Sygn. akt. VI Ka 363/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2013 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodnicząca:
SSO Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska (spr.)
Sędziowie:
SO Irena Śmietana
SO Piotr Żywicki
Protokolant
stażysta Kinga Opałka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Barbary Marszyckiej
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013r.,
sprawy B. K.
oskarżoną z art. 284§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie
z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 510/12
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego za oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego M. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za II instancję w tym opłatę w kwocie 60 zł.
UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Ostródzie oskarżył B. K. o to ,że :
w okresie od dnia 17 marca 2012 roku do dnia 27 marca 2012 roku w O., woj. (...)- (...) z mieszkania przy ul. (...) przywłaszczyła sobie mienie w postaci trzech szaf ubraniowych, dwóch komód, dwóch stolików nocnych i łóżka o łącznej wartości mienia 32.000 zł, czym działała na szkodę M. B.,
tj. o czyn z art. 284 § 1 kk
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 04 czerwca 2013 r. ustalając, że oskarżona B. K. dopuściła się czynu polegającego na tym, że w okresie od lutego 2012 roku do dnia 27 marca 2012 roku w O., woj. (...) z mieszkania przy ul. (...) przywłaszczyła sobie mienie w postaci trzech szaf ubraniowych, komody - pawlacza, dwóch stolików nocnych i łóżka z materacem o łącznej wartości przekraczającej 250 złotych, czym działała na szkodę M. B. i na podstawie art. 414 § 1 kpk w zw. art. 1 § 2 kk i w zw. z art.17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie wobec wymienionej oskarżonej umorzono.
Na mocy art. 632 pkt 2 kpk orzeczono, iż koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
Na podstawie art. 425 § 1 kpk i art. 444 kpk zaskarżył wyrok wcałości na niekorzyść oskarżonej.
Na podstawie art. 427 § 2 i art. 438 pkt 3 kpk zaskarżonemu wyrokowizarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treśćrozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że czyn przypisany oskarżonejcharakteryzuje się znikomą społeczną szkodliwością.
Na podstawie art. 427 § 1 i 437 § 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonegowyroku i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania Sądowi R. O..
W uzasadnieniu skargi wskazał ,iż zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy.
Mając powyższe kryteria na względzie nie wydaje się trafne stanowisko, żeczyn oskarżonej jest społecznie szkodliwy w stopniu znikomym.
Odnosząc się do motywacji oskarżonej zauważyć należy, iż jej działalniepodyktowane było chęcią zemsty, odwetu i odegrania się na pokrzywdzonym,co uznać należy za motywację ze szczególnie niskich pobudek.
Wbrew poglądom Sądu I instancji oskarżona dokonując występku niedziałała w sposób impulsywny pod wpływem silnych emocji. Wręcz przeciwnie,działania oskarżonej były z rozmysłem przemyślane i zaplanowane, tak abydokuczyć pokrzywdzonemu i jednocześnie uniemożliwić mu udaremnienieplanów oskarżonej.
Pokrzywdzony przebywając poza miejscem zamieszkania nie miał żadnychszans przeciwstawić się działaniom oskarżonej, która do wykonaniawcześniejszego planu posłużyła się osobami trzecimi, narażając ich naewentualne problemy z tego tytułu.
W zaistniałej sytuacji uzasadniony wydaje się też pogląd, że oskarżanadziałała z zamiarem bezpośrednim przemyślanym (dolus praemeditatus),albowiem powzięcie decyzji o dokonaniu przestępstwa poprzedzone byłorozważeniem okoliczności czynu, warunków i skutków jakie wywoła.Powszechnie w r doktrynie i orzecznictwie uważa się zaś, iż taka postać zamiarustanowi cięższą postać winy (por. m.in. orzeczenia SN w sprawach IV KR222/65, II AKa 71/96; publ. L.).
Oceniając rozmiar wyrządzonej przez oskarżona szkody, równieżzauważyć należy, iż jest ona znaczna.
Wprawdzie Sąd I instancji nie ustalił jej wysokości w sposób precyzyjnyjednak wydaje się być poza sporem, że wyniosła ona co najmniej kilka tysięcyzłotych.
Wartość powyższa potwierdzają nie tylko dokumenty ubezpieczenia aletakże z odprawy celnej, w trakcie której pokrzywdzony deklarował ich wartość.
Sąd Okręgowy zważył ,co następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego M. B. była oczywiście bezzasadna i z tych powodów nie mogła zasługiwać na uwzględnienie.
Przede wszystkim należało stwierdzić , iż Sąd Rejonowy w Ostródzie przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący mając na uwadze wynikający z art. 2 par. 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na prawdziwych ustaleniach faktycznych oraz badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego . Sąd zgromadził obszerny materiał dowodowy i ocenił go wnikliwie , omawiając szczegółowo wszystkie dowody , nie wykraczając przy tym poza ramy swobodnej oceny dowodów. W oparciu o te dowody poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wykazał w niewątpliwy sposób ,że oskarżona B. K. dopuściła się zarzucanego jej czynu.
Powyższe uwagi pozwalają stwierdzić, że stanowisko Sądu Rejonowego w Ostródzie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pozostaje pod ochroną prawa procesowego . Stwierdzenia tego nie są w stanie podważyć żadne argumenty zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego oskarżonego M. B. . Do wykazania bowiem , iż Sąd pierwszej instancji dokonał błędu w ustaleniach faktycznych konieczna jest zgodna z zasadami wiedzy , logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego argumentacja pozwalająca na stwierdzenie , że poczyniona przez Sąd ocena materiału dowodowego powinna być odmienna . Tego skarżący nie wykazał.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji szczegółowo wskazał jakie fakty uznał za ustalone , na czym oparł poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych , a następnie wskazał prawidłowe , w ocenie Sądu Okręgowego , wnioski , jakie wyprowadził z dokonanych ustaleń .
Odnosząc się do podniesionych w apelacji zarzutów należy stwierdzić ,że nie prowadzą one w żadnej mierze do odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego . Przedstawione przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w uzasadnieniu apelacji zarzuty stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowo poczynionymi i dokładnie uzasadnionymi przez Sąd Rejonowy w Ostródzie ustaleniami faktycznymi oraz wyciągniętymi na ich podstawie właściwymi wnioskami.
Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym , to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać , choćby w równym stopniu , na podstawie tego materiału dowodowego , dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku , gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego , nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo- skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.
W ocenie Sądu odwoławczego dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów zasługuje na pełną akceptację .
Skarżący kwestionował przyjętą przez Sąd meriti znikomość społeczną czynu zarzucanego oskarżonej B. K. , uznając , iż w tym zakresie sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść wyroku.
Otóż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas , gdy zasadność ocen i wniosków , wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego , nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu , wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku , lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się w ocenie zebranego materiału dowodowego . Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do samej odmiennej oceny materiału dowodowego , lecz powinien polegać na wykazaniu , jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego / por. SN I KR 197/04, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58, SN I KR 197/74 , OSNKW 1975 , nr 5, poz. 58/.
Sąd Rejonowy dokonał oceny postępowania oskarżonej odnosząc ją do okoliczności przywołanych w art. 115 par. 2 kk oraz aktualnej i utrwalonej praktyki orzeczniczej Sądu Najwyższego. Następnie wskazał na wszystkie elementy postępowania oskarżonej i ocenił je w sposób kompleksowy . Ta ocena pozwoliła na uznanie działania B. K. jako społecznie znikomego .
Powtórne przytaczanie argumentacji zawartej w uzasadnieniu tej kwestii przez Sąd I instancji staje się zbędne w sytuacji ,gdy Sąd Odwoławczy w pełni ją popiera a skarżący nie zgłasza żadnych nowych okoliczności , które nie byłyby uwzględnione przy rozpoznaniu sprawy.
Z tych względów zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy na zasadzie art. 437 par. 1kpk. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto na mocy art. 636 par. 1 kpk i art. 13 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 .06 1973 r.