a łączną kwotą emerytury z FUS i okresowej emerytury kapitałowej.
Zakład ustalił kapitał początkowy na podstawie zasad obowiązujących w dniu decyzji. Uwzględnił wszystkie dotychczasowe zmiany do ustawy emerytalnej, które dotyczyły kapitału początkowego.
Za okres pracy na umowę o pracę, tj. od (...) r. do (...) r. Szkoła Podstawowa nr (...), za który ubezpieczona nie przedłożyła wynagrodzeń, organ przyjął obowiązujące w tym okresie wynagrodzenie minimalne.
Zakład nie uwzględnił okresu zatrudnienia od (...) r. do (...) r. w (...), ponieważ świadectwo pracy załączone do wniosku nie spełnia wymogów formalnych (nieczytelny podpis wz).
(decyzja z dnia (...) r. znak: (...) - k. 16-16 verte akt ZUS)
Decyzją z dnia (...) r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia(...) r. ustalił dla B. S. okresową emeryturę kapitałową od (...) r., tj. od dnia nabycia prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wysokość okresowej emerytury kapitałowej stanowi iloraz kwoty środków, z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na subkoncie, ustalonych na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano B. S. okresową emeryturę kapitałową, tj. (...) zł i średniego dalszego trwania życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, tj. wieku 60 lat - (...) m - cy. Od (...) r. okresowa emerytura kapitałowa wynosi (...) zł. Okresowa emerytura kapitałowa będzie wypłacana łącznie z emeryturą przysługującą z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prawo do okresowej emerytury kapitałowej wygaśnie z dniem(...) r., tj. z dniem poprzedzającym wiek, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o emeryturach kapitałowych, chyba że prawo do tej emerytury wygaśnie wcześniej.
(decyzja z dnia (...) r. znak: (...) - k. 18 verte akt ZUS)
Odwołanie od obu w/w decyzji złożyła B. S., zaskarżając je w zakresie nieuwzględnionego okresu zatrudnienia. Ubezpieczona wyjaśniła, że w momencie składania wniosku o naliczenie i przyznanie emerytury przedstawiła w organie rentowym oryginalny odpis świadectwa pracy z (...), który potwierdza, że od dnia (...) r. do (...) r. zajmowała w w/w Spółdzielni stanowiska odpowiednio ucznia fotografa, a następnie fotografa. Wnioskodawczyni podkreśliła, iż dokument opieczętowany jest pieczątką nagłówkową (...) oraz pieczęcią imienną osoby potwierdzającej ten dokument. W konsekwencji skarżąca wniosła o uznanie w/w okresu zatrudnienia, ponownego przeliczenia świadczenia i wydania właściwej decyzji.
(odwołania - k. 3, k. 3 akt VIII U 2048/25)
W odpowiedzi na oba w/w odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie, wywodząc, jak w zaskarżonych decyzjach. Jednocześnie organ wyjaśnił, że do stażu pracy ubezpieczonej nie został uwzględniony okres od (...) r. do (...) r. Skarżąca do wniosku o emeryturę przedłożyła świadectwo pracy z dnia (...) r. z (...) na okres od (...) r. do (...) r. na stanowisku początkowo uczeń, później fotograf. Zakład wskazał, że zakwestionował powyższe świadectwo pracy z uwagi na braki formalne. Ze względu na to, iż w dniu (...) r. ubezpieczona urodziła dziecko okres od (...) r. do (...) r. został zaliczony jako okres opieki nad dzieckiem. Sporny pozostał, więc okres od (...) r. do (...) r. Zdaniem organu przedłożone świadectwo pracy nie spełnia wymogów formalnych, mianowicie - podpis osoby w zastępstwie jest nieczytelny. Ponadto organ zaznaczył, iż co do okresowej emerytury kapitałowej wnioskodawczyni w odwołaniu nie podnosi żadnych zarzutów.
(odpowiedź na odwołania - k. 5-5 verte, k. 5-5 verte akt VIII U 2048/25)
Obie sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
(zarządzenie - k. 7 akt VIII U 2048/25)
Na rozprawie z dnia 15 grudnia 2025 r., bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik ubezpieczonej poparł odwołanie i wniósł o uchylenie decyzji ZUS. Natomiast pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania oświadczając, że Zakład kwestionuje w całości aktywność wnioskodawczyni w Studium , z uwagi na wadliwy podpis na świadectwie pracy.
(stanowiska końcowe stron e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:32:07 - 00:34:21 - koperta k. 51)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
B. S. urodziła się (...) r. W latach (...) uczyła się w (...) Szkole (...).
(bezsporne, a nadto świadectwo pracy - k. 8-9 akt ZUS, zeznania ubezpieczonej e - protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10-00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37 - 00:18:11 - koperta k. 51)
Zgodnie ze
świadectwem pracy z dnia (...) r. ubezpieczona w okresie od
dnia (...) r. do dnia (...) r. była zatrudniona w(...) w Ł., ul. (...), najpierw na stanowisku
uczeń-fotograf, następnie fotograf, a ostatnio przebywała na urlopie wychowawczym w okresie od dnia (...) r. do(...)r., na którym pobierała zasiłek wychowawczy w wysokości (...) zł do m - ca marca. W czasie zatrudnienia uzyskała kwalifikacje - ukończyła (...) Szkołę Zawodową jako fotograf.
(świadectwo pracy - k. 8-9 akt ZUS)
Na świadectwie pracy widnieje pieczątka w/w zakładu pracy oraz nieczytelny podpis osoby wystawiającej świadectwo pracy w zastępstwie.
(świadectwo pracy - k. 8-9 akt ZUS)
W
dowodzie osobistym ubezpieczonej o numerze (...)
widnieje pieczątka Spółdzielni Pracy Studium na stronie 10 w rubryce przyjęcia z datą (...) r. oraz w rubryce zwolnienia z datą (...) r.
(e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:03:58-00:06:16 - koperta k. 51, kopia dowodu osobistego - k. 15-18)
W ciągu pierwszych trzech lat, praca ubezpieczonej w(...) w Ł. to były praktyki uczniowskie. Skarżąca miała zawartą umowę ze szkołą. Nie pracowała ,w tym czasie, w oparciu o umowę o pracę.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51)
Zajęcia w szkole odbywały się w godzinach przed południowych od godziny 8, lekcje były do godziny 12, 13 i 15, tak jak w każdej szkole. W poniedziałki, środy i piątki skarżąca miała praktyki (pracowała po 8 godzin dziennie), nieraz też w soboty i niedziele - np. komunie, śluby, chrzty. W te dni, w które miała praktyki, nie chodziła na zajęcia szkolne.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51)
Odwołująca robiła zdjęcia (np. do legitymacji szkolnych). Fotografowała różne uroczystości (śluby, pogrzeby, chrzty).
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51, zeznania świadka M. K. e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:19:32 - 00:29:18 - koperta k. 51)
Wnioskodawczyni wykonywała również retusz, wywoływała klisze, zdjęcia.
(zeznania świadka M. K. e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:19:32-00:29:18 - koperta k. 51)
Praktyki były odpłatne.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51, zeznania świadka M. K. e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:19:32 - 00:29:18 - koperta k. 51)
Skarżąca otrzymywała wynagrodzenie w zależności od ilości wykonanych zdjęć. Jak były zdjęcia ślubów - to była premia - także - za pracę w soboty i niedzielę.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51)
Po każdym roku praktyk wnioskodawczyni przysługiwał urlop - 2 miesiące. Otrzymywała wynagrodzenie za okres urlopu. Odwołująca nie korzystała z urlopów bezpłatnych.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51)
Skarżąca świadczyła pracę w Ł., na ulicy (...), a w ostatniej klasie wykonywała czynności w pracowni - fotografa T. L..
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51, zeznania świadka M. K. e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:19:32 - 00:29:18 - koperta k. 51)
Po zakończeniu nauki, wnioskodawczyni zawarła umowę o pracę z (...) w Ł., w pełnym wymiarze czasu pracy.
(zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10 - 00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51, zeznania świadka M. K. e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:19:32 - 00:29:18 - koperta k. 51)
W 1988 r. ubezpieczona urodziła pierwsze dziecko, a w 1989 r. drugie. Od 1988 r. nie wróciła do pracy w (...) w Ł..
(odpisy skrócone aktów urodzenia - k. 6-7 akt ZUS, zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z dnia 15 grudnia 2025 r. 00:30:10-00:30:30 w zw. z wysłuchaniem informacyjnym 00:06:37-00:18:11 - koperta k. 51)
W dniu 28 kwietnia 2025 r. skarżąca złożyła w organie rentowym wniosek o emeryturę.
(wniosek - k. 1-3 verte akt ZUS)
Decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ustalił wartość kapitału początkowego ubezpieczonej na dzień 1 stycznia 1999 r. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład przyjął podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 73,74 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z faktycznego okresu ubezpieczenia. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł 6,04%. Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustalono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 6,04% przez kwotę 1120,89 zł, tj. kwotę bazową określoną w ustawie emerytalnej (6,04% x 1120,89 zł = 73,74 zł). Przyjęto łącznie 1 rok, 11 miesięcy, 0 dni, tj. 23 miesiące okresów składkowych oraz 5 lat, 1 miesiąc, 4 dni, tj. 61 miesięcy okresów nieskładkowych (okresy sprawowania opieki nad dziećmi). Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do dnia (...) r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł 36,54%. Średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat przyjęto w ilości 209 miesięcy. Wysokość kapitału początkowego ustalona na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła 23 780,02 zł i została ustalona w następujący sposób:
293,01 zł x 36,54% (współczynnik proporcjonalny) = 107,07 zł,
(23 miesiące składkowe x 1,3%) : 12 x 73,74 (podst. wym.) = 1,84 zł,
(61 miesięcy nieskładkowych x 1,3%) : 12 x 73,74 (podst. wym.) = 4,87 zł,
RAZEM = 113,78 zł,
113,78 zł x 209 miesięcy (średnie dalsze trwanie życia) = 23 780,02 zł.
Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład nie uwzględnił okresu od (...) r. do (...) r. - świadectwo pracy nie spełnia wymogów formalnych (brak pieczątki imiennej osoby upoważnionej do wystawienia świadectw pracy).
(decyzja z dnia 19 maja 2025 r. - k. 2 verte-3 verte akt kapitałowych ZUS)
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. znak: (...) organ rentowy przyznał B. S. emeryturę od (...) r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.
Podstawę obliczenia emerytury wnioskodawcy stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkową z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi (...) zł,
kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi (...) zł,
średnie dalsze trwanie życia wynosi 266,40 miesięcy,
wyliczona kwota emerytury wynosi 1351,64 zł
Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ( (...),91 + (...),06)/266,40 = 1351,64 zł.
Okresowa emerytura kapitałowa wynosi 231,62 zł.
Łącznie kwota emerytury z FUS oraz okresowej emerytury kapitałowej wynosi 1878,91 zł.
Emerytura z FUS przyznana od (...) r. w kwocie 1351,64 zł wraz z okresową emeryturą kapitałową w kwocie 231,62 zł jest niższa od najniższej emerytury, która wynosi 1878,91 zł. Emeryturę z FUS podwyższa się o kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą emerytury najniższej, a łączną kwotą emerytury z FUS i okresowej emerytury kapitałowej.
Zakład ustalił kapitał początkowy na podstawie zasad obowiązujących w dniu decyzji. Uwzględnił wszystkie dotychczasowe zmiany do ustawy emerytalnej, które dotyczyły kapitału początkowego.
Za okres pracy na umowę o pracę, tj. od (...) r. do (...) r. Szkoła Podstawowa nr (...), za który ubezpieczona nie przedłożyła wynagrodzeń, organ przyjął obowiązujące w tym okresie wynagrodzenie minimalne.
Zakład nie uwzględnił okresu zatrudnienia od (...) r. do (...) r. w (...), ponieważ świadectwo pracy załączone do wniosku nie spełnia wymogów formalnych (nieczytelny podpis wz).
(decyzja z dnia (...) r. znak: (...) - k. 16-16 verte akt ZUS)
Kolejną zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ustalił dla B. S. okresową emeryturę kapitałową od (...) r., tj. od dnia nabycia prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wysokość okresowej emerytury kapitałowej, stanowi iloraz kwoty środków, z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na subkoncie, ustalonych na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano B. S. okresową emeryturę kapitałową, tj. (...) zł i średniego dalszego trwania życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, tj. wieku 60 lat - 266,40 m - cy. Od (...) r. okresowa emerytura kapitałowa wynosi 231,62 zł. Okresowa emerytura kapitałowa będzie wypłacana łącznie z emeryturą przysługującą z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prawo do okresowej emerytury kapitałowej wygaśnie z dniem 18 kwietnia 2030 r., tj. z dniem poprzedzającym wiek, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o emeryturach kapitałowych, chyba że prawo do tej emerytury wygaśnie wcześniej.
(decyzja z dnia (...) r. znak: (...) - k. 18 verte akt ZUS)
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów, zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w aktach ZUS, a także w oparciu o zeznania wnioskodawczyni i świadka M. K., dając im wiarę w całości, albowiem korelowały ze sobą i w/w dokumentami.
Stanowisko organu rentowego dotyczące nieuwzględnienia skarżącej okresu zatrudnienia w(...) w Ł. w okresie od (...) r. do (...) r., z uwagi na brak na świadectwie pracy potwierdzającego jej zatrudnienie w w/w firmie czytelnego podpisu osoby wystawiającej dokument w zastępstwie, nie znajduje potwierdzenia na gruncie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważenia wiarygodności przedłożonego w organie rentowym świadectwa pracy z dnia (...) r. z (...)w Ł., mimo braku czytelnego podpisu osoby wystawiającej dokument w zastępstwie. Dokument ten niewątpliwie jest oryginalny. Nie zawiera żadnych oznak podrobienia czy przerobienia, żadnych przekreśleń czy też przeróbek. Zauważenia przy tym wymaga, że na świadectwie widnieje oryginalna pieczątka z nazwą pracodawcy. Ponadto świadectwo zawiera wszelkie niezbędne informacje (takie jak nazwa zakładu pracy, jego adres, dane kontaktowe, dane ubezpieczonej, a także informacje dotyczące jej zatrudnienia).
Nie można również pomijać, że w trakcie trwania przedmiotowego postępowania ubezpieczona okazała dowód osobisty o numerze (...), którym legitymowała się w spornym okresie zatrudnienia i w którym na stronie 10 widnieje pieczątka z (...)w Ł. w rubryce przyjęcia z datą (...) r. oraz w rubryce zwolnienia z datą (...) r. Ponadto na fakt pracy odwołującej w w/w zakładzie pracy wskazują spójne zeznania ubezpieczonej oraz świadka M. K.. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ rentowy nie zgłosił wniosków dowodowych mających na celu wykazanie okoliczności przeciwnych.
W konsekwencji Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że okres zatrudnienia ubezpieczonej w (...)w Ł. powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu kapitału początkowego, a w konsekwencji wysokości jej emerytury, przy czym niecały sporny okres może zostać uznany jako okres składkowy, o czym będzie mowa poniżej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, odwołanie zasługuje na uwzględnienie w części.
Zgodnie
z
art. 173 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 z późn. zm., dalej: ustawa emerytalna, ustawa o emeryturach i rentach z FUS) dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.
Stosownie
do art. 174 ust. 1 tejże ustawy, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Zgodnie z ust. 2, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:
1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;
2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;
3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.
Zgodnie z ust. 3 przywołanego artykułu, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Według ust. 3b w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2013 roku (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) jeżeli okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego obejmuje rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu społecznym na podstawie przepisów prawa polskiego jedynie przez część miesięcy tego roku, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3, w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu.
Natomiast w
myśl ust. 7 analizowanego przepisu do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale kalendarzowym 1998 roku. Ustęp 8 powyższego przepisu stanowi, że przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24 % tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia (...) roku.
Zgodnie natomiast z
treścią ust. 8 przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24% tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia (...) roku, według wskazanego w nim wzoru.
Z kolei w
myśl art. 15 ust. 1 powyższej ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176.
Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.
Zgodnie z art. 17 powołanej ustawy ust.1. jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru renty w myśl art. 15 ust. 1 dla ubezpieczonego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-4, do ustalenia podstawy wymiaru przyjmuje się podstawę wymiaru składek za okres faktycznego podlegania ubezpieczeniu, z uwzględnieniem ust. 2 i 3. Przepis art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Nie ustala się podstawy wymiaru renty dla ubezpieczonego, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nie pozostawał on w ubezpieczeniu co najmniej przez 1 rok kalendarzowy (ust. 2). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru renty w myśl art. 15 ust. 1 dla ubezpieczonego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 5, z powodu pełnienia zastępczej służby wojskowej, odbywania czynnej służby wojskowej albo korzystania z urlopu wychowawczego (ust. 3).
Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:
1.
oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,
2.
oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu,
3.
oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz
4.
mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.
W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej.
Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 roku w sprawie o sygn. III UZP 2/03
(OSNP 2003/14/338) – tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, iż zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia.
Nie należy jednak pomijać, iż katalog okresów możliwych do zaliczenia przy wyliczaniu kapitału początkowego ma charakter zamknięty w tym sensie, że okresy w nim nieprzewidziane nie mogą zostać uwzględnione
(por wyrok SA w Szczecinie - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11.10.2012 sygn. akt III AUa 417/12, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 czerwca 2013 r., III AUa 92/13).
Na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS do stażu ubezpieczeniowego przyjmuje się okresy składkowe wymienione w art. 6 i nieskładkowe wymienione w art. 7.
Z kolei ogólne zasady nabywania prawa do emerytury dla ubezpieczonych, urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, a więc dla osób takich jak wnioskodawczyni, określa przepis art. 24 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.
Stosownie do treści
art. 25 ust 1 ustawy emerytalnej, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.
Z kolei zgodnie z
art. 26 ust 1 ustawy emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183. W ust. 2 wskazano, ze wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach (ust. 3). Przy czym w ust. 4 i 5 wskazano, że tablice trwania życia ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Tablice, o których mowa w ust. 4, są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że zasadą obowiązującą przy ustalaniu wysokości emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. jest zasada zdefiniowanej składki, zgodnie z którą wysokość świadczenia zależy z jednej strony od sumy składek emerytalnych jakie zostały zgromadzone na indywidualnym koncie ubezpieczonego w ZUS za okres poczynając od 1 stycznia 1999 r., zaś z drugiej od wysokości kapitału początkowego, tj. od kwoty ustalonej oddzielnie dla każdego ubezpieczonego według ustalonego przez ustawodawcę wzoru, odzwierciedlającej w przybliżeniu stan jego konta ubezpieczeniowego za okres do (...) r.
Zgodnie zaś
z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 926, dalej: ustawa o emeryturach kapitałowych), ze środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zwanym dalej „subkontem”, przysługuje okresowa emerytura kapitałowa.
Z kolei, jak stanowi art. 7 ust. 2 ww. ustawy okresowa emerytura kapitałowa przysługuje członkowi otwartego funduszu emerytalnego do ukończenia 65. roku życia.
Zgodnie zaś z art. 9 ustawy o emeryturach kapitałowych, prawo do okresowej emerytury kapitałowej wygasa m.in. z dniem poprzedzającym dzień, w którym członek otwartego funduszu emerytalnego ukończył 65. rok życia. Prawo do tej emerytury jest więc – jak wskazuje na to nawet jego nazwa – czasowe.
Nadto należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 24 ustawy o emeryturach kapitałowych wysokość okresowej emerytury kapitałowej stanowi iloraz kwoty środków zewidencjonowanych na subkoncie ustalonych na dzień, o którym mowa w art. 8 pkt 2, i średniego dalszego trwania życia, o którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W rozpoznawanej sprawie spór sprowadzał się do ustalenia, czy do wysokości kapitału początkowego wnioskodawczyni, a w konsekwencji wysokości emerytury organ rentowy powinien uwzględnić okres zatrudnienia w (...) w Ł. od (...) r. do (...) r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stał na stanowisku, że uwzględnienie w/w okresu nie jest możliwe, ponieważ przedłożone przez ubezpieczoną świadectwo pracy z w/w zakładu zawiera braki formalne (brak czytelnego podpisu osoby wystawiającej dokument w zastępstwie).
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach ustalania prawa do świadczeń pieniężnych przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych został określony w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237 poz. 1412). Stosownie do treści § 10 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, osoba ubiegająca się o świadczenie powinna przedstawić dokumenty stwierdzające okresy uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość. Natomiast zgodnie z § 22 ust. 1 w/w rozporządzenia, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności:
1) legitymacja ubezpieczeniowa;
2) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.
Zgodnie z
art. 473 § 1 k.p.c.
w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przed sądem przepisów, ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i z przesłuchania stron. Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających z art. 247 k.p.c., sprawia, że każdy istotny fakt może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe
(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2007r., I UK 111/07, LEX nr 375689). Oznacza to, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Dodatkowo Sąd miał na względzie, że świadectwo pracy podlega ocenie Sądu, jak każdy inny środek dowodowy, stosownie do dyspozycji art. 233 k.p.c.
Okoliczności, związane z okresem zatrudnienia wnioskodawczyni, w spornym okresie, w(...)w Ł., Sąd Okręgowy ustalił na podstawie całokształtu, zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez analizę przedłożonego w organie rentowym
świadectwa pracy,
okazanego w toku trwania przedmiotowego postępowania dowodu osobistego skarżącej oraz na podstawie zeznań świadka M. K., jak i samej wnioskodawczyni.
W ocenie Sądu, przeprowadzone, w niniejszej sprawie, postępowanie dowodowe wykazało, że nie istnieją przeszkody, które uniemożliwiałyby uwzględnienie, przy ustalaniu wysokości, przysługującej skarżącej, emerytury, okresu jej zatrudnienia w (...) w Ł.. Wątpliwości, które powziął organ rentowy, odnośnie w/w świadectwa pracy ubezpieczonej zostały skutecznie rozwiane, na gruncie, zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Wskazać należy, że zakwestionowane przez organ rentowy świadectwo pracy wnioskodawczyni zawierało następujące elementy: nazwę zakładu, jego adres, dane kontaktowe, informacje dotyczące zatrudnienia ubezpieczonej (okres zatrudnienia, zajmowane stanowiska, informację dotyczącą wynagrodzenia, informację dotyczącą uzyskanych kwalifikacji, przyczynę rozwiązania stosunku pracy). Odnośnie braku pieczątki imiennej na wskazanym świadectwie pracy, Sąd pragnie nadmienić, że w pełni podziela wyrażony orzecznictwie sądów powszechnych pogląd, iż brak imiennej pieczątki osoby upoważnionej do sporządzenia i podpisania świadectwa pracy nie może stanowić przeszkody formalnej do uznania takiego dokumentu jako środka dowodowego, jeśli nie ma innych, uzasadnionych wątpliwości
(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 21 sierpnia 2013 r., III AUa 1770/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2013 r., III AUa 11/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2014 r., III AUa 90/14).
Jak już zostało wykazane, na gruncie oceny zebranego materiału dowodowego, tego rodzaju inne uzasadnione wątpliwości nie zachodzą w omawianym przypadku. Fakt zatrudnienia odwołującej w (...)w Ł.,
poza świadectwem pracy , potwierdzają również pieczątki z tego zakładu znajdujące się w okazanym dowodzie osobistym, jak również spójne zeznania wnioskodawczyni i świadka M. K.. Z zeznań tych wprost wynika, że ubezpieczona w (...)r. rozpoczęła naukę w (...) Szkole (...), która trwała trzy lata. W trakcie nauki skarżąca odbywała praktyki w (...) w Ł.. Robiła zdjęcia (np. do legitymacji szkolnej, na ślubach, pogrzebach czy chrzcinach), wykonywała retusz, wywoływała klisze oraz zdjęcia. Natomiast po ukończeniu szkoły została zatrudniona przez w/w zakład pracy w oparciu o umowę o pracę.
W związku z powyższym - w ocenie Sądu - brak jest podstaw do odmowy wiarygodności zgromadzonym w toku postępowania dokumentom oraz zeznaniom wnioskodawczyni oraz świadka, a tym samym sporny okres powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu kapitału początkowego, a w konsekwencji wysokości emerytury ubezpieczonej, przy czym nie cały okres może zostać uwzględniony jako okres składkowy.
Należy mieć bowiem na względzie, iż w okresie od (...) r. do (...) r. wnioskodawczyni była uczennicą (...) Szkoły (...) w Ł.. W tym czasie odbywała praktyki w (...) w Ł..
W okresie, kiedy odwołująca odbywała praktyki i uczęszczała do w/w szkoły, w zakresie, dotyczącym odbywania praktycznej nauki zawodu obowiązywały przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 141 zm., dalej: k.p.), zawierające regulacje dotyczące m.in. przedmiotowej problematyki.
Zgodnie z art. 191 § 2 i 3 k.p. młodociany nie posiadający kwalifikacji zawodowych może być zatrudniony tylko w celu przygotowania zawodowego. Rada Ministrów po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określi w drodze rozporządzenia zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego oraz zasady wynagradzania młodocianych w tym okresie.
W myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 37, poz. 219 z późn. zm.) - obowiązującego do 30 września 1989 r. - wydanego na podstawie art. 191 § 3 k.p., po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych:
1. Przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników, zwanych w dalszym ciągu "młodocianymi", może odbywać się w zakładach pracy jako:
1) nauka zawodu,
2) przyuczenie do wykonywania określonej pracy.
2. Nauka zawodu ma na celu przygotowanie zawodowe młodocianego do pracy w charakterze wykwalifikowanego robotnika.
3. Przyuczenie do wykonywania określonej pracy ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze robotnika przyuczonego i może dotyczyć prac, których rodzaj nie wymaga odbycia nauki zawodu.
Na mocy § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia Zakład
pracy jest obowiązany zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, która powinna określać:
1) rodzaj przygotowania zawodowego (nauka zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy),
2) czas trwania przygotowania zawodowego,
3) sposób dokształcania teoretycznego młodocianego,
4) wysokość wynagrodzenia.
2. Umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianego zawiera się na piśmie.
Umowy dotyczące praktyk, polegających na nauce zawodu, były zawierane przez zakłady pracy z osobami młodocianymi lub ich przedstawicielami ustawowymi. Umowy te, będące umowami o naukę zawodu, powodowały nawiązanie między zakładem, w którym były odbywane praktyki i uczniem stosunku pracy, który był odrębny od stosunku administracyjnego łączącego ucznia ze szkołą. Tylko okresy takiej nauki zawodu mogą być zaliczone do stażu ubezpieczeniowego jako okresy składkowe, bowiem tylko one są okresami zatrudnienia
(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2018 r., III AUa 636/18, LEX nr 2600855).
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, nie wykazano, aby ubezpieczona w okresie od (...) r. do (...) r. , miała zawartą z (...) w Ł. indywidualną umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Należy mieć na względzie, że skarżąca nie dysponuje tą umową. W toku trwania przedmiotowego postępowania przyznała jednak, iż w w/w okresie nie była zatrudniona w oparciu o umowę o pracę, miała natomiast zawartą umowę ze szkołą. Nie wie jednak, kto podpisywał ją w jej imieniu ani, jaka to była umowa. A zatem, okres nauki nie mógł zostać uznany za okres składkowy. Odbywanie praktyk szkolnych, przez ucznia, nie jest, bowiem, tożsame z zatrudnieniem pracownika młodocianego w celu nauki zawodu.
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie 477
(
14)
(
)
§ 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia (...) r. znak (...) i wliczył do składnika wysokości emerytury B. S., czyli - kapitału początkowego, okres ubezpieczenia od (...) r. do (...) r., w następujący sposób: okres od (...) r. do (...)r. jako okres nieskładkowy, a okres od(...). do (...) roku jako okres składkowy, o czym orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Jednocześnie, w ocenie Sądu Okręgowego, na uwzględnienie nie zasługiwało odwołanie ubezpieczonej od decyzji dotyczącej wysokości okresowej emerytury kapitałowej z dnia (...) r. znak (...).
Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W postępowaniu sądowym ubezpieczony może korzystać z wszelkich środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty, w szczególności z dowodów dokumentów oraz z przesłuchania świadków
(zob. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, OSNP 11/1998, poz. 342).
Wskazać również należy, iż nie jest obowiązkiem sądu, zarządzenie dochodzeń, w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. akt I CKU 45/96
(opubl. OSNC z 1997r., z.6-7, poz.76). Nadto, w wyroku z 7 października 1998 r., II UKN 244/98,
(OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 662), Sąd Najwyższy stwierdził , nawet, że od 1 lipca 1996 r. nastąpiło zniesienie zasady odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego, także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od decyzji dotyczącej emerytury kapitałowej, nie podnosząc jednak żadnych zarzutów w tym zakresie. Nie zrobił tego również profesjonalny pełnomocnik odwołującej po wstąpieniu do sprawy. Nieuwzględnienie przez organ rentowy okresu zatrudnienia ubezpieczonej w (...)w Ł. nie miało natomiast żadnego wpływu na treść tej decyzji.
Jak już wskazywano powyżej, wysokość okresowej emerytury kapitałowej stanowi iloraz kwoty środków, z uwzględnieniem ich waloryzacji, zewidencjonowanych na subkoncie, ustalonych na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przyznano okresową emeryturę kapitałową, tj. w przypadku ubezpieczonej kwotę 61 703,78 zł i średniego dalszego trwania życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę, tj. w przypadku skarżącej wieku 60 lat, wynoszącego 266,40 m-cy. Tym samym okresowa emerytura kapitałowa wyniosła 231,62 zł. W konsekwencji organ rentowy prawidłowo ustalił wysokość okresowej emerytury kapitałowej odwołującej, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o emeryturze kapitałowej.
Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy na podstawie 477
(
14)
§ 1 k.p.c. oddalił odwołanie ubezpieczonej od decyzji (...) roku znak: (...), o czym orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 1
1, § 3 k.p.c. w zw. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) zasądzając na rzecz B. S. kwotę 180,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu połowy kosztów zastępstwa procesowego, mając na względzie uwzględnienie odwołania skarżącej od jednej decyzji ZUS.