Przejdź do treści

Orzecznictwo

Wyrok sądu powszechnego z 26 października 2026 r., sygn. VI Ka 226/26

Sąd
Sąd powszechny
Data
Sygnatura
VI Ka 226/26
Rodzaj
Wyrok

Sędzia: Michał Bukiewicz

Powołane przepisy

Treść orzeczenia

Warszawa, dnia 26 października 2026 r.

Sygn. akt VI Ka 226/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz

protokolant: sekretarz sądowy Aneta Dygas

po rozpoznaniu dnia 26 października 2026 r.

sprawy Z. Ł., syna N. i N., ur. (...) w U.

obwinionego o wykroczenia z art. 97 kw, art. 86 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie

z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt II W 430/24

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie przeciwko Z. Ł. umarza; koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 226/26

UZASADNIENIE

Apelacja obrońcy obwinionego była niezasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia z ich powodów zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów.

Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a podniesione przez obrońcę obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy przeprowadzaniu a następnie ocenie dowodów, zaniechaniu inicjatywy dowodowej oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 4 i 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Sąd Rejonowy Sąd poddał właściwej ocenie dowód z opinii biegłego z zakresu toksykologii uznając, że w zakresie istotnym dla sprawy jest ona wystarczająca , nie nosi cechy niepełności i niejasności. Dokonał zestawienia tego dowodu z pozostałym materiałem dowodowym w tym zeznaniami świadków a wyniki tego procesu świadczą o zasadności zarzutów. Opinia biegłego nie była jedynym dowodem na sprawstwo obwinionego a tym samym próba podważenia jej wartości dowodowej, z powodu braku przesłuchania biegłego nie mogła być skuteczna. Brak było w sposób oczywisty podstaw do przesłuchiwania biegłego na rozprawie, tym bardziej, że skarżący sam nie widział takiej potrzeby przed sądem I instancji. Sąd Rejonowy prawidłowo wbrew zarzutom wskazał w wyroku daty rozpraw, wyłącznie te na których nastąpiło merytoryczne rozpoznanie sprawy, poprzez przeprowadzenie dowodów i dokonanie innych czynności procesowych, gwarantujących stronom realizacje uprawnień w toku procesu.

Niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy obwinionego, stwierdzić należy, iż wobec prawidłowych ustaleń faktycznych co do czasu popełnienia czynów, na etapie postępowania odwoławczego zaistniała w niniejszej sprawie negatywna przesłanka procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 4 kpsw, której stwierdzenie obliguje Sąd Okręgowy do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania przeciwko Z. Ł..

Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.

Czyny zarzucane obwinionemu, były popełnione w dniu 31 sierpnia 2023r. a zatem w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczeń zarzucanych obwinionemu. Wskazana okoliczność wyłącza możliwość dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 kpsw zaskarżony wyrok należało obligatoryjnie uchylić, a na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie niniejsze umorzyć.

Zgodnie z przepisami art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 121 kpw koszty procesu w którym umorzono postępowanie ponosi Skarb Państwa i tak też rozstrzygnięto w postępowaniu odwoławczym .

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.

Uzasadnienie liczy 4 755 znaków.

Dokument w bazie źródłowej