Przejdź do treści

Orzecznictwo

Wyrok VI Ka 514/13

Sąd
Sąd powszechny
Data
Sygnatura
VI Ka 514/13
Rodzaj
Wyrok

Sędzia: Andrzej Tekieli

Powołane przepisy

Treść orzeczenia

Sygn. akt VI Ka 514/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli

Protokolant Anna Potaczek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Lesława Kwapiszewskiego

po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 r.

sprawy T. S.

oskarżonego z art. 178a § 1 kk

z powodu apelacji, wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze

z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt VIII K 390/13

zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. S. w ten sposób, że jako podstawę rozstrzygnięcia o środku karnym w pkt 2 części dyspozytywnej przyjmuje art. 42 § 2 kk,

w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 514/13

UZASADNIENIE

T. S. oskarżony został o to że:

W dniu 23 kwietnia 2013 r. w S. woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości potwierdzonym wynikiem badań ( zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym I badanie 0,31mg/l, II badanie 0,31mg/l ) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – marki R. (...) o nr rej. (...)

tj. o czyn z art.178a § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie VIII K 390/13

1. T. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 178a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych

2. na podstawie art. 42 § 1 k.k. orzekł wobec T. S. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku;

3. na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego wobec T. S. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 kwietnia 2013 r.

4. na podstawie art.624 § 1 k.p.k. i art.17 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił T. S. od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa w tym nie wymierzył mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w Kamiennej Górze zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 42 § 1 kk. poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy prawnej orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku w sytuacji gdy podstawą orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wypadku skazania za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jeśli sprawca był w stanie nietrzeźwości jest przepis art. 42 § 2 k.k. A nie jak wskazano w wyroku art. 42 § 1 k.k. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie jako podstawy prawnej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w miejsce art. 42 § 1 k.k. - art. 42 § 2 k.k. w pozostałym zaś zakresie pozostawienie wyroku bez zmian.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja jest zasadna.

W pierwszej kolejności jednak poza zarzutem apelacji, z urzędu odnieść należało się do kwestii nienależytej obsady sądu który rozpoznawał niniejszą sprawę ( tj. istnienia bądź nie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art.439 § 1 pkt 2 k.p.k. ) na kanwie uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 17.07.2013 r. ( III CZP 46/13 ). Przypomnieć należy że sprawa niniejsza rozpatrywana była w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze - VIII Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Kamiennej Górze utworzonym w miejsce Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze zniesionego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5.10.2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sadów rejonowych ( Dz. U. z 2012 r. poz.1121 ) i z dnia 25.10.2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sadów rejonowych ( Dz. U. z 2012 r. poz.1223 ), zaś orzekająca w sprawie sędzia decyzją Ministra Sprawiedliwości została z dniem 1.01.2013 r. przeniesiona na stanowisko sędziego Sadu Rejonowego w Jeleniej Górze.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w wyżej wymienionym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku SN z dnia 16.10.2013 r. ( III KK 280/13 ), sprzeczny z kierunkiem wykładni zawartym w wyżej wymienionej uchwale, w szczególności w części w której stwierdzono że decyzja o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe podjęta ( podpisana ) przez inną osobę niż Minister Sprawiedliwości ( sekretarza bądź podsekretarza stanu z upoważnienia ministra ) jest bezprawna, a sędzia którego ona dotyczy nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie do którego został przeniesiony. Tak wiec w sprawie niniejszej brak jest podstaw do przyjęcia że zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Zarzut apelacji jest zasadny. Oskarżony T. S. popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., dokonane w stanie nietrzeźwości a więc podstawą orzeczenia obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ( bądź pojazdów określonego rodzaju ) jest w tym wypadku art. 42 § 2 k.k. Wytknąć jednakże należy skarżącemu że we wniosku złożonym na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., dołączonym do aktu oskarżenia jako podstawę orzeczenia tego środka karnego także wskazał art. 42 § 1 k.k. ( k.20 ). Sąd Rejonowy ten błąd powielił.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. S. w ten sposób że jako podstawę rozstrzygnięcia o środku karnym w pkt 2 części dyspozytywnej przyjął art. 42 § 2 k.k. W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze zasady słuszności zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Powołane sygnatury

III KK 280/13, III CZP 46/13, VIII K 390/13